Πραγματικά διλήμματα

Στην ελληνική πολιτική σκηνή, διαχρονικά, ο χρόνος προκήρυξης των εκλογών και η επιλογή της αλλαγής ή όχι του εκλογικού συστήματος λαμβάνονται, κατά βάση, από μια σειρά μικροκομματικών υπολογισμών και ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά το δεύτερο σκέλος της και σε μια προκρούστεια και άλογη πεποίθηση περί δυνατότητας πρόβλεψης και διαμόρφωσης του μέλλοντος…

Καθώς η κλεψύδρα μέτρησης του πολιτικού χρόνου για τη διεξαγωγή της επόμενης εκλογικής διαδικασίας έχει αναστραφεί, αρχίζουν να ξεδιπλώνονται οι στρατηγικές των κομμάτων, με τον βασικό τους καμβά να υφαίνεται γύρω από το πολυσύνθετο ερώτημα ποιοι, εάν, πώς και πότε θα συνεργαστούν για τον σχηματισμό κυβέρνησης σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας και την επίτευξη ή μη πολιτικής σταθερότητας.

Πολύ περισσότερο που αυτή τη φορά οδηγούμαστε – όπως όλα δείχνουν – σε διπλή εκλογική αναμέτρηση, με δύο και αδοκίμαστα εκλογικά συστήματα απλής και ενισχυμένης αναλογικής. Με τη δεύτερη εκλογή μάλιστα να έχει προοικονομηθεί ως η εκλογή για τον σχηματισμό κυβέρνησης, με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται για την εκλογική συμπεριφορά κατά την πρώτη.

Ετσι, ενώ το προεκλογικό ερώτημα θα διατυπώνεται ολοένα και περισσότερο και πιο ηχηρά από τη Νέα Δημοκρατία και τον ΣΥΡΙΖΑ, είναι βέβαιο πως – αν και καίριο – θα μένει αναπάντητο. Πρόδηλος σκοπός τους, άλλωστε, δεν είναι να διαφωτίσουν τους ψηφοφόρους αλλά να τους γεμίσουν με ανασφάλεια για το τι τελικώς θα συμβεί και να φθείρουν ταυτόχρονα τους πολιτικούς τους αντιπάλους σέρνοντάς τους στις δικές τους επιλογές. Ο Νίκος Ανδρουλάκης του ΠΑΣΟΚ αποτελεί πρωτίστως τον βασικό στόχο της στρατηγικής τους καθώς είναι με τα σημερινά δεδομένα ο δυναμικός συντελεστής αλλαγής ισχύος στο πολιτικό πεδίο αλλά και το μέτρο της δικής τους εκλογικής επιτυχίας.

Ενας εξίσου ισχυρός, αν και ανομολόγητος, φόβος είναι όλοι αυτοί οι σχεδιασμοί, αν όχι να στερούνται βάσης, να ξεπεραστούν από τα γεγονότα. Ο πολιτικός χρόνος συμπυκνώνεται κάτω από το ιστορικό βάρος δομικών αλλαγών και ανατροπών. Αλλεπάλληλες οικονομικές κρίσεις, πανδημία, ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, ενεργειακή κρίση, ανάδυση πολυπολικού κόσμου, κλιματική αλλαγή, υψηλές μεταναστευτικές και προσφυγικές ροές και υποχώρηση της ισχύος της Δύσης δεν συνιστούν πρόσκαιρα και ασύνδετα ζητήματα αλλά εκκινούν μόνιμες μεταβολές με απροσδιόριστες συνέπειες.

Ιδιαίτερα η Ευρωπαϊκή Ενωση με την εγκληματική αφέλεια, εγωιστική και κοντόθωρη τακτική της – γιατί για στρατηγική δεν μπορεί να μιλάμε – οδηγείται σε μια ταχύτατη υποβίβασή της με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται για το μέλλον της αλλά και το παρόν των πολιτών της.

Σε αυτό το πλαίσιο και με τον φόβο της φτωχοποίησης και των γεωπολιτικών εντάσεων να αποκτά μονιμότερα και εκτενέστερα χαρακτηριστικά τόσο στην Ελλάδα όσο και πανευρωπαϊκά, η πραγματικότητα των πολιτών είναι εκείνη που τελικώς θα θέσει τα εκλογικά διλήμματα. Ας ελπίσουμε μόνο να είναι ορθολογικές και όχι συναισθηματικές οι απαντήσεις που θα δοθούν στους πολίτες και να είναι η λογική το κριτήριο των πολιτών για την επιλογή της ψήφου τους.

Ο Γρηγόρης Τσιμογιάννης είναι σύμβουλος Στρατηγικής Επικοινωνίας στην Precise Strategy