«Δεν βλέπω νέες φωνές με νέες προτάσεις»

STREET DANCING. Χρησιμοποιώ πολλές ελληνικές λέξεις, ιδιαίτερα την τελευταία πενταετία, ως τίτλους στα έργα μου επειδή προσφέρουν ένα μεγάλο εύρος ανάγνωσης. Οταν ολοκλήρωσα την ακρόαση για το εν λόγω εγχείρημα έπειτα από την ανάθεση του Φεστιβάλ Αθηνών και αφού κλήθηκα να δουλέψω με χορευτές ενός είδους με το οποίο δεν έχω τριβή, μου δημιουργήθηκε η αίσθηση ότι υπάρχουν οκτώ διαφορετικοί άξονες μέσα στο ίδιο έργο. Μπορεί η τεχνική, η καταγωγή τους, το τι αντιπροσωπεύουν να πλαισιώνονται από την έννοια του street dancing. Είναι, όμως, τόσο ετερογενή υλικά ώστε θεώρησα ότι θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να τονίσω το ότι υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί άξονες τους οποίους καλούμαι να αφουγκραστώ και να σκηνοθετήσω για να δημιουργηθεί ο κύριος άξονας του έργου. Επιπλέον υπάρχει και μια άλλη ενδιαφέρουσα παράμετρος: ο άξονας συνήθως ταυτίζεται με μια πορεία πιο ευθύγραμμη, ενώ οι χορευτές στην προκειμένη περίπτωση σπάνε την έννοια της καθέτου. Βγαίνουν εκτός ορίων. Και θεωρώ ότι ο όρος «άξονες» υπονομεύεται ακούσια από τους ίδιους τους χορευτές.

ΣΤΥΛ. Οταν έγινε η πρόσκληση ακρόασης από το Φεστιβάλ ήρθαν περίπου 40 άτομα, εξίσου αγόρια και κορίτσια που εκπροσωπούσαν  διαφορετικά τεχνικά είδη του street dance και έπρεπε να δω ποια από τα κινητικά αυτά στυλ μπορούσα να οικειοποιηθώ και να με ενδιαφέρουν. Ασυναίσθητα η επιλογή έγινε όχι με βάση μόνο τα πόσο καταπληκτικά πράγματα είδα, αλλά και τι ήθελα για το έργο, τι χρειαζόμουν. Ηταν μια δύσκολη διαδικασία το να καταλήξω στους οκτώ χορευτές. Θα ήθελα να έχω 12, αλλά δεν το επέτρεπε ο προϋπολογισμός.

ΑΔΕΙΑ ΣΕΛΙΔΑ. Η μεγαλύτερη πρόκληση για μένα δεν ήταν το τεχνικό μέρος, αλλά η επικοινωνία με τους χορευτές, αρκετοί εκ των οποίων είναι αυτοδίδακτοι. Επρεπε να βρω μηχανισμούς να τους φέρω στη δική μου τεχνική και ψυχοσύνθεση ως καλλιτέχνη, ώστε να καταλάβουν τι ζητάω και το αντίστροφο: να αποκωδικοποιήσω την τεχνική τους ώστε να μπορεί να έρθει σε επαφή με το δικό μου τεχνικό κομμάτι, διότι δεν ήθελα μια αντιπαράθεση. Στόχος μου ήταν να μπολιαστούν οι δυο πλευρές ώστε να μην καταλαβαίνει ο θεατής πού είναι το δικό μου και πού το δικό τους στυλ μέσα στη χορογραφία. Ξεκινήσαμε από μια άδεια σελίδα και δημιουργήσαμε ένα ολόκληρο μυθιστόρημα, έναν ολόκληρο κόσμο.

Η ΠΡΟΚΛΗΣΗ. Δουλεύω 20 χρόνια ως επαγγελματίας χορογράφος και για να αντέξεις στον χρόνο είναι αδιαμφισβήτητο ότι πρέπει να ανοίγεις νέα κεφάλαια στη δουλειά. Επιπλέον από τη φύση μου είμαι περίεργος και πολυμήχανος. Εχω ασχοληθεί με τον κλασικό και σύγχρονο χορό, dance performance, χοροθέατρο, σινεμά. Ποτέ δεν επαναπαύομαι σε κάτι που θεωρώ ότι το έχω κατακτήσει. Είναι κανόνας. Οπότε η πρόκληση που μου έθεσε το Φεστιβάλ «κλείδωσε» σε αυτή την ευρύτερη φιλοσοφία που έχω για τον χορό, αν και θα πρέπει να παραδεχτώ πως αν δεν μου είχε γίνει αυτή η πρόταση ίσως να μην είχα ασχοληθεί – τουλάχιστον στην παρούσα φάση – με το street dance. Ηταν ένα πολύ ωραίο ξάφνιασμα.

ΥΒΡΙΔΙΚΟ. Παίρνω στοιχεία του street dance και τα μετουσιώνω σε ένα δικό μου έργο. Δεν παίρνω την τεχνική πλευρά μιας τέχνης να την παρουσιάσω, αλλά τη μεταπλάθω. Αυτό που θα δείτε είναι κάτι υβριδικό, έχει κάτι από street dance, αλλά δεν έχει καμία σχέση με το καθαρό είδος. Το βλέπω από μια εντελώς καινούργια οπτική γωνία.

ΓΙΑ ΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ. Επιστρέφω στο Φεστιβάλ επτά χρόνια μετά την πρώτη μου εμφάνιση όχι στο κομμάτι που υπηρετώ αμιγώς – είμαι μοντέρνος χορογράφος – αλλά σε ένα ξεχωριστό πλαίσιο της διοργάνωσης, στον κύκλο Layers οf Street, που είναι αφιερωμένος στη χιπ χοπ και street χορευτική κουλτούρα. Αισθάνομαι χαρά και συγκίνηση που επιστρέφω, αλλά είναι αξιοπερίεργο ότι έχω ένα σώμα δουλειάς τεραστίων διαστάσεων που δεν αγκαλιάστηκε από το Φεστιβάλ, αν και είχα κάνει πρόταση να παρουσιάσω κάτι δικό μου πάνω σε ό,τι έχω χτίσει τόσα χρόνια.

ΜΙΝΙΜΑΛΙΣΜΟΣ. Ο σύγχρονος χορός σήμερα θέλει να νιώθει μέρος ενός συνόλου. Δεν βλέπω νέες φωνές με νέες προτάσεις. Υπάρχει μια τάση προς συγκεκριμένες αισθητικές και τεχνοτροπίες. Κυριαρχεί παντού ο μινιμαλισμός και η κατεύθυνση είναι να καταπιανόμαστε με μία μόνο ιδέα και να την εξαντλούμε. Δεν υπάρχει μια πιο σύνθετη πορεία στην παρουσίαση μιας παράστασης, μια περιήγηση σε ιδέες, αλλά ένας εγκλωβισμός στην εσωστρέφεια.

«ΕΥΑΛΩΤΟΣ». Επειτα από 20 χρόνια καριέρας μπορεί να έχω μετανιώσει για ορισμένα πράγματα αλλά ακόμη κι αυτά μού έχουν δώσει ένα μεγάλο μάθημα στο πώς να χειριστώ τα επόμενα βήματα για να φτάσω εδώ που είμαι. Δεν ξέρω τι θα άλλαζα. Μπορεί να είχα δημιουργήσει έναν ιστό από ανθρώπους που θα παρακολουθούσαν με συνέπεια το τι κάνω. Το μακρύ ταξίδι δεν μου επέτρεψε να δημιουργήσω ένα πλαίσιο συμμαχιών που να μου προσφέρει ασφάλεια με αποτέλεσμα ανά πάσα στιγμή να νιώθω ευάλωτος και τόσο η επιτυχία όσο και η αποτυχία να είναι αποκλειστικά δικές μου, να μην τις μοιράζομαι με κάποιον.

ΝΕΕΣ ΠΑΡΑΓΩΓΕΣ. Είμαι 50 ετών και δεν νομίζω να ανέβω ξανά στη σκηνή, αν και έχω μάθει ποτέ να μη λέω ποτέ. Προς το παρόν αισθάνομαι καλυμμένος βλέποντας τα έργα μου. Δεν μου λείπει η έκθεση στη σκηνή. Ετοιμάζω ήδη έξι νέες παραγωγές για την επόμενη διετία. Είμαι ενεργός στον χορό από άλλη θέση.

info

Η παράσταση του Αντώνη Φωνιαδάκη «Αξονες» σε πρωτότυπη μουσική Ζουλιέν Ταρίντ, στον χώρο Δ’ της Πειραιώς 260, του Φεστιβάλ Αθηνών, 14-17/7. Μετά την πρεμιέρα θα ακολουθήσει συζήτηση με τον χορογράφο, που συντονίζει ο Γιώργος Μητρόπουλος. Εισιτήρια 5 έως 20 ευρώ.