Ιθαγένεια χωρίς αποκλεισμούς

Η οικοδόμηση ενός πιο συνεκτικού έθνους απαιτεί τη μείωση των τεράστιων ανισοτήτων εισοδήματος και πλούτου των Ηνωμένων Πολιτειών. Φανταστείτε όμως πώς ένα νομοσχέδιο αποζημιώσεων 10 τρισεκατομμυρίων δολαρίων θα διαμόρφωνε την πολιτική των 63 εκατομμυρίων μη Ισπανόφωνων λευκών που ψήφισαν για Πρόεδρο τον  Ντόναλντ Τραμπ το 2020. Πολλοί από τους οποίους θεωρούν ότι απειλούνται από τη φυλετική μεταμόρφωση της χώρας τους. Αυτοί οι 63 εκατομμύρια αμερικανοί ψηφοφόροι – όπως τα εκατομμύρια των ψηφοφόρων για την Εθνική Συσπείρωση της Μαρίν Λεπέν στη Γαλλία, το Ολλανδικό Κόμμα για την Ελευθερία ή οι Σουηδοί Δημοκράτες – πρέπει να είναι μέρος της συζήτησης. Η φιλελεύθερη δημοκρατία δεν μπορεί να σωθεί χωρίς να βρεθούν καλύτεροι τρόποι για να συμπεριληφθούν οι θυμωμένοι πολίτες που απειλούν να την καταρρίψουν. Πώς θα το κάνουμε αυτό; Οι πολιτικές για την αντιμετώπιση του οικιστικού διαχωρισμού, συμπεριλαμβανομένων των κινήτρων για την οικοδόμηση οικονομικά προσιτών κατοικιών σε βελτιωμένες πολεοδομικά γειτονιές, θα βοηθούσαν. Το ίδιο θα κάνουν και οι προσπάθειες ενσωμάτωσης σχολείων, που έχουν γίνει ολοένα και περισσότερο διαχωρισμένα ανά φυλή και τάξη. Ο ευρύτερος στόχος είναι η οικοδόμηση μιας ιθαγένειας χωρίς αποκλεισμούς.

Ο Eduardo Porter είναι οικονομικός ρεπόρτερ στους New York Times