Οι γίγαντες στο Ζαγόρι

Και αυτή την εβδομάδα για τον αγώνα στο Ζαγόρι θα γράψω. Εζησα την εμπειρία της συμμετοχής και του τερματισμού στον αγώνα των 21 χλμ. και θέλω να μοιραστώ κάποιες από τις σκέψεις μου.

Χωρίς αμφιβολία πρόκειται για έναν πολύ σκληρό αγώνα. Προσωπικά ήταν ό,τι πιο δύσκολο έχω κάνει τρέχοντας. Με δεδομένο ότι δεν είμαι δρομέας βουνού και δεν ήμουν κατάλληλα γυμνασμένος για τέτοιο τερέν, είναι μάλλον εξαιρετικό νέο για μένα ότι κατάφερα να τερματίσω και με μια σχετικά καλή απόδοση, περίπου στη μέση των δρομέων της κατηγορίας μου. Δεν σας κρύβω ότι ζήλεψα εκείνους τους δρομείς που είδα να βγάζουν την ίδια απόσταση πολύ πιο εύκολα και κυρίως όσους αγωνίστηκαν στα 44+ και στα 80 χλμ. Στα ματιά μου έμοιαζαν με μικρούς θεούς που άφησαν για λίγο τον Ολυμπο και ήρθαν για να γοητεύσουν με το πείσμα, τη δύναμη και την αποφασιστικότητά τους το Ζαγόρι!

Παρατήρησα τα πρόσωπά τους ενώ περνούσαν από την πλατεία στο Τσεπέλοβο, λίγο πριν από τον τερματισμό τους, όταν δηλαδή ήξεραν πως πλέον τα είχαν καταφέρει!

Ηταν καταβεβλημένοι από την κούραση αλλά τόσο, μα τόσο δυνατοί! Είδα στα μάτια τους να καίει η φλόγα της νίκης, να ακτινοβολούν, παρότι για ώρες πάλευαν μέσα στο δάσος, στο βουνό, στα βράχια, στις πέτρες και στη σκόνη! Μιλάμε για πραγματικούς γίγαντες που σήκωσαν στις πλάτες τους το όρος Τύμφη στην Πίνδο!

Για να είμαι ειλικρινής, το ορεινό τρέξιμο δεν έχει κερδίσει την καρδιά μου όπως ο Μαραθώνιος στον δρόμο. Οφείλω όμως να ομολογήσω ότι ειδικά αυτός ο αγώνας στο Ζαγόρι με έχει γοητεύσει! Και ενώ αυτή την ώρα που γράφω αυτό το κείμενο αισθάνομαι έντονα πιασμένος σε όλο το σώμα από τη σκληρή δοκιμασία του αγώνα, ξεχνάω κάθε πόνο και δύσκολη στιγμή. Το συναίσθημα που ένιωσα τερματίζοντας ήταν μοναδικό και απερίγραπτο!