Αόρατοι άνθρωποι

Θα προτιμούσα αυτό το σημείωμα να ήταν αόρατο, να μην διαβαστεί από κανέναν, να έχω το κεφάλι μου ήσυχο. Γιατί σήμερα, ό,τι πεις κι ό,τι γράψεις χρησιμοποιείται εναντίον σου. Λες και η σκέψη είναι πράξη, δηλαδή η υπ’ αριθμόν ένα στρεσογόνα παρανόηση. Εντάξει, τέρμα η λούφα και παραλλαγή. Θα βγω με τη στολή μου, την άποψή μου, την συντριβή μου και θα πω ότι η μεταχείριση των Ευρωπαίων γκέυ αστυνομικών από το φετινό Pride εκτός από βάναυση και ταπεινωτική ήταν και το μέγιστο ακτιβιστικό φάουλ. Από πού να το πιάσει κανείς; Από το γεγονός ότι τους υποχρέωσαν (σ.σ. «έπεισαν») να παρελάσουν χωρίς τις στολές τους κάτι σαν να περιμένεις έναν γκέυ με το ασετόν και τη μηχανή κουρέματος; Σα να του αφαιρείς τα γκλίτερ με βαρύ γαλάκτωμα και να τον ντύνεις σαν γαμπρό του μεσοπολέμου με γιλέκο, σκαρπίνι και ψαλιδισμένο μουστακάκι. Γι’ αυτά έδωσε το αίμα του το ΛΟΑΤΚΙ κίνημα τόσα χρόνια; Για την ταπείνωση της απέκδυσης από έναν εαυτό, όποιος κι αν είναι αυτός; Δεν το πιστεύω. Και μήπως υπάρχει ΛΟΑΤΚΙ στολή, όπως οι ναυτοπρόσκοποι π.χ. ή οι μαζορέτες; Ούτε κι αυτό το πιστεύω. Απεναντίας πιστεύω ότι η εμφάνιση του καθενός είναι δήλωση συναισθηματικής κατάστασης και διεκδίκηση θέσης στο κοινωνικό σύνολο. «Ελα όπως είσαι», έλεγε το παλιό αρχοντορεμπέτικο, για τους ομοφυλόφιλους μπάτσους όμως δεν υπάρχει οδός εκτός αν συναινέσουν στην αυτοταπείνωσή τους. Να βγουν από τα ρούχα τους, εκείνα που επέλεξαν να φορούν για να σπουδάσουν και να βιοποριστούν. Οχι, τους λέει μια φωνή. Αν δεν ακρωτηριαστείς, αν δεν πετάξεις τον μισό σου εαυτό στον Καιάδα, δεν έχει κάρτα εισόδου, δεν έχει χρίσμα, δεν έχει κοινότητα. Δεν θέλω να επεκταθώ περισσότερο. Μας τα ‘παν κι άλλοι…

Η συμμετοχή ωστόσο των αστυνομικών στο Pride με τις στολές τους, θα ήταν θαρρώ ένα ισχυρό χαστούκι στην υποκριτική κοινωνία και μια πραγματική δήλωση Περηφάνειας από ανθρώπους που τόλμησαν να ανατρέψουν στερεότυπα εν τω στρατεύματι κι όχι σε κοινότητες που αν δεν σου δίνουν απόλυτη προστασία σου παρέχουν πάντως στοργή κι αποδοχή. Ούτε κι επ’ αυτού έχω να πω περισσότερα.

Στο μυαλό μου θα έχω πάντα τα σκοτεινά γκέυ μπαρ της περιοχής του Αγίου Παντελεήμονος της δεκαετίας του 1980. Οταν έκλεισε πίσω μου η καπιτονέ πόρτα και μπόρεσα να διακρίνω μέσα στην αχλή του αλκοόλ και τα ντεσιμπέλ με τη Ρίτα Σακελλαρίου, είδα τύπους μάτσο, μπρατσαράδες με στολές γυμναστηρίου, βαρυκόκαλους με φόρμες δουλειάς, εργατικούς άντρακλες σαν από ταινία του Φασμπίντερ. Κάθισα στο μπαρ και ζήτησα μια κόκα κόλα. Πόσο χρόνο χρειάζεσαι για να πιεις μια κόκα κόλα; Μου έφτασε και μου παράφτασε για να καταλάβω τι δεν καταλάβαινα. Και θυμάμαι τώρα την Ερη, ή την Τζέσικα, ή την Μαρτίνα, ή ένα κορίτσι που το έλεγαν Γιάννη. Διατηρούσε μια καλή επιχείρηση με την οποία εφοδίαζε με αναλώσιμα γνωστή Τράπεζα. Οταν έπρεπε να ανανεωθεί η συνεργασία, το οικονομικό τιμ της Τραπέζης της ζήτησε να πάει σπίτι, να βγάλει το φόρεμα και να επιστρέψει με κουστούμι για να μην φρικάρει ο Διευθυντής και ακυρωθεί η συνεργασία. Δεν πήγε… Θυμάμαι και την φίλη μου, την κολλητή μου που καθυστερούσε να ετοιμαστεί να πάμε σε μια δουλειά γιατί δεν έβρισκε στην ντουλάπα καθαρό τζιν. Φόρα μια φούστα, με έβαλε ο διάβολος να της πω. «Για να φορέσω φούστα Ρούλα, θέλω ένα χρόνο ψυχοθεραπείας», μου είπε. Πάω να πιω μια κόκα κόλα.