Οι σοβαρές επιπτώσεις στους νέους και στα παιδιά

Σε μια συνάντηση στο πανεπιστήμιο πρόσφατα οι φίλοι μου και εγώ βάλαμε στη γωνία τον κοσμήτορα που ήταν υπεύθυνος για την ποιμαντική φροντίδα και προσπαθήσαμε να τον κάνουμε να μας πει πόσο πιο καλοί ήμασταν από τους φοιτητές αυτές τις μέρες. Είχαμε ακούσει ότι δεν έκαναν σεξ, δεν έκαναν ναρκωτικά, δεν έβγαιναν ποτέ έξω, περνούσαν όλη μέρα στη βιβλιοθήκη και όλη τη νύχτα κάνοντας αίτηση για πρακτική άσκηση σε διάφορα γραφεία. Παλιά πρέπει να ήμασταν πολύ δύσκολοι, είπαμε αυτάρεσκα. Η ζωή πρέπει να είναι πιο εύκολη για εκείνον τώρα.

«Στην πραγματικότητα, ήσασταν όλοι πολύ γλυκοί» είπε γλυκά. Η νέα σοδειά είναι η μεγαλύτερη πρόκληση. Στην πραγματικότητα, τα παιδιά αυτά είναι πιο σκληροί στη διαχείριση από οποιαδήποτε ομάδα νέων που είχε συναντήσει πριν – ξεκίνησε με φρικτό εκφοβισμό και από εκεί τα πράγματα χειροτέρεψαν. Το πρόβλημα είναι, είπε, ότι ήταν ανώριμοι: έπρεπε να τους συμπεριφέρεται περισσότερο σαν 16χρονους παρά σαν 18χρονους και 19χρονους που ήταν στην πραγματικότητα.

Ο λόγος είναι προφανής. Τα μέτρα που ελήφθησαν για την αντιμετώπιση του COVID οδήγησαν στο να χαθεί ένα βασικό στάδιο ανάπτυξης – την έκρηξη της ωριμότητας που έρχεται στο τέλος του σχολείου αντί να συναναστρέφονται με τους συνομηλίκους τους καθώς ήταν κλεισμένοι σπίτι λόγω πανδημίας.

Τι ζημιά, ακριβώς, έχουν προκαλέσει στους νέους δύο χρόνια διακοπτόμενου λοκντάουν; Δεν έχουμε ακόμη την πλήρη εικόνα, αλλά πολλά δεδομένα. Τα αποτελέσματα των γενικών εξετάσεων είναι ένας από τους πιο αξιόπιστους δείκτες για την πορεία μιας ομάδας: Το ποσοστό των 11χρονων παιδιών που πληρούν τα αναμενόμενα πρότυπα στην ανάγνωση, τη γραφή και τα μαθηματικά στη Βρετανία μειώθηκε στο 59% το 2022, σε σύγκριση με 65% το 2019. Πρόκειται για μεγάλη πτώση.

Η ΕΡΕΥΝΑ. Υπάρχουν και οι πολύ μικρές ηλικίες. Κατά τη διάρκεια της πανδημίας, οι γονείς περιέγραφαν πόσο δύσκολο ήταν να έπρεπε να πουν στα νήπια να μείνουν μακριά από τους φίλους τους και να μην τους αγκαλιάζουν.

Τον Μάιο, έρευνα του Ιδρύματος Education Endowment διαπίστωσε ότι το λοκντάουν είχε επηρεάσει χειρότερα από όλους τα μικρότερα παιδιά. Τα τετράχρονα και πεντάχρονα παιδιά ξεκινούσαν το σχολείο πολύ αργά, δάγκωναν και χτυπούσαν και δεν μπορούσαν να ηρεμήσουν για να παρακολουθήσουν μάθημα.

Ηρθε αναγκαστικά, ίσως, αλλά πρέπει να το παραδεχτούμε. Από το 2020 έως το 2021 πραγματοποιήσαμε ένα μαζικό πείραμα σε νέους. Στην πρόσφατη ιστορία υπάρχει ίσως μόνο ένα σημείο σύγκρισης: η εκκένωση κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Μόνο που είναι το αντίθετο πείραμα. Το 1939 τα παιδιά απομακρύνθηκαν από τους γονείς τους. Τα τελευταία δύο χρόνια κλείστηκαν μέσα στο σπίτι.

Ο Κόλιν Μπλέικμορ πέθανε πριν από λίγο καιρό. Ο διάσημος νευροβιολόγος μνημονεύεται ιδιαίτερα για το έργο του σχετικά με τη σημασία των «κρίσιμων περιόδων» στην ανάπτυξη. Διαπίστωσε ότι εάν ένα παιδί έχει ελαττωματική όραση κατά τη διάρκεια μιας κρίσιμης περιόδου μετά τη γέννηση, ο εγκέφαλός του δεν θα αναπτύξει ποτέ την ικανότητα να βλέπει σωστά, ακόμα κι αν τα προβλήματα των ματιών διορθωθούν στη συνέχεια. Αυτό το θέμα αντηχεί μέσω της αναπτυξιακής επιστήμης.

Οσο πιο νέος είσαι τόσο πιο σημαντικό είναι το τι σου συμβαίνει. Πρέπει να αναρωτηθούμε τι θα συμβεί στα σημερινά παιδιά όταν θα μεγαλώσουν λόγω των περιορισμών που έζησαν στη διάρκεια της πανδημίας.