Αντιπολίτευση της μιζέριας

Βρέθηκα στη Γαλλία, τηρώντας μια παράδοση ετών, τις ημέρες της προεδρικής εκλογής. Διαπίστωσα πόσο όμοια είναι τα επιχειρήματα που χρησιμοποίησε η υποψήφια της οικογένειας Λεπέν με αυτά που χρησιμοποιούνται από την οικεία αξιωματική αντιπολίτευση. Διαπίστωσα ακόμη, με ανησυχία οφείλω να ομολογήσω, πόσο αποδεκτό είναι το μήνυμά της, σε πολλούς πολίτες. Προκειμένου να σταλεί το «μήνυμα» στα κέντρα της εξουσίας, τα οποία εκπροσωπεί κατά την πάγια λαϊκιστική προσέγγιση εκεί ο Μακρόν κι εδώ ο Μητσοτάκης, η αντισυστημική ψήφος δεν αναγνωρίζει άλλους κινδύνους.

Στην Ελλάδα το γνωρίζουμε καλά το θέμα. Επειδή το δοκιμάσαμε. Και μία και δύο φορές, το 2015, ο κυρίαρχος λαός εμπιστεύθηκε ψεύτικες υποσχέσεις μπροστά στη μιζέρια που προκάλεσε η σκληρή επαναφορά από την πτώχευση του κράτους. Πίστευσε στην επικίνδυνη σύμπραξη ενός ρωσόφιλου ακροδεξιού κόμματος με έναν αντιευρωπαϊκό αριστερόστροφο συνασπισμό.

Το ζήσαμε και το απορρίψαμε. Να όμως που ο συνδυασμός ψευδών υποσχέσεων και ανεδαφικής ερμηνείας της πραγματικότητας επιστρέφει. Η αξιωματική αντιπολίτευση γεμίζει την πολιτική σκηνή, επί μήνες τώρα, με τον ίδιο τυχοδιωκτικό όσο και συστημικό τρόπο, με μιζέρια αντί του εκ των περιστάσεων επιβεβλημένου ρεαλισμού.

Οπως και η Λεπέν, ο Αλέξης Τσίπρας αγνοεί τις συνταρακτικές όσο κι επικίνδυνες εξελίξεις στη διεθνή σκακιέρα, είτε πρόκειται για τη διάλυση παραγωγικών κι εμπορικών κυκλωμάτων λόγω της πανδημίας, είτε για τις ακραίες ανατροπές στην ενεργειακή τροφοδοσία, είτε για τη γεωπολιτική αστάθεια που προκαλεί ο Πούτιν στους γείτονες της Ρωσίας.

Επιστρατεύει παντού τη μιζέρια. Αγνοώντας όσα έπραξε όταν κυβέρνησε, ακόμη και κάποια ορθά και δικαιολογημένα, τουλάχιστον εκείνη την περίοδο. Υπήρξε ο ιδρυτής του σημερινού συστήματος τιμολόγησης του ρεύματος με δημοπρασίες εντός του χρηματιστηρίου ενέργειας αλλά δεν φρόντισε να διαδοθούν τα κλειστά συμβόλαια προμήθειας ρεύματος. Σχεδίασε και εφήρμοσε τη σταδιακή απολιγνιτοποίηση υπέρ της πράσινης μετάβασης χωρίς να επιταχύνει (αντιθέτως ανεχόμενη ενίσχυε τους αντιρρησίες) τις εγκαταστάσεις ανανεώσιμων μορφών ενέργειας. Ενίσχυσε την προμήθεια ρωσικού αερίου χωρίς πάντως να φροντίσει για τη δημιουργία αποθηκευτικών εγκαταστάσεων. Αφησε τη ΔΕΗ να φθίνει οικονομικά και οργανωτικά και αγνόησε την ανάγκη βαρέων επενδύσεων στον εκσυγχρονισμό του δικτύου μεταφοράς ηλεκτρισμού. Συμβιβάστηκε (χωρίς ποτέ να εξηγήσει γιατί) με όσους αντιστρατεύθηκαν την εκμετάλλευση πλουτοπαραγωγικών πηγών στις ελληνικές ΑΟΖ.

Κι ενώ έχει κάνει όλα τούτα, επιμένει ότι η ακρίβεια που έφερε η ενεργειακή κρίση οφείλεται αποκλειστικά σε ολιγωρίες της σημερινής κυβέρνησης. Παίρνει τη μιζέρια που προκαλεί στην τσέπη των πολιτών και στη ζωή των επιχειρήσεων η κρίση και την κάνει αντιπολίτευση. Ο,τι ακριβώς κάνει η Λεπέν. Ο υπολογισμός είναι προφανής: ακόμη κι αν ο Αλέξης Τσίπρας δεν πάρει την κυβέρνηση στις επόμενες εκλογές, θα εξασφαλίσει αξιωματικά τη θέση του στην αντιπολίτευση. Στη Γαλλία έκανε, κάποτε, θραύση το σύνθημα «η Αριστερά στην κυβέρνηση, η φαντασία στην εξουσία». Στην Ελλάδα κάποιοι φαντασιοκοπούν πως η μιζέρια του λαϊκισμού μπορεί να επαναφέρει την «Αριστερά» στην εξουσία. Προφανώς εστέρεψαν ακόμη και σε φαντασία.

Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου είναι δημοσιογράφος και βουλευτής