Εν όψει εκλογών{CR} και προγραμμάτων

Από τη στιγμή που ο Κυριάκος Μητσοτάκης αποδέχθηκε την προοπτική των κυβερνήσεων συνεργασίας, όλους τους πολιτευόμενους της χώρας απασχολεί το ακανθώδες ζήτημα: ποιο είναι το δικό μου μέλλον, αν αυτή είναι η προοπτική;

Παράδειγμα: ποιο είναι το μέλλον των εκλεκτών στελεχών της Νέας Δημοκρατίας που, εν μέσω πολέμων και επιδημιών, ήθελαν εκλογές και δεύτερη αλλαγή του εκλογικού νόμου, μήπως και περισώσουν έδρα ή/και υπουργικό θώκο;

Δυσοίωνο προβλέπεται αφού η πρωθυπουργική παραδοχή συνεπάγεται λιγότερους βουλευτές και λιγότερες υπουργικές θέσεις για τη ΝΔ. Δεν αποκλείονται λοιπόν αποχωρήσεις και δημιουργία νέων κομμάτων από τους «εκλεκτούς» – άρα εκλογές θα γίνουν στο τέλος της τετραετίας μόνο εφόσον η κυβέρνηση δεν χάσει ως τότε την πλειοψηφία στη βουλή.

Ίσως λοιπόν το θέμα των κυβερνήσεων συνεργασίας τεθεί σύντομα και να μην αφορά μόνο το τρίγωνο ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ: ο κ. Τσίπρας έχει ξεκαθαρίσει πως «αντίπαλος είναι ο Μητσοτάκης» και όχι γενικώς η «Δεξιά»·  υπάρχουν εκεί «υγιείς δυνάμεις» με τις οποίες (θα ήθελε και) θα μπορούσε  να συνεργαστεί. Όπου υπάρχει ζήτηση, δεν αργεί να εμφανιστεί η προσφορά.

Δεν είναι δύσκολο να υπάρξει προγραμματική συμφωνία, του τύπου «συμφωνημένα συνθήματα κοινής διαδήλωσης»:  «ρύθμιση και διαγραφή του πανδημικού χρέους, ενίσχυση του κοινωνικού κράτους και ειδικότερα του ΕΣΥ, … αύξηση του κατώτατου μισθού, ουσιαστική αντιμετώπιση της ακρίβειας...», τα οποία προτείνει, διάβασα χθες στα «ΝΕΑ», σαν «προγραμματικό πλαίσιο προοδευτικής διακυβέρνησης» ο πολλά υποσχόμενος νεαρός εκπρόσωπος τύπου του ΣΥΡΙΖΑ κ. Ηλιόπουλος.

Είναι εξαίρετο το πολιτικό πρόγραμμα-διαδήλωση αλλά, αφού θα ωφεληθούμε εμείς, κάτι να βγάλουν και οι πολιτικοί μας. Θα πρέπει λοιπόν στην προγραμματική συμφωνία να περιλαμβάνεται και ο αριθμός των υπουργών: τουλάχιστον 100, για να χωρέσουν όλοι οι καλοί, όλων των κομμάτων της συγκυβέρνησης. Και κάτι να πάρουν όσοι άξιοι δεν εκλεγούν βουλευτές: να αυξηθούν οι θέσεις γραμματέων στα υπουργεία, που πήγε η τρόικα να τους κάνει υπηρεσιακούς και ευτυχώς το απέτρεψαν ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ. Και οι κομματικοί δωρητές και ευεργέτες των συγκυβερνούντων, δεν δικαιούνται γενναία κρατικά συμβόλαια;

Η απλή αναλογική και οι κυβερνήσεις συνεργασίας αποτελούν ευκαιρία αναγέννησης του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Μπορούν όμως να οδηγήσουν σε διαδικασίες όχι προγραμματικών δεσμεύσεων αλλά εξευτελιστικών συναλλαγών. Με κίνδυνο να προκύψει η ανάγκη όχι απλώς μονοκομματικών κυβερνήσεων αλλά και «ισχυρών ηγετών», με ό,τι συνεπάγεται αυτός ο όρος. Ας το λάβουν υπόψη τους οι εχέφρονες, οι λίγοι που υπάρχουν σε όλα τα κόμματα.