Αίμα, σειρήνες και ψάρεμα

Στο Κρεμεντσούκ γίνονται εκκλήσεις για αίμα. Πριν από λίγες ημέρες δύο πύραυλοι κατέστρεψαν εμπορικό κέντρο όπου χίλια άτομα περνούσαν το απόγευμά τους. Ακόμα δεν ξέρουμε τον ακριβή αριθμό των νεκρών, όμως εκατοντάδες άνθρωποι τραυματίστηκαν – κάποιοι έμειναν χωρίς χέρια, χωρίς πόδια. Και υπάρχει ανάγκη για αίμα. Το αίμα είναι πολύτιμο στην Ουκρανία αυτόν τον καιρό. Παντού όπου εκρήγνυνται ρωσικοί πύραυλοι και οβίδες, εκεί όπου οι τραυματίες στρατιώτες επιστρέφουν από το μέτωπο. Στη Λβιβ, αναζητούν αίμα στο στρατιωτικό νοσοκομείο που βρίσκεται στην οδό Αντον Τσέχοφ, όπως και στο τοπικό νοσοκομείο στην οδό Λέον Τολστόι.

Κύματα μίσους σαρώνουν την Ουκρανία και ωθούν τους Ουκρανούς να αναζητήσουν εσωτερικούς εχθρούς. Διψάνε για αίμα. Υπάρχουν πολλοί εσωτερικοί εχθροί. Κάποιος μοιράστηκε τις συντεταγμένες ουκρανικών στρατιωτικών κέντρων εκπαίδευσης με τον ρωσικό στρατό και οι στρατώνες καταστράφηκαν από πυραύλους. Κάποιος διαδίδει φιλορωσική προπαγάνδα στο ουκρανικό Διαδίκτυο. Ταυτόχρονα, έντονη δυσπιστία, μερικές φορές ακόμη και μίσος, εκδηλώνεται προς τους ρωσόφωνους συγγραφείς στη χώρα μας και διανοούμενους, οι οποίοι πρέπει τώρα να δείξουν ότι είναι τρεις φορές πιο πατριώτες από τους ουκρανόφωνους ομολόγους τους. Και ακόμη και αυτό δεν τους σώζει από τις κατηγορίες ότι είναι εκείνοι που φταίνε για τον πόλεμο επειδή μιλούν, σκέφτονται και γράφουν στα ρωσικά. Είναι στο αίμα τους.

Παρά την ορμή των νεαρών Ουκρανών και την επίσημη απαίτηση της Ουκρανίας να μποϊκοτάρουν και άλλες χώρες τη ρωσική κουλτούρα, οι ηλικιωμένοι Ουκρανοί αντιτίθενται αθόρυβα στο απόλυτο μποϊκοτάζ του ρωσικού πολιτισμού. Ενας φίλος μας που αγαπά την όπερα δάκρυσε στη σκέψη ότι δεν θα μπορέσει να ακούσει ξανά τον Ευγένιο Ονέγκιν στην όπερα του Κιέβου.

Οι ρωσόφωνοι Ουκρανοί είναι σχεδόν συνηθισμένοι σε αυτές τις συνεχείς κατηγορίες, όπως η χώρα είναι σχεδόν συνηθισμένη στον πόλεμο. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι άνθρωποι έχουν συνηθίσει στις εκρήξεις ρουκετών στις πόλεις, αλλά στην ιδέα ότι αυτός ο πόλεμος θα διαρκέσει πολύ. Οι «ειδικοί» προβλέπουν συνεχώς την ημερομηνία λήξης του πολέμου. Κάποιοι λένε τον Σεπτέμβριο. Ο πρόεδρος Ζελένσκι λέει ότι ο πόλεμος θα τελειώσει πριν από τον χειμώνα. Αλλοι πιστεύουν ότι η άνοιξη του 2023 είναι πιο πιθανή.

Οι συγγενείς των ουκρανών αιχμαλώτων πολέμου απαιτούν δημόσια μια έγκαιρη ανταλλαγή αιχμαλώτων μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας, ενώ μια άλλη διαδικασία βρίσκεται σε εξέλιξη αθόρυβα: η ανταλλαγή των νεκρών. Λέγεται ότι ανταλλάσσονται πτώματα σε βάση ένας προς έναν – ένας νεκρός ουκρανός στρατιώτης για έναν νεκρό ρώσο στρατιώτη. Φορτηγά ψυγεία που γράφουν «200» φτάνουν διαρκώς στο νεκροτομείο του Κιέβου. Το «200» είναι αναφορά στους νεκρούς στη στρατιωτική ορολογία.

Ενώ οι κάτοικοι της πόλης πρόσφεραν αίμα για τους τραυματίες, οι τοπικές Αρχές κήρυξαν τριήμερο πένθος για τους νεκρούς. Κατά τη διάρκεια του πένθους, συνήθως δεν πραγματοποιούνται ψυχαγωγικές εκδηλώσεις και συναυλίες, αλλά δεν μπορώ να φανταστώ τους κατοίκους του Κρεμεντσούκ να σχεδιάζουν να διασκεδάσουν για πολύ καιρό. Μία από τις πιο δημοφιλείς διασκεδάσεις των Ουκρανών, ακόμη και τώρα, είναι το ψάρεμα. Το ψάρεμα δεν απαγορεύεται κατά τη διάρκεια του πένθους.

Αλλά φαίνεται παράξενο να θρηνείς εν μέσω πολέμου. Αλλωστε, συνήθως μετά το τέλος της περιόδου πένθους η ζωή επανέρχεται στο φυσιολογικό. Είναι δυνατόν να πάτε στο θέατρο σε ορισμένες πόλεις, αλλά δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι η σειρήνα που αναγγέλλει αεροπορική επιδρομή δεν θα διακόψει την παράσταση. Θα ήταν, φυσικά, καλύτερα αν κάποια δυνατή, δραματική παράσταση διέκοπτε τον πόλεμο. Ή τον σταματούσε εντελώς. Αλλά δυστυχώς, το δράμα ενός πραγματικού πολέμου παραμένει ασταμάτητο. Ο σκηνοθέτης και παραγωγός του πολέμου, Βλαντίμιρ Πούτιν, θέλει να χυθεί όσο το δυνατόν περισσότερο αίμα από την Ουκρανία.

Ο Αντρέι Κουρκόφ είναι ουκρανός συγγραφέας