«Ιδού ο άνθρωπος»

Θα τη θυμάστε. Είναι μια ισπανική τοιχογραφία του 1930 με το κεφάλι του Εσταυρωμένου που απασχόλησε έντονα τα ΜΜΕ τα περασμένα χρόνια και τούτο γιατί η συντηρήτρια αφού πέρασε το πρώτο χέρι ενυδάτωσης, στη συνέχεια άφησε το φρέσκο να στεγνώσει και έφυγε για δεκαπενθήμερες διακοπές. Οταν επέστρεψε μαυρισμένη, είδε στον τοίχο του ναού μια πελώρια μουντζούρα από διαλυμένα χρώματα, σαν κάποιος να είχε περάσει το έργο με βετέξ βουτηγμένο σε νέφτι. Ο παραμορφωμένος Χριστός σκανδάλισε πολύ τους Ισπανούς αλλά όχι όλους. Το χωριό γέμισε αίφνης τουρίστες που έρχονταν από κάθε γωνιά του καθολικού κόσμου να χαζέψουν τον λιωμένο Ιησού κι αυτό ίσως να αποτελεί νέα σελίδα στην ιστορία του ματιού και της ανθρώπινης φύσης.

Με την ίδια κατάπληξη αντιμετωπίζω τα πρόσφατα ευρήματα της «διαΝΕΟΣΙΣ» όπου μεταξύ άλλων φαίνεται ότι οι Ελληνες θεωρούν υπ’ αρθμ. 1 αδικία τη φορολογία ενώ ταυτόχρονα επιδοκιμάζουν το σουηδικό μοντέλο κοινωνικών παροχών παραβλέποντας ότι κάτι τέτοιοι παράδεισοι δεν επιτυγχάνονται tax free αλλά ότι πρέπει προηγουμένως να γονατίσουν όλοι αγόγγυστα στη φορολογία. Κι όμως. Ο Ινγκμαρ Μπέργκμαν που απ’ όλες τις απόψεις τα ΄χε τετρακόσα, το 1976 εγκατέλειψε τη χώρα του για φορολογικούς λόγους ενώ ο Ζεράρ Ντεπαρντιέ έκανε ακριβώς το ίδιο αφήνοντας χιλιάδες λαχταριστές μποτίλιες μπορντό για την αφορολόγητη βότκα του Πούτιν, μετά συγχωρήσεως.

Αφήνω στην μπάντα τα ευρήματα ότι τους τελευταίους δώδεκα μήνες το 33,6% δεν έχει διαβάσει κανένα βιβλίο κι ότι οι περισσότεροι συμπατριώτες μας επιθυμούν να βγαίνουν στη σύνταξη στα 60 κι όχι στα 65, γιατί θα μου την πέσουν οι γάλλοι σύντροφοι που αύριο μεθαύριο λύνουν το ζωνάρι τους για το ίδιο θέμα. Κι αφού Μανού δεν έχουμε να μας σηκώσει τον καθρέφτη να καμαρώσουμε τα χάλια μας, αλλά ούτε Μπέργκμαν ούτε Ντεπαρντιέ, ούτε καν της μυλωνούς ο άντρας δεν είμαστε, ας συνεχίσουμε να απαιτούμε το ανέφικτο και κάποια στιγμή – πού θα πάει; – θα το πετύχουμε. Αλήθεια σας το λέω. Σε όλα τα σπίτια υπάρχει ένα μπουκαλάκι νέφτι κι ένα βετέξ. Ψεκάστε, σκουπίστε και στηθείτε στον τοίχο να υποδεχτούμε τους τουρίστες.