ΑΠΕΙΛΗ

Μια ξένη πολιτική σκηνή δεν είναι ποτέ απόλυτα όμοια με την ελληνική. Ωστόσο, όταν η λαϊκή ετυμηγορία ταρακουνάει το πολιτικό σύστημα μιας χώρας σαν τη Γαλλία – η οποία έχει αποδειχθεί εργαστήριο πολιτικών αλλαγών για την Ευρώπη -, κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει τα μηνύματα που εκπέμπονται προς πάσα κατεύθυνση.

Τα αποτελέσματα των προχθεσινών γαλλικών εκλογών θύμισαν σε όλους πως τα άκρα – είτε μιλάμε για την Ακροαριστερά, είτε για την Ακροδεξιά – καραδοκούν. Η λαϊκίστικη ρητορική που χρησιμοποίησαν τόσο η συμμαχία NUPES υπό τον Ζαν-Λικ Μελανσόν όσο κι ο Εθνικός Συναγερμός της Μαρίν Λεπέν βρήκε ευήκοα ώτα σε σημαντική μερίδα του εκλογικού σώματος. Και τα βρήκε γιατί οι γάλλοι ψηφοφόροι – όπως άλλωστε κι οι Ελληνες – έχουν έρθει αντιμέτωποι με ένα πρωτοφανές κύμα ακρίβειας και με μια ενεργειακή κρίση.

Τα οικονομικά ζητήματα κυριάρχησαν στην προεκλογική περίοδο που προηγήθηκε των γαλλικών βουλευτικών εκλογών, και προσέφεραν στους ακραίους λαϊκιστές κάθε πλευράς την ευκαιρία να καμουφλάρουν άλλες αντιδημοφιλείς θέσεις τους υποσχόμενοι εύκολες λύσεις σε σύνθετα προβλήματα της οικονομίας.

Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο. Την τελευταία δεκαετία πολλές ευρωπαϊκές χώρες – ανάμεσά τους κι η Ελλάδα – έζησαν ανάλογες ανόδους των άκρων, τα οποία εκμεταλλεύτηκαν, ή και καλλιέργησαν, τα αντισυστημικά αισθήματα της κοινής γνώμης. Επειδή όμως αυτή είναι η πιο πρόσφατη, οφείλουμε να ακούσουμε προσεκτικά το καμπανάκι που χτύπησε στην Πέμπτη Γαλλική Δημοκρατία. Οι ακραίοι αποτελούν ακόμη απειλή.