Καθιστός

Τους είδαμε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να απέχουν στην ψηφοφορία για την παροχή οικονομικής βοήθειας στην Ουκρανία. Τους ακούσαμε να λένε ότι στην Ουκρανία συγκρούονται δύο ιμπεριαλισμοί και ότι αν ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία δεν θα είχε στείλει στρατιωτικό υλικό στο Κίεβο. Τους διαβάσαμε να επιτίθενται στην υπουργό Πολιτισμού επειδή αναστέλλει εκδηλώσεις με πολιτιστικούς φορείς που επιχορηγούνται από το ρωσικό κράτος. Και χθες ο ίδιος ο αρχηγός, μιλώντας στη Βουλή, εξέθεσε με τον πιο κατηγορηματικό, και ταυτόχρονα πιο κυνικό, τρόπο, τη θέση του κόμματός του για την εισβολή που έχει δεχθεί η Ουκρανία από τη Ρωσία.

Πράγματι, την ώρα που ένα κομβόι ρωσικών τανκς μήκους 60 χιλιομέτρων πλησίαζε το Κίεβο και ρωσικοί πύραυλοι έσπερναν τον τρόμο στο Χάρκοβο, ο Αλέξης Τσίπρας κατήγγελλε τον Πρωθυπουργό στη Βουλή ότι αποφάσισε να στείλει όπλα στην Ουκρανία χωρίς να υπάρξει εισήγηση του ΚΥΣΕΑ. Την ώρα που ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι απηύθυνε δραματική έκκληση προς τους Ευρωπαίους να αποδείξουν ότι είναι με τους Ουκρανούς ώστε «το φως να νικήσει το σκοτάδι», ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης υποστήριζε ότι η χώρα μας «είναι μέρος της εμπλοκής και όχι μέρος της λύσης». Την ώρα που δεκάδες διπλωμάτες αποχωρούσαν από μια σύνοδο του ΟΗΕ για να μην ακούσουν τις προκλήσεις του Λαβρόφ, ο άνθρωπος που θέλει να ηγείται της ελληνικής Αριστεράς αναρωτιόταν «ποιος θα ευνοηθεί από τον ψυχρό πόλεμο ΕΕ – Ρωσίας που θα ακολουθήσει».

Ο Τσίπρας καταδίκασε την εισβολή, δεν υπάρχει αμφιβολία γι’ αυτό. Τάχθηκε επίσης κατηγορηματικά υπέρ της επιβολής σκληρών κυρώσεων προς τη Ρωσία. Η άποψή του όμως για τον ρόλο της Ελλάδας εξακολουθεί να χαρακτηρίζεται από έναν κουτοπόνηρο επαρχιωτισμό. Η χώρα μας, είπε, δεν πρέπει να είναι «σαν όλες τις άλλες χώρες του ΝΑΤΟ και της ΕΕ», αλλά να επιμείνει στην πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική που ασκεί τις τελευταίες δεκαετίες και να παραμείνει «γέφυρα ειρήνης και συνεννόησης των χωρών και των λαών της περιοχής». Τον ενημέρωσε άραγε κανείς εκεί στην Κουμουνδούρου ότι ο Πούτιν έθεσε σε υψίστη επιφυλακή τις πυρηνικές του δυνάμεις;

Και τι εννοούσε ακριβώς ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης όταν κατηγόρησε τον Κυριάκο Μητσοτάκη ότι «δεν παίρνει όσο πρέπει υπόψη την ευαίσθητη θέση της Ελλάδας, το ανήσυχο Αιγαίο, και εν τέλει τα εθνικά μας συμφέροντα σε μια διεθνή κρίση»; Οτι πρέπει, ας πούμε, η Ελλάδα να τα έχει καλά με τη Ρωσία ώστε να επωφεληθεί από τη διένεξη της τελευταίας με την Τουρκία;

Τον φαντάζομαι – λέμε τώρα – στη Metropolitan Opera την ώρα που η χορωδία τραγουδούσε τον εθνικό ύμνο της Ουκρανίας. Κι είμαι σίγουρος ότι θα ήταν ο μόνος που θα παρέμενε καθιστός, όπως ο Παπαδημούλης πριν από μερικά χρόνια στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο όταν απονεμήθηκε το βραβείο Ζαχάροφ στην αντιπολίτευση της Βενεζουέλας.