Ούτε οι δρομείς τρώμε ό,τι και όσο θέλουμε

Δεν ήταν ένας και δύο. Το άκουσα από πολλούς αυτές τις ημέρες: «Δεν έχεις ανάγκη εσύ. Φάε ό,τι και όσο θέλεις». Μύθος. Μεγάλος μύθος φίλοι μου.

Δεν λέω.., φυσικά και δεν έχει σχέση ο μεταβολισμός ενός συστηματικού δρομέα με εκείνον ενός ανθρώπου που δεν ασκείται. Δυστυχώς όμως και οι μαραθωνοδρόμοι πρέπει να νιώσουν για τα καλά το αίσθημα της πείνας αν θέλουν να χάσουν βάρος ή να το διατηρήσουν σε επίπεδα που θα μπορούν να κυνηγούν επιδόσεις.

Για τους πρωταθλητές δεν χρειάζεται να πω πολλά. Οι πιο πετυχημένοι είναι και οι πιο στερημένοι. Μετράνε τις ποσότητες στο πιάτο με ακρίβεια γραμμαρίων.

Για τους αθλούμενους τα πράγματα είναι αρκετά πιο απλά, αλλά όχι έτσι όπως τα παρουσιάζουν όσοι βρίσκονται έξω απ’ τον χορό. Θα δώσω ένα παράδειγμα. Ενας μέσος αθλούμενος δρομέας – ούτε ιδιαίτερα γρήγορος ούτε αργός – μπορεί να βγάλει με χαλαρό τζόκινγκ την απόσταση των 10 χλμ. σε περίπου μία ώρα. Αν υποθέσουμε ότι μιλάμε για άνθρωπο περίπου στα κυβικά μου, κάπου 1,65 στο ύψος και γύρω στα 64-65 κιλά, θα κάψει τελικά μόλις 530 θερμίδες, όσες δηλαδή θα έπαιρνε τρώγοντας απλώς μία σοκολάτα γάλακτος 100 γραμμαρίων ή ένα κομμάτι παστίτσιο 200 γραμμαρίων.

Πιστεύω αντιλαμβάνεστε πόσο άδικη είναι η αναλογία και πόσο εύκολα επιβεβαιώνεται ότι είναι τεράστιο ψέμα ο ισχυρισμός πως επειδή τρέχουμε συστηματικά μπορούμε να τρώμε ό,τι και όσο θέλουμε καθημερινά. Φυσικά ο άνθρωπος που έχει βάλει το τρέξιμο στην καθημερινότητά του, προσφέρει μία σειρά από πολύτιμα οφέλη στο σώμα και την ψυχή του, αλλά για το βάρος του θα πρέπει να προσπαθήσει για να πετύχει το ιδανικό αποτέλεσμα.

Ωστόσο αν είσαι από τους δρομείς εκείνους που δεν κυνηγούν τα χρονόμετρα, μπορείς να χαλαρώσεις περισσότερο. Αλλωστε βασικά τρέχουμε για να περνάμε καλά και να το απολαμβάνουμε, όχι για να αποκτήσουμε ένα ακόμη άγχος στο καθημερινό μας πρόγραμμα.