Στη ρωγμή του χρόνου

Εχουν περάσει κιόλας 13 χρόνια από τότε που η πατρίδα μας εισήλθε και μοιάζει να παραμένει εγκλωβισμένη στη ρωγμή του χρόνου, βιώνοντας επαναλαμβανόμενες κρίσεις. Ενας διαρκής και αναπόδραστος εφιάλτης με μικρά μόνο διαλείμματα ψευδαισθήσεων περί «ξυπνήματος» και «λύτρωσης». Σαν τα μαρτύρια του Σίσυφου και του Ατλαντα να συμπυκνώθηκαν σε ένα. Από την οικονομική, στην κοινωνική, στην υγειονομική και στη συνέχεια στην ενεργειακή κρίση. Και από την προσφυγική και τη μεταναστευτική, στη δημογραφική κρίση. Και από τα εθνικά θέματα στους εθνικούς κινδύνους.

Είναι προφανές ότι δεν πρόκειται ούτε για κατάρα ούτε για θεία δίκη. Ο κόσμος μας πάντα ήταν περισσότερο περίπλοκος από τις κομματικές και μιντιακές εκδοχές και απλουστεύσεις. Πολύ περισσότερο σε καιρούς μεγάλων αλλαγών και μετάβασης ή, ακριβέστερα, υποβίβασης στο διεθνές πεδίο ισχύος συνολικά για την Ευρώπη. Ομως εμείς αντί να επενδύουμε στη γνώση και στην αμφισβήτηση για να κατανοήσουμε, βυθιζόμαστε στις διχαστικές και ανορθολογικές βεβαιότητες ωσάν να επιδιώκουμε την επίτευξη ανοσίας στην αλήθεια. Παρασυρμένοι – όχι ανεπιτήδευτα – από το κυνήγι του «εχθρού», ξεχάσαμε πως εκείνο που αναζητούμε, αυτό που έχει σημασία, είναι πώς θα σταθούμε όρθιοι… Και πως αυτή η προσπάθεια δεν είναι ατομική υπόθεση.

Δεν είναι παράδοξο αυτό που ζούμε, είναι η κατάληξη μιας σειράς διαστρεβλώσεων και αποσυνδέσεων. Βαφτίσαμε την παραπλάνηση επιδεξιότητα, την παράκαμψη των κανόνων ευφυΐα, τη συλλογικότητα και την αλληλεγγύη αφέλεια, τη διαφθορά κανονικότητα. Αποσυνδέσαμε την ατομικότητα από την αρετή, την επιτυχία από την ηθική, την πρόοδο από τη δικαιοσύνη, την πολιτική από το κοινό καλό. Ο πατριωτισμός έγινε αναχρονισμός, οι συνεκτικοί δεσμοί αδυναμία και η συμπόνια και η συμπερίληψη ουτοπία. Μια αφόρητη και τοξική πραγματικότητα που κυριαρχείται από την έλλειψη εμπιστοσύνης και που περιορίζει δραματικά τις πιθανότητες γρήγορης και επιτυχούς αντιμετώπισης των δυσκολιών.

Αυτή η διαπίστωση δεν είναι άσχετη με το ζήτημα της επανόδου στην επικαιρότητα του ζητήματος των εκλογών. Η συζήτηση περί πρόωρης αναμέτρησης ή μη θα τελειώσει σε δύο μήνες. Αν δεν προκηρυχθούν αρχές Σεπτεμβρίου, η κυβέρνηση θα ολοκληρώσει τον συνταγματικό της κύκλο σε μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδο. Από τη μια, η συγκυρία δεν επιτρέπει άλλους περισπασμούς από την προώθηση του κυβερνητικού έργου, την επίδειξη εθνικής σταθερότητας και την αξιοποίηση του Ταμείου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας. Από την άλλη, είναι εξίσου ξεκάθαρο πως η δημόσια διοίκηση και το πολιτικό προσωπικό περί άλλα τυρβάζουν κατά την προεκλογική περίοδο. Και η πολυτέλεια του χρόνου δεν υπάρχει. Η απόφαση του Πρωθυπουργού δεν είναι μια εύκολη υπόθεση καθώς θα πρέπει να συνεκτιμήσει τις συνθήκες που επικρατούν και στο εσωτερικό και στο διεθνές περιβάλλον. Υπάρχει όμως κάτι που είναι υπέρτερο, να προηγηθεί η εκλογίκευση και η επεξήγηση όσων συμβαίνουν πριν από τις εκλογές. Οι πολίτες οφείλουν να ξέρουν και τις επιλογές και το κόστος και τα ρίσκα. Αλλη τοξική και αδιέξοδη αντιπαράθεση σε αυτή τη συγκυρία θα ισοδυναμεί με εθνική αυτοκτονία.

Ο Γρηγόρης Τσιμογιάννης είναι σύμβουλος Στρατηγικής Επικοινωνίας στην Precise Strategy