«Δεν έχω απωθημένα, {LF}μα τα όνειρα δεν σταματούν»

Τον έχω χαρακτηρίσει «πολυεργαλείο 4Χ4», καθώς διαπρέπει σε όλα τα τερέν. Και παρότι δηλώνει πως πλέον ο αγωνιστικός αθλητισμός δεν είναι προτεραιότητά του, βλέπεις στα μάτια του αναμμένη τη φλόγα του πρωταθλητή. Συνάντησα τον Δημήτρη Θεοδωρακάκο λίγες ημέρες μετά τον Olympus Marathon και εν όψει του δεύτερου εμβληματικού αγώνα ορεινού τρεξίματος στη χώρα, στο Ζαγόρι, που διεξάγεται σήμερα και αύριο σε αυτά τα μοναδικά τοπία της Ηπείρου! Και αυτή τη φορά θα είναι στην εκκίνηση στο Τσεπέλοβο έχοντας τρέξει λίγες εβδομάδες πριν στον Ολυμπο. «Ηταν πολύ ωραία, δεν είχα ιδιαίτερες προσδοκίες, ήμουν βέβαια καλά γυμνασμένος» μου λέει. «Ηρθα δεύτερος πίσω από έναν Ισπανό. Βασικά όσες φορές έχω τρέξει τον Olympus Marathon ήμουν ο πρώτος Ελληνας και πέρα από τις πέντε νίκες μου μού έχουν φερθεί καλά οι θεοί του Ολύμπου».

Ο αγώνας στο Ζαγόρι είναι στην καρδιά του για πολλούς και όχι μόνο αγωνιστικούς λόγους. «Οι αδερφικοί μου φίλοι και κουμπάροι μου είναι οι διοργανωτές. Από την πλευρά μου βοηθάω κυρίως συμβουλευτικά. Από όταν ο Βασίλης (Βασίλης Τζουμάκας -διοργανωτής του Zagori Race) οραματίστηκε τον αγώνα, έκανα προετοιμασία σε αυτά τα μέρη. Ημασταν όλη μέρα στο βουνό. Είδα πώς γεννήθηκε ο αγώνας και πώς εξελίχθηκε. Η πιο δύσκολη δουλειά είναι στα μονοπάτια. Ο Βασίλης έχει χαράξει πολλά τα οποία είτε είχαν χαθεί στο πέρασμα των χρόνων είτε δεν υπήρχαν καθόλου. Αυτή είναι η μεγάλη κληρονομιά της διοργάνωσης, καθώς έχουν ανοιχτεί διαδρομές, προσβάσιμες προς όλους, σηματοδοτημένες, και μπορεί κάποιος επισκέπτης της ευρύτερης περιοχής του Ζαγορίου να δει τι κρύβεται πάνω από το χωριό που μένει, κάτι το οποίο είναι απίστευτης ομορφιάς».

Η ομορφιά του Ζαγορίου

Μιλούσε για το Ζαγόρι και έσταζε μέλι για αυτό το υπέροχο μέρος όπου η φύση οργιάζει! «Ωραία τα κτίσματα, η αρχιτεκτονική, οι άνθρωποι, η κουλτούρα τους, το φαγητό, αλλά το τι κρύβεται πίσω από όλα αυτά τα χωριά είναι μοναδικό! Ο επισκέπτης ενισχύει την οικολογική του συνείδηση, αγαπά τη φύση και έχει μια φυσική δραστηριότητα που του προσφέρει μια άλλη ψυχική διάσταση!».

Το Ζαγόρι είναι ψηλά στο καλεντάρι σπουδαίων δρομέων ορεινού τρεξίματος από το εξωτερικό. «Δεν είναι τυχαίο. Μην ξεχνάμε ότι η χώρα μας είναι λίγο ριγμένη σε αυτό γιατί οι Κεντροευρωπαίοι, που είναι λαοί με παράδοση στο ορεινό τρέξιμο – Ιταλοί, Ελβετοί, Γάλλοι, Ισπανοί, Γερμανοί, Αυστριακοί -, με το αυτοκίνητό τους μπορούν να πάνε σε οποιονδήποτε αγώνα το πολύ σε πέντε ώρες. Για εμάς είναι λίγο πιο δύσκολο το ταξίδι, αν και είμαστε κατεξοχήν ορεινή χώρα. Νομίζω μετά την Ελβετία και αναλογικά βάσει του εμβαδού είμαστε η πιο ορεινή χώρα στην Ευρώπη. Εχουμε πάντως κάποιες εξαιρετικές διοργανώσεις οι οποίες δεν έχουν να ζηλέψουν απολύτως τίποτα όσον αφορά τα ποιοτικά standards και οι διαδρομές είναι απίστευτες».

Το Μέτσοβο και η Υδρα

Του ζήτησα να μου αναφέρει μερικές τέτοιες διοργανώσεις πέρα από τους αγώνες στον Ολυμπο και στο Ζαγόρι. «Υπάρχουν εφάμιλλες όπως το Μέτσοβο, η Υδρα, ένας αγώνας που από την πρώτη στιγμή οι άνθρωποι τον αγκάλιασαν, έβαλαν τους χάρτες των μονοπατιών που άνοιξαν στους τουριστικούς χάρτες του νησιού και πάει ο κόσμος πλέον εκεί επί τούτου. Το Ζαγόρι είναι ο μόνος αγώνας από όλους αυτούς που είπαμε που έχει επιλογές για όλους, για όλη την οικογένεια».

Πράγματι μπορεί κανείς να συνδυάσει τον αγώνα στο Ζαγόρι με την αρχή ή το τέλος των διακοπών του και υπάρχουν επιλογές για όλους! «Κατ’ αρχάς υπάρχει ο αγώνας για παιδάκια που γίνεται μέσα στο Τσεπέλοβο, το “Ζαγοράκι”, με αυτό το πολύ χαρακτηριστικό και όμορφο όνομα. Μετά υπάρχει ο υπεραπαιτητικός αγώνας των 80 χλμ. που πάει σε εντελώς παρθένα κομμάτια της οροσειράς της Τύμφης, απλώνεται από το Ανατολικό Ζαγόρι στη Βόνιτσα, ξαναγυρνάει, περνάει όλο το φαράγγι του Βίκου σε μια απίστευτη διαδρομή και όταν φεύγει από το παρθένο κομμάτι του βουνού, μπαίνει μέσα στα χωριά, τα οποία ενώνονται με μονοπάτια».

Ογδοντάρι και Μαραθώνιος+

Το εμβληματικό 80άρι ονομάζεται TERA. «Φοβερός αγώνας με το χαρακτηριστικό όνομα TERA από το “Tymfi Endurance Race” που παραπέμπει και σε αυτό το μεγάλο και δύσκολο που έχει». Η αμέσως επόμενη απόσταση είναι αυτή των 44 χλμ. «Μαραθώνιος που δεν είναι ακριβώς μαραθώνιος, αφού έχει συν δύο χλμ. Κινείται σε αρκετά ψηλά κομμάτια του βουνού, αλπικά και πολύ όμορφα. Εχει κάποια κοινά σημεία με το 80άρι αλλά είναι μια άλλη διαδρομή. Και οι δύο αυτοί αγώνες είναι για τους πιο συστηματικούς δρομείς ορεινού τρεξίματος».

Από εκεί και πέρα υπάρχουν δύο ακόμα επιλογές. Ημιμαραθώνιος και 10άρι. «Ο ημιμαραθώνιος δεν έχει τεχνικές δυσκολίες αλλά είναι δύσκολος γιατί έχει αρκετές υψομετρικές διαφορές. Μπορεί πάντως να αγωνιστεί και κάποιος χωρίς εμπειρία από βουνό. Είναι ένας πολύ καλός εισαγωγικός αγώνας για να καταλάβει κανείς τι θα μπορούσε να δει περαιτέρω και όσον αφορά την προσπάθειά του και όσον αφορά το βουνό γιατί κινείται πιο χαμηλά. Το 10άρι είναι μια μικρή εκδοχή του ημιμαραθωνίου, πολύ πιο φιλικό προς όλους. Εχει σχεδιαστεί κυρίως για τους συνοδούς, δηλαδή ακόμα και αυτοί που δεν έχουν καμία εμπειρία ορεινού τρεξίματος μπορούν να μπουν και να δοκιμάσουν, κάτι που λειτουργεί και ως μια πολύ καλή παρότρυνση για τη συνέχεια».

Για πρωτάρηδες και έμπειρους

Τον ρώτησα ποια συμβουλή θα έδινε σε έναν πρωτάρη που ενώ είναι δρομέας δρόμου θα δοκιμάσει να μπει στον ημιμαραθώνιο στο Ζαγόρι. «Στο δεκάρι δεν θα είχε καμία δυσκολία. Στα 21 χλμ. πρέπει να είναι αρκετά επιφυλακτικός, καθώς στο δεύτερο μισό η διαδρομή έχει το 80% της ανάβασης. Είναι αρκετά απότομη, χωρίς όμως τεχνικές δυσκολίες. Το μυστικό της ανηφόρας είναι η σταθερότητα στην ένταση και να βάλει καλά στο μυαλό του ο δρομέας που έχει μια ιστορία στον δρόμο ότι πλέον εδώ τα πράγματα διαφοροποιούνται όσον αφορά τη σχέση έντασης και ταχύτητας. Η ένταση αυξάνεται με την κλίση και η ταχύτητα είναι στο ελάχιστο. Οπότε θέλει λίγο διαφορετική αντιμετώπιση και υπομονή».

Τι συμβουλή θα έδινες στον έμπειρο δρομέα βουνού ο οποίος όμως τρέχει πρώτη φορά στα 80 χλμ. στο Ζαγόρι;

Εξαρτάται από την εμπειρία που έχει καθένας. Είναι σίγουρα ένας αγώνας που απαιτεί πάρα πολύ μεγάλο σεβασμό τουλάχιστον μέχρι τα μισά. Κάποιος μπορεί εύκολα να καταλάβει ότι τα τελευταία 2/5 είναι αρκετά πιο βατά όσον αφορά το υψομετρικό προφίλ, αλλά επειδή έχεις χρεωθεί ένα πολύ μεγάλο ποσοστό ανηφόρας και κατηφόρας δεν θα μπορέσεις να εκμεταλλευτείς την ευκολία που προκύπτει από το τερέν. Στην πραγματικότητα δεν είναι και τόσο εύκολο γιατί δεν αποτυπώνεται στο υψομετρικό προφίλ η δυσκολία από το Πάπιγκο μέχρι τον τερματισμό. Επίσης απαιτεί μεγάλο σεβασμό στην υδροτροφοδοσία, το πλάνο που έχει σκεφτεί και έχει σχεδιάσει καθένας ανάλογα και με τους ανθρώπους που συμβουλεύεται, να το διατηρήσει.

Τι κρύβεται πίσω από το βουνό;

Αυτό θα το ανακαλύψουν όσοι τρέξουν. Δεν μπορεί να περιγραφεί ούτε σε μια συνέντευξη ούτε σε ένα ολόκληρο βιβλίο. Αυτό είναι και το μαγικό! Είναι κάποια μέρη που δεν τα βλέπεις ποτέ παρά μόνο όταν φτάσεις εκεί!

Μόνο μέρη ή και σκέψεις;

Πάνε μαζί αυτά, γιατί ένα πολύ ιδιαίτερο μέρος που έχεις κοπιάσει πολύ να φτάσεις σου γεννά κάποια συναισθήματα.

Ο Δημήτρης Θεοδωρακάκος έχει κερδίσει 2-3 φορές τον αγώνα των 50 χλμ. που ήταν στην αρχή το Ζαγόρι και άλλες πέντε φορές το 80άρι. «Κάθε φορά θα συναντήσεις κάτι καινούργιο, δεν υπάρχει περίπτωση. Ακόμα κι αν είναι η ίδια διαδρομή και ο ίδιος αθλητής και η ίδια προετοιμασία. Και όταν τρέξεις στο Ζαγόρι, θα ξανάρθεις. Ουσιαστικά οι συμμετέχοντες αντιλαμβάνονται ότι τα μονοπάτια είναι δικά τους. Οι διοργανωτές τα άνοιξαν για να μείνουν κληρονομιά στον κόσμο». Δεν μπαίνει στη διαδικασία να συγκρίνει το Ζαγόρι με αγώνες στο εξωτερικό. «Θα ήμουν πολύ άδικος. Εχω ιδιαίτερες σχέσεις και με τον τόπο και με τους ανθρώπους. Προφανώς υπάρχουν καταπλητικοί αγώνες σε απίστευτα μέρη! Εχω τρέξει παντού, στις Αλπεις, σε νησιά του Ατλαντικού, σε ερήμους στην Αμερική, δεν την αλλάζω την Ελλάδα».

«Θέλω να είμαι τίμιος με τον εαυτό μου. Υπερπροσπάθησα»

Υπάρχει αγώνας ορεινού τρεξίματος που σου έχει μείνει απωθημένο;

Δεν υπάρχει. Σε πολλούς θα ήθελα αλλά απωθημένο δεν έχω. Θα ήθελα να πάω σε κάποιους τουριστικά ή με τη Σοφία, τη γυναίκα μου. Μόνος δεν θα το ήθελα. Δεν έχω αθλητικά απωθημένα. Οχι ότι πέτυχα όσα είχα ονειρευτεί αλλά ξέρω ότι προσπάθησα αρκετά. Θέλω να είμαι τίμιος με τον εαυτό μου. Υπερπροσπάθησα. Θα ήθελα όμως να κάνω κάποιους αγώνες πιο παρεΐστικα, πιο ήπια. Γιατί ακόμα και τους ούλτρα, τους πήγα του σκοτωμού, όχι όσον αφορά την επίδοση αλλά όσον αφορά την απόδοση.

Η επόμενη μεγάλη πρόκληση για σένα;

Είναι τα επαγγελματικά μου. Τελειώνω το πανεπιστήμιο στις Αθλητικές Επιστήμες και ενδεχομένως να κάνω κάποιο μεταπτυχιακό που αφορά την Αθλητική Ψυχολογία γιατί με συναρπάζει.

Ποιο από τα όνειρά σου δεν πραγματοποιήθηκε;

Ας πούμε η συμμετοχή μου σε Ολυμπιακούς Αγώνες στο τρέξιμο, γιατί ήμουν στην ολυμπιακή ομάδα κωπηλασίας το 2004. Δεν γεύτηκα την εμπειρία όπως θα ήθελα. Θυμάμαι το ένα όριο το έχασα για 17 δευτερόλεπτα στο Λονδίνο, από μια λάθος επιλογή αγώνα. Αλλά δεν είναι κάτι που μου άφησε απωθημένο, γιατί έναν συναθλητή μου που πήγε τον έχω κερδίσει σε 15 αγώνες, έχω εκπροσωπήσει τη χώρα μας σε παγκόσμια πρωταθλήματα, έχω κερδίσει παγκόσμια κύπελλα ορεινού τρεξίματος που ούτε το φανταζόμουν αυτό ότι θα μπορούσε να συμβεί στον δρόμο. Δεν ήταν ίδιο το επίπεδό μου στον δρόμο παρόλο που έκανα κάτω από 2.20. Το επίπεδο που έφτασα στο βουνό στην ακμή μου ήταν πολύ πιο υψηλό. Κρίμα που δεν ήταν ολυμπιακό.

Τώρα, τι ονειρεύεσαι για το μέλλον;

Τα όνειρα δεν σταματούν και, όπως είπα, βασικά είναι τα επαγγελματικά. Δεν βάζω το αθλητικό κομμάτι γιατί είναι δεδομένο. Είναι σαν να ρωτάς κάποιον τι σκέφτεσαι για το μέλλον και σου λέει ότι θα τρώει μεσημεριανό και βραδινό.