«Οσο γρήγορα κυλάει το νερό, να γυρίσεις πίσω»

Ηταν το 1989, όταν μια μεγάλη και ωραία παρέα, όλοι φίλοι από την Πάτρα, ξεκινούσαμε με χαρά και ενθουσιασμό για το λιμάνι του Αγίου Κωνσταντίνου. Από εκεί θα παίρναμε το καράβι για τη Σκόπελο. Ανάμεσά τους ήμουν κι εγώ, έτοιμος για τις πρώτες διακοπές των φοιτητικών μου χρόνων! Το καλοκαίρι εκείνο, όπως και τα επόμενα της φοιτητικής μου ζωής, καλοκαίρια που περνούσαν με λίγα χρήματα, με διαμονή σε ένα μικρό ενοικιαζόμενο δωμάτιο ή σε κάμπινγκ, με ξενύχτια, ατελείωτα μπάνια στη θάλασσα, με τα πρώτα μας ωραία μεθύσια, συνυφασμένα με ανθρώπους που αγαπούσα, έχουν μείνει αξέχαστα σ’ εμένα.

Εκείνη τη χρονιά μείναμε στο νησί για μία εβδομάδα νοικιάζοντας ένα μικρό παραδοσιακό σπίτι στη Χώρα. Ιδιοκτήτρια ήταν η κυρία Μάγδα, την οποία θυμάμαι ακόμη, τρεις δεκαετίες μετά. Ζούσε εκεί με τα παιδιά της και τον άντρα της. Σε αυτούς προστεθήκαμε κι εμείς, μια παρέα 10 ατόμων…

Και κάπως έτσι το νησί συνδέθηκε άρρηκτα μέσα μου με την πρώτη μου νιότη. Τη Σκόπελο θα τη θυμάμαι πάντα ως έναν τόπο με ωραία χρώματα και με ωραίους ήχους. Γιατί γεμάτη όπως είναι με δάση από πεύκα, συνδυάζει τους ήχους της θάλασσας και του βουνού ενώ μπορείς να απολαύσεις τον ήχο των τζιτζικιών κάτω από έναν ωραίο ίσκιο. Μιλώντας για τη Σκόπελο έρχεται στο μυαλό μου μια άγρια παραλία, όχι κατάλληλη για μπάνιο, ο Αγιος Ιωάννης. Ενα εξαιρετικό τοπίο, με έναν βράχο στη θάλασσα, που ανέβαινες τα σκαλιά του και στην κορυφή του υπήρχε ένα εκκλησάκι. Θυμάμαι τα νυχτερινά γλέντια μας. Τα ωραία μαγαζιά της Σκοπέλου, με τις κοπέλες να ανεβαίνουν για να χορέψουν κι εμείς να χαζεύουμε από κάτω ενώ το «Βάλε το κόκκινο φουστάνι» της Αρβανιτάκη σημάδευε το καλοκαίρι…

ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΔΥΣΕΙ Ο ΗΛΙΟΣ. Η πιο όμορφη ώρα της ημέρας ήταν το απόγευμα. Είχαμε γυρίσει από το μπάνιο κι ένας ένας που ετοιμαζόταν, έβγαινε και καθόταν σ’ ένα πεζούλι έξω από το σπίτι – οι ντόπιοι το έλεγαν πεζούλα – περιμένοντας και τους υπόλοιπους της παρέας να ετοιμαστούν για τη βραδινή μας έξοδο. Αυτό γινόταν κάθε μέρα, ήταν η στιγμή της χαλάρωσης, λίγο πριν δύσει ο ήλιος, κι η μικρή γειτονιά έπαιρνε ένα ιδιαίτερο χρώμα, κόσμος περνούσε από μπροστά μας, που επέστρεφε από τη θάλασσα και πήγαινε στα πιο ψηλά καλντερίμια, κι εμείς καταστρώναμε ατέλειωτα σχέδια για το πώς θα διασκεδάσουμε τη νύχτα. Τότε οι άνθρωποι που ζούσαν στη γειτονιά έρχονταν και κάθονταν μαζί μας, έβαζαν μουσική, κερνούσαν μπίρες και γινόμασταν όλοι μια παρέα, μικροί μεγάλοι. Την τελευταία μέρα που φεύγαμε έκαναν κάτι που δεν έχω ξαναδεί, κάτι σαν τοπικό έθιμο, που νομίζω με συγκίνησε και ποτέ δεν το ξέχασα. Ενώ κατεβαίναμε τα σκαλιά για να βγούμε στο κεντρικό δρομάκι που έβγαζε στο λιμάνι, άδειασαν πίσω μας έναν κουβά με νερό. Το νερό κύλησε γρήγορα κι έφτασε στα πόδια μας και τα έβρεξε. Και μας είπαν «εδώ στη Σκόπελο έτσι κάνουμε, όταν φεύγει κάποιος που αγαπάμε, ρίχνουμε νερό πίσω του και λέμε όσο γρήγορα κυλάει το νερό τόσο γρήγορα να γυρίσεις στο νησί μας». Ακόμα δεν έχω ξαναπάει στη Σκόπελο. Αυτές οι διακοπές, όμως, κι αυτή η τελευταία κουβέντα είναι πάντα στην καρδιά μου.

ΜΙΑ ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ ΟΙΚΕΙΟΤΗΤΑ. Τα χρόνια πέρασαν και η τύχη με έφερε σε άλλα νησιά, πιο νότια. Στη Σίφνο και στη Σέριφο. Την περίοδο 2013 με 2017 εργάστηκα στα νησιά αυτά, από τρεις μήνες στο καθένα για τέσσερα καλοκαίρια, έχοντας την ευθύνη για τα μαγαζιά με είδη ένδυσης που διατηρεί εκεί ο καλός μου φίλος Δημήτρης Ντάσιος. Εχω μια άλλη σχέση με αυτά τα νησιά, μια ξεχωριστή οικειότητα αφού εκείνα τα καλοκαίρια τα έζησα διαφορετικά. Τα αγάπησα κι ας είναι τόσο διαφορετικά μεταξύ τους. Η Σέριφος, ένα άγριο μέρος με εξαιρετικές παραλίες, ενώ η Σίφνος έχει ένα πιο ήπιο, αλλά τρομερά γοητευτικό, ένα απολλώνιο τοπίο.

Φέτος το καλοκαίρι, η δουλειά θα με κρατήσει στην Αθήνα μέχρι τουλάχιστον τις αρχές Αυγούστου. Με τηλεοπτικά γυρίσματα και μια μοναδική παράσταση της «Μήδειας» που κάναμε την προηγούμενη Δευτέρα στο Αττικό Αλσος, μια παράσταση που αγάπησε ο κόσμος τόσο πολύ ώστε την επαναλάβαμε τρεις φορές μετά την πρώτη παρουσίαση στο Μπάγκειο. Δεν παραπονιέμαι όμως, και τα καλοκαίρια που περνούν με δουλειά για εμάς τους ηθοποιούς έχουν τη δική τους χάρη. Μια εβδομάδα στην Επίδαυρο για παράδειγμα, σε αυτόν τον χώρο με τη φοβερή ενέργεια, σε αποζημιώνει για ολόκληρο το καλοκαίρι…