Από εδώ και πέρα

Ακόμη δεν έχουμε φθάσει στο μέσον της επικίνδυνης περιόδου, όμως από τα προχθεσινά στην Πεντέλη ορισμένες γενικές διαπιστώσεις μπορούν να γίνουν. Κατ’ αρχάς, ότι υπήρξε συντονισμός και ψυχραιμία στην αντιμετώπιση από πλευράς του κράτους. Δεν αμφιβάλλω ότι αυτός είναι ο λόγος για τον οποίον τελικά δεν είχαμε θύματα (πέραν του αυτόχειρος), παρότι η φωτιά έκαψε σπίτια σε οικισμούς που βρίσκονται σε δασώδεις περιοχές.

Δεδομένου ότι οι καιρικές συνθήκες ήσαν ανάλογες εκείνων της μοιραίας Δευτέρας 23ης Ιουλίου του 2018, όταν ξέσπασε η φωτιά στο Μάτι, που κόστισε τις ζωές 103 ανθρώπων, το αποτέλεσμα της δουλειάς που έκανε στην Πεντέλη ο κρατικός μηχανισμός τουλάχιστον δεν το λες αποτυχία – να συνεννοούμεθα. Φυσικά, δεν το πανηγυρίζεις, όταν τόσοι άνθρωποι έχουν χάσει τα σπίτια τους, αλλά ούτε και διανοήθηκε κανείς από την κυβέρνηση να πανηγυρίσει.

Αν δεν σας πείθει η εκτίμησή μου ότι, στη συγκεκριμένη κρίση, ο κρατικός μηχανισμός τα πήγε καλά, τότε επικαλούμαι την υποστήριξη του ΣΥΡΙΖΑ. Δεδομένου του άκρως τοξικού πολιτικού κλίματος της περιόδου που διανύουμε, περίμενα, ομολογουμένως, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα το τερματίσει, ότι οι πύρινες ανακοινώσεις του θα ανταγωνίζονται τις πύρινες γλώσσες που έκαψαν την Πεντέλη, ότι θα απαιτούσαν αποκεφαλισμούς και δημόσιους ανασκολοπισμούς των αρμοδίων. Τίποτε από όλα αυτά δεν συνέβη. Για τα μέτρα της εποχής και της αξιωματικής αντιπολίτευσης, η αντίδραση του ΣΥΡΙΖΑ ήταν σχετικά ήπια.

Πέραν των δηλώσεων μεμονωμένων βουλευτών της αντιπολίτευσης, μόνο μια ανακοίνωση υπήρξε από πλευράς του ΣΥΡΙΖΑ, με την οποία επιτίθεται ειδικά στον αρμόδιο υπουργό Χρήστο Στυλιανίδη, με μόνο επιχείρημα εναντίον του ότι δεν πρέπει να μιλάει, εφόσον υπάρχουν 3.500 κενές θέσεις στην Πυροσβεστική. Είναι η λογική του «κι εσείς καταπιέζετε τους μαύρους» από το γνωστό ανέκδοτο, διότι ο Στυλιανίδης δεν είναι αρμόδιος ούτε για τις προσλήψεις ούτε για το ταμείο του κράτους. Η μόνη αρμοδιότητα του ανθρώπου ήταν ο συντονισμός των υπαρχουσών δυνάμεων και σε αυτό τα κατάφερε.

Από εκεί και πέρα, το μόνο για το οποίο έχει νόημα να τσακωθούμε μεταξύ μας είναι το από εδώ και πέρα. Εφόσον αρχίζουμε να συνειδητοποιούμε ότι, εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής, το έκτακτο γίνεται πλέον μόνιμο, εκείνο που νομίζω ότι έχει τη μεγαλύτερη σημασία από ότιδήποτε άλλο είναι η αξιοποίηση χρήσιμων συμπερασμάτων από τις συσσωρευμένες εμπειρίες. Το τι έκαναν οι κρατικές υπηρεσίες, αλλά και πώς ακριβώς το έκαναν, πρέπει κάθε φορά να εξετάζεται και να αναλύεται, ώστε τα διδάγματα που θα εξάγονται από επιμέρους αποτυχίες ή επιτυχίες να ενσωματώνονται στις διαδικασίες και, έτσι, ο συντονισμός να γίνεται σταδιακά καλύτερος. Με λίγα λόγια, πρέπει να φτιάξουμε ένα σύστημα αντιμετώπισης των πυρκαγιών του καλοκαιριού. Οχι κάθε φορά ό,τι βγει και μετά φτου κι απ’ την αρχή.

Προέχει να γνωρίζουμε τι σύστημα θέλουμε και έπονται οι προσλήψεις, που ζητεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Δεν χωρεί αμφιβολία ότι, εφόσον πρέπει να μάθουμε να ζούμε με κλιματικές συνθήκες που κάθε καλοκαίρι θα καίνε τη χώρα, είναι απαραίτητη η επένδυση στο προσωπικό και τον εξοπλισμό της Πυροσβεστικής. Σύμφωνοι! Προηγουμένως, όμως, να έχουμε μελετήσει καλά τη συνολική επένδυση στην άμυνα της χώρας από τις φωτιές, ώστε να έχουμε τη μέγιστη απόδοση των πόρων που θα επενδυθούν. Ο σκοπός δεν είναι οι προσλήψεις – αυτές είναι το παράπλευρο όφελος. Ο σκοπός είναι να αμυνθούμε απέναντι σε μια νέα και αληθινά σοβαρή απειλή για όλους μας.

Η άμυνα, όμως, δεν εναπόκειται αποκλειστικά στο κράτος. Ο,τι και να κάνουν οι κρατικές υπηρεσίες, πάντα θα μένει ένας χώρος, τον οποίο μόνο η ατομική ευθύνη του καθενός μπορεί να τον καλύψει. Ας πούμε, δεν μπορώ να καταλάβω πώς γίνεται να κτίζεις ένα ωραίο σπίτι μέσα στο δάσος και να μη φροντίζεις να το έχεις ασφαλισμένο από πυρκαγιά και εξοπλισμένο με δεξαμενή νερού και πυροσβεστικό κρουνό. Κανένα κράτος δεν μπορεί ποτέ και πουθενά να αναπληρώσει στο 100% την απώλειά σου, αν εσύ δεν είσαι ασφαλισμένος. Δεν χρειάζεται λοιπόν να αναζητούμε το τέλειο σύστημα οργάνωσης της κοινωνίας, που θα μας αποζημίωνε πλήρως για τις ατυχίες της ζωής. Υπάρχει και είναι το σύστημα στο οποίο ζούμε. Είναι ο καπιταλισμός, στον οποίον ανταγωνίζονται μεταξύ τους οι ασφαλιστικές εταιρείες.