Μία ιστορική ομιλία

Εχω καθίσει και έχω δει την ομιλία του Κυριάκου στο αμερικανικό Κογκρέσο. Και έχω αποφύγει να παρασυρθώ από βερμπαλιστικές αναφορές του είδους «η πρώτη ομιλία έλληνα πρωθυπουργού στο Κογκρέσο». Στέκομαι ψύχραιμα απέναντι στο γεγονός, και το παρακολουθώ με την αντικειμενικότητα που επιβάλλει από μόνο του. Βλέπω τη θερμή υποδοχή που του επιφυλάσσεται από την πρόεδρο του Κογκρέσου Νάνσι Πελόζι και την αντιπρόεδρο των ΗΠΑ Κάμαλα Χάρις. Ακούω και τα χειροκροτήματα των γερουσιαστών. Ολα καλά. Και μετά έρχεται η ομιλία. 45 ολόκληρα λεπτά. Μετρημένη ως το τελευταίο «και», χωρίς περιττά φορτισμένες συναισθηματικές αναφορές, αλλά με σεβασμό στο ακροατήριο, και στο βάρος του γεγονότος. Αισθάνομαι, πραγματικά, ότι αυτή η ομιλία δεν θα περάσει απαρατήρητη από τον ιστορικό του μέλλοντος. Θα έχει ακριβώς τον χαρακτήρα που της έδωσε και η υποδοχή που έτυχε ο ομιλητής και το περιεχόμενό της: μοναδική.

Τη συγκρίνω ανεπιφύλακτα με την ομιλία που είχε εκφωνήσει προς το Συμβούλιο της Ευρώπης ο Ξενοφών Ζολώτας χρησιμοποιώντας αποκλειστικά ελληνικές λέξεις που έχουν ενσωματωθεί στην αγγλική γλώσσα. Ομιλία που ήταν σε επανάληψη, ενός ανάλογου εγχειρήματος του Ζολώτα, που είχε προκαλέσει αίσθηση στην Ελλάδα και το εξωτερικό, το 1957 στην ολομέλεια της Παγκόσμιας Τράπεζας. Κι ας λένε ό,τι θέλουν οι καλοθελητές, της μιας ή της άλλης πλευράς.

Η Ελλάδα της μιζέριας

Δεν γνωρίζω πολλές φορές οι αμερικανοί γερουσιαστές, ανεξαρτήτως κόμματος, να σηκώνονται όλοι από τις θέσεις τους, και να καταχειροκρότησαν τον ομιλητή. Ούτε έχω ακούσει, μετά το τέλος μιας ομιλίας, να σπεύδουν να του ζητήσουν να τους υπογράψει, δίκην αυτόγραφου, την ομιλία του. Ούτε την πρόεδρο του Κογκρέσου, να συγκρίνει αυτή την ομιλία και τη στάση των συναδέλφων τους, με την ομιλία του εκλιπόντος τσέχου προέδρου Βάτσλαβ Χάβελ, του εμπνευστή της Ανοιξης της Πράγας. Θα μου πεις, παρακολουθείς εσύ τι συμβαίνει στην Ουάσιγκτον, και τι γίνεται καθημερινά στο Καπιτώλιο; Οχι, αλλά επειδή διαβάζω πολύ, θεωρητικά, αν επαναλαμβανόταν κάτι αντίστοιχο, θα το μαθαίναμε. Ομως όπως και να το δει κανείς, όλα αυτά που συνέβησαν στην Ουάσιγκτον, είχαν κάτι το εξωφρενικά μεγαλειώδες για τη μικρή μας χώρα. Και κάτι το απερίφραστα καταδικαστικό για όλη αυτή την ελεεινή μιζέρια που διακινείται στο Διαδίκτυο από πληρωμένους στρατούς των κομματικών τρολ.

Αυτός που καθήλωσε το Κογκρέσο με την ομιλία του, αυτός που αποθεώθηκε από τους γερουσιαστές, αυτός που αντιμετωπίστηκε από τους ίδιους ως ροκ είδωλο, είναι για την Ελλάδα της μιζέριας ο… Κούλης. Ο αποτυχημένος, ο ήδη σε αποδρομή. Αυτός που έχει χάσει τις εκλογές πριν καν πραγματοποιηθούν. Ο άνθρωπος του μεγάλου κεφαλαίου, ο καταστροφέας της χώρας. Ο προστάτης των κερδοσκόπων της ηλεκτρικής ενέργειας. Ως και «γελοίο» τον αποκάλεσε ο σοβιετολάγνος Θανάσης, ο άνθρωπος του «Λεγάμενου», υπό τη σιωπηρή συναίνεση, αλλά και αποδοχή του ειδώλου του…

Υπάρχει σωτηρία γι’ αυτή τη χώρα; Οχι δεν υπάρχει. Εχω καταλήξει…

Στάζουν δηλητήριο

Προχθές είδα την ομιλία του Μητσοτάκη στο Κογκρέσο, και χθες διάβασα τα μέσα ενημέρωσης που πρόσκεινται στον ΣΥΡΙΖΑ – εφημερίδες και sites. Τόση μικροπρέπεια, εθελοτυφλία και προσπάθεια να απαξιωθεί η ομιλία, αλλά και γενικότερα η επίσκεψη του Μητσοτάκη στην Αμερική, δεν έχει υπάρξει. Από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω. Διαγωνισμό για το ποιο μέσο θα ρίξει το περισσότερο δηλητήριο, σε μια υπόθεση που λογικά θα φάνταζε ως εθνική, αφού η επίσκεψη ήρθε στην πιο κρίσιμη στιγμή για τα ελληνικά συμφέροντα, καθώς μαίνεται ο πόλεμος στην Ουκρανία και ο γείτονας «αλυχτάει» στη γωνία.

Τρομερά μειωτικές αναφορές, αδιανόητα μικροπρεπή σχόλια, και συντονισμένη προσπάθεια απαξίωσης ενός πολιτικού γεγονότος μεγάλης σημασίας, που υπερβαίνει τα ελληνικά σύνορα.

Λέμε καμιά φορά, ότι ο ελληνικός Τύπος έχει πληγεί από την κρίση, και το επαναλαμβάνουμε αυτό συχνά θυματοποιώντας και τον Τύπο και τους ανθρώπους του. Ομως με κάτι τέτοια, όπως τα χθεσινά, στην πραγματικότητα η ευθύνη για το πρόβλημα αξιοπιστίας του ανήκει αποκλειστικά σε εμάς τους ίδιους.

Γιατί δηλαδή να πιστέψει κάποιος αυτό που διαβάζει σε ένα αντιπολιτευόμενο μέσο, όταν είδε ζωντανά από την τηλεόραση την ομιλία του Μητσοτάκη, και εξήγαγε τα δικά του συμπεράσματα; Αν τα συμπεράσματά του είναι διαφορετικά με αυτό που του σερβίρουμε, προφανώς θα μας γυρίσει την πλάτη. Και το έχει κάνει…

Ζητείται σχέδιο κατά του bullying

Στον αντίποδα τώρα, όλων αυτών των ωραίων, και σίγουρα επωφελών για τη χώρα, στιγμών, υπάρχει η σκληρή, η ζοφερή, πραγματικότητα. Μεταξύ εκείνων που συνόδευσαν τον πρόεδρο Κυριάκο στην Αμερική ήταν και η υπουργός Παιδείας Νίκη Κεραμέως. Τον συνόδευσε, προκειμένου να συναντήσει τον πρύτανη του αμερικανικού πανεπιστημίου Τζορτζτάουν και να εξετάσει μαζί του τη δυνατότητα συνεργασίας με τα ελληνικά ΑΕΙ. Ωραία η σκέψη, αλλά την ίδια ώρα ένας 14χρονος στην Αθήνα, αυτοκτονούσε – θύμα της πανδημίας του bullying που χτυπάει ανελέητα το ελληνικό σχολείο. Και όσο περνούν οι ημέρες, αποκαλύπτονται συνεχώς πράγματα. Οτι γονείς προειδοποιούσαν τη διεύθυνση του σχολείου, ότι καθηγητές γνώριζαν τι συμβαίνει, ότι το παιδί ήταν ουσιαστικά απροστάτευτο γιατί η ελληνική πολιτεία δεν φρόντισε να υπάρχει ένας τουλάχιστον κοινωνικός λειτουργός στα σχολεία «αιχμής» – εκεί όπου σημειώνονται τέτοια κρούσματα.

Θα προτιμούσα λοιπόν από τη Νίκη Κεραμέως, αντί της συνάντησης με τον πρύτανη του Τζορτζτάουν, να ήταν εδώ. Να επισκεφθεί το σχολείο όπου φοιτούσε ο αδικοχαμένος Μάκης, να συναντηθεί με τους γονείς του παιδιού, τους δασκάλους του. Και να εκπονήσει ένα σοβαρό, ένα ολοκληρωμένο, σχέδιο για την αντιμετώπιση της πανδημίας επαναλαμβάνω, του bullying.

Θέλω να ελπίζω ότι θα το κάνει τώρα που επέστρεψε στα καθ’ ημάς…

Μπαίνουν κανόνες

Ενα άλλο θέμα που παρακολουθώ τις τελευταίες ημέρες, είναι οι κραυγές αγωνίας της οργάνωσης Χαμόγελο του Παιδιού, ότι επιχειρείται το κλείσιμο των δομών του από την κυβέρνηση. Βρήκα εξαιρετικά τραγικό να συμβαίνει κάτι τέτοιο, και επίσης το βρήκα και εντελώς απίθανο. Είναι δυνατόν η κυβέρνηση να επιδιώκει να κλείσει το Χαμόγελο του Παιδιού, που εδώ και 20-25 χρόνια προσφέρει καταφύγιο σε παιδιά που βρίσκονται σε κίνδυνο ή υπό διωγμό; Ε, έπειτα από μια μικρή έρευνα, κατάλαβα τι γίνεται. Η κυβέρνηση διά της υφυπουργού Δόμνας (Μιχαηλίδου), που απ’ ό,τι φαίνεται το έχει πάρει πατριωτικά η κοπέλα, επιχειρεί να βάλει μερικούς κανόνες στο πώς λειτουργούν αυτές οι δομές που υπάρχουν στη χώρα για τη φιλοξενία παιδιών. Και καθώς το επιχειρεί, σπάει και κάτι αβγά με τις ρυθμίσεις που πέρασε. Τα αβγά ανήκουν σε διάφορους, και μεταξύ αυτών και στο Χαμόγελο. Που με την αίγλη και τη συμπάθεια της κοινωνίας που το περιβάλλει, αρνείται να ενταχθεί στις ρυθμίσεις, και χρησιμοποιώντας την άνεση της πρόσβασης στα ΜΜΕ, επιδιώκει τη ματαίωση των αλλαγών. Η υφυπουργός Δόμνα, από την πλευρά της, επιμένει, και αυτή η διελκυστίνδα που εξελίσσεται καθόλου δεν μου αρέσει. Κρατώ από όσα είπε, ότι οι επιχειρούμενες αλλαγές αφορούν 82 δομές, δεν αφορούν αποκλειστικά το Χαμόγελο του Παιδιού. Και πρόσθεσε ότι το Χαμόγελο είναι μία από τις 82 δομές φιλοξενίας για παιδιά. Το γιατί δεν ολοφύρονται τώρα ότι τις κλείνουν οι υπόλοιπες 81 δομές, είναι ένα θέμα για το Χαμόγελο. Νομίζω…