Σαν να έπαιξε {CR}στον τελικό

Για περίπου 60 λεπτά ζούσε το όνειρό της. Για την ακρίβεια ένα ακόμα όνειρό της, ίσως το μεγαλύτερο. Για 60 λεπτά έβλεπες στο «Ceramica» του Βιγιαρεάλ τα κίτρινα κασκόλ στον αέρα, άκουγες τις ιαχές, ένιωθες όλη αυτή τη θετική αύρα που μπορεί να σου προκαλέσει το ποδόσφαιρο. Και κυρίως; Το ποδοσφαιρικό θαύμα. Ενα τέτοιο άγγιξε η Βιγιαρεάλ το βράδυ της Τρίτης. Για την ακρίβεια, ακόμα ένα τέτοιο. Είχε κάνει ένα στον προηγούμενο γύρο, απέναντι στην Μπάγερν. Είχε κάνει ακόμα ένα απέναντι στη Γιουβέντους. Είχε κάνει και ένα πέρσι: με την κατάκτηση του Europa League. Πιθανόν να το ξεχνάμε, λόγω της φετινής της πορείας, μα αυτή η Βιγιαρεάλ, η Βιγιαρεάλ του Ουνάι Εμερι και του Ντάνι Παρέχο, δεν είναι μια… φωτοβολίδα. Δεν εμφανίστηκε φέτος σαν κομήτης.

Είναι μια ομάδα που έχει δουλευτεί για να πετύχει. Και έχει πετύχει. Ξεκάθαρα. Στο υψηλότερο ευρωπαϊκό επίπεδο για δύο σερί χρόνια, δίχως να έχει το μπάτζετ, την αίγλη και το όνομα των αντιπάλων της. Η κατάκτηση του Europa League, η φετινή της πορεία και η προσπάθεια για να πετύχει το… ακατόρθωτο θα την αφήσουν βαθιά χαραγμένη στη μνήμη όλων των φιλάθλων για μια ζωή. Θα τη μνημονεύουμε ως τη «Βιγιαρεάλ του Ουνάι Εμερι» που έγραψε ιστορία.

Κοτζάμ Λίβερπουλ, δηλαδή μία ομάδα που έχει χτιστεί για να βρίσκεται στην κορυφή της Αγγλίας και της Ευρώπης, τρόμαξε στο Βιγιαρεάλ έχοντας ως παρακαταθήκη το 2-0 του πρώτου αγώνα. Βρέθηκε… στα ίσια χωρίς καλά – καλά να το καταλάβει. Και χρειάστηκε ένα λάθος από τον αντίπαλο τερματοφύλακα για να την ξεκολλήσει. Η βραδιά της Τρίτης είχε δύο πρωταγωνιστές. Τη σπουδαία Λίβερπουλ, που διεκδικεί ένα ακόμα ευρωπαϊκό τρόπαιο. Και την υπέροχη Βιγιαρεάλ, που αξίζει το θερμό χειροκρότημα όλων μας.