Eurovision για παρηγοριά

Η σπουδή πολιτικών παραγόντων της Δύσης, αλλά και των νατοϊκών, να συγχαρούν την Ουκρανία για τη νίκη στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision έχει κάτι ενοχλητικά γελοίο – περισσότερο γελοίο και από τον ίδιο τον διαγωνισμό, που τουλάχιστον δεν ενοχλεί. Δεν πάει πολύ να προσδίδεται πολιτική σημασία στη νίκη σε ένα διαγωνισμό τραγουδιού και μάλιστα από σημαίνοντες, υποτίθεται, αξιωματούχους της Δύσης; Είναι, επειδή προβάλλεται από πλευράς τους ως υποκατάστατο, κατά κάποιο τρόπο, της άμεσης ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ενωση και το ΝΑΤΟ, που ζητεί – και μερικές φορές σχεδόν το απαιτεί – η Ουκρανία. Για τον λόγο αυτόν, το χειροκρότημα είναι το εμφανώς δυσανάλογο με το επίτευγμα.

Η ευρωπαϊκής εμβέλειας δημοσκόπηση «Ευρωβαρόμετρο», που έγινε στις αρχές του μηνός, θέτει τα ρεαλιστικά όρια των σχετικών απαιτήσεων της Ουκρανίας από την ΕΕ. Βεβαίως, η συντριπτική πλειονότητα των Ευρωπαίων θεωρούν την Ουκρανία μέλος της ευρωπαϊκής οικογένειας και, βεβαίως, συμφωνούν να ενταχθεί η χώρα στην Ενωση «όταν θα είναι έτοιμη», αλλά το ερώτημα αν συμφωνούν με την άμεση ένταξή της, όπως ζητεί η ίδια, ούτε καν τίθεται. Τρελαθήκαμε τώρα; Διάφορα μπορεί να καταλογίσει ο καθένας στην ΕΕ, όχι όμως τάσεις αυτοκτονίας και μάλιστα με έναν τόσο ηλίθιο τρόπο.

Φυσικά, ούτε η ουκρανική κυβέρνηση μπορεί να φαντάζεται ότι τα υπερβολικά αιτήματά της είναι εφικτά. Καταλαβαίνουν ότι ούτε η ΕΕ ούτε το ΝΑΤΟ θα μπορούσαν ποτέ να ικανοποιήσουν απιτήσεις που συνεπάγονται άμεση εμπλοκή στον πόλεμο. Το κάνει, όμως, επειδή θέτοντας εξαρχής ψηλά τον πήχη των απαιτήσεών της από τους συμμάχους της, απομακρύνει την αναπόφευκτη ώρα που θα πρέπει να συζητήσει κάποιας μορφής παραχώρηση εδαφών στη Ρωσία. Δυστυχώς, δεν είναι πλέον ταμπού να συζητούμε κάτι τέτοιο – ο κόσμος έχει ήδη αλλάξει…

Προς το παρόν, αποφεύγεται κάθε σχετική αναφορά δημοσίως, όμως, όσο θα κουράζει ο πόλεμος, θα αρχίσουν να ακούγονται. Αλλωστε, μπορεί η αντιπαράθεση της Ευρώπης με τη Ρωσία να είναι δεδομένη, αλλά η μεθόδευση θέλει χρόνο. Η απόπειρα να επιβληθεί εμπάργκο στο ρωσικό πετρέλαιο απέτυχε τραγικά, η απεξάρτηση από τους ρωσικούς ενεργειακούς πόρους δεν γίνεται από τη μια μέρα στην άλλη. Μόλις την περασμένη εβδομάδα, ο Μακρόν δήλωσε ότι το τέλος του πολέμου δεν θα πρέπει να βρει τη Ρωσία ταπεινωμένη. Μπορεί να φαντασθεί κανείς τη Ρωσία να μη νιώθει ταπεινωμένη μετά από όλο αυτό, χωρίς τουλάχιστον την ενσωμάτωση των περιοχών που είχε ήδη αποσπάσει πριν από την εισβολή; Αυτό ακριβώς προσπαθούν να αποτρέψουν οι Ουκρανοί με την πίεση που ασκούν οι υπερβολικές απαιτήσεις στη Δύση. Τους καταλαβαίνω, δίνουν τον υπέρ πάντων αγώνα.

ΤΟ ΚΟΓΚΡΕΣΟ ΤΩΝ ΕΦΗΒΩΝ

Στη σκιά της αυριανής ιστορικής ομιλίας του Πρωθυπουργού στο Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών, ένας άλλος διεθνώς γνωστός έλληνας πολιτικός μίλησε και αυτός στο Κογκρέσο, μόλις την περασμένη εβδομάδα. Ηταν ο Προκόπιος Παυλόπουλος, ο οποίος, μέσω Διαδικτύου, ανέπτυξε στα μέλη του Κογκρέσου το συναρπαστικό θέμα «Το σχέδιο νόμου της κυβέρνησης Κώστα Καραμανλή για την άσκηση του εκλογικού δικαιώματος από τους εκτός επικρατείας Ελληνες» και, δεν αμφιβάλω, τους άφησε άφωνους. Μόνο που δεν ήταν το κανονικό Κογκρέσο των ΗΠΑ, αυτό στο οποίο θα μιλήσει αύριο ο Πρωθυπουργός σε κοινή συνεδρίαση Βουλής Αντιπροσώπων και Γερουσίας, αλλά το «Ελληνικό Κογκρέσο Αμερικής», που μάλλον είναι απείρως σημαντικότερο ως προς την αίγλη και το διεθνές κύρος του από το κοινό Κογκρέσο – είναι, κατά κάποιο τρόπο, ένα Κογκρέσο των Εφήβων…

«ΞΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ»

Από το εκλογικό κέντρο όπου ψήφισε, χθες το μεσημέρι, ο Δημήτρης Τζανακόπουλος δήλωσε ότι από τη διαδικασία της ψηφοφορίας ο ΣΥΡΙΖΑ «αναγεννιέται». Ούτε αναγεννάται, ούτε ξαναγεννιέται, «αναγεννιέται». Αλλά αυτός είναι ο Τζανακόπουλος. Γεννήθηκε τσαντισμένος. Τα έχει με όλους και με όλα, φυσικό είναι να τα έχει και με τις λέξεις, οι οποίες τουλάχιστον δεν του αντιμιλούν. Δεν θα μου έκανε εντύπωση, ας πούμε, αν από πείσμα ο Τζανακόπουλος, αντί για Αναγέννηση, λέει «Ξαναγέννηση», όποτε αναφέρεται στην ομώνυμη περίοδο της ευρωπαϊκής Ιστορίας…

Με αφορμή όμως τη δήλωση Τζανακόπουλου, επισημαίνω την αντίθεση των εικόνων που χρησιμοποιούσαν στον λόγο τους οι παράγοντες του ΣΥΡΙΖΑ για να περιγράψουν τη χθεσινή ψηφοφορία. Για τον προαναφερθέντα γραμματέα της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ, λ.χ., στην ψηφοφορία «συναντήθηκαν δεκάδες χιλιάδες πολίτες για να γεννήσουμε κάτι νέο». Αντιθέτως, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ καλούσε τους νέους «να πάρουν τον ΣΥΡΙΖΑ στα χέρια τους». Αλλο μια συνάντηση από την οποία προκύπτει γέννηση, άλλο να πάρεις τον ΣΥΡΙΖΑ στα χέρια σου. Δεν ξέρω, είμαι ο μόνος που βρίσκω ότι είναι εντελώς διαφορετικό το ένα από το άλλο;