Στραπάτσο{CR}

Δυστυχώς όσα αποκαλύπτονται για την υπόθεση Βγενόπουλου – Θάνου – Παπαγγελόπουλου, τη μεθόδευση και τη συγκάλυψή της δεν αποτελούν έκπληξη. Ολοι είχαμε αντιληφθεί τι συνέβαινε με συγκεκριμένους πρωταγωνιστές σε μια συγκεκριμένη περίοδο.

Ευτυχώς όμως προκαλούν αποτροπιασμό. Η χώρα εμφανίζεται έρμαιο στα χέρια μιας παραδικαστικής συμμορίας.

Το παζλ συμπληρώνεται πειστικά. Λίστα Λαγκάρντ, Μιωνή, Φαλσιανί, Βγενόπουλος, Novartis… Οι ίδιοι άνθρωποι σε άλλες υποθέσεις ανακυκλώνονται στα ίδια κόλπα. Οι μεθοδεύσεις, οι στόχοι και οι σκοπιμότητες παραείναι εκκωφαντικοί για να κουκουλωθούν (Δ. Κρουστάλλη, iefimerida, 23/2).

Τα υπόλοιπα φυσικά θα τα βρει η Δικαιοσύνη. Μια Δικαιοσύνη (ελπίζω και εύχομαι) απαλλαγμένη από τη νοσηρότητα αλλά και από τα κυκλώματα εκείνης της περιόδου.

Προς το παρόν όμως θα σταθώ σε κάτι άλλο. Οχι τόσο στις συγκεκριμένες υποθέσεις και σε εκείνες που ίσως ακολουθήσουν, όσο στη ρητορική που τις περιτύλιξε.

Μια ρητορική αδιάφθορης ηθικολογίας, υστερικής καταγγελίας και αρρωστημένης καχυποψίας. Ισως και μια ισχυρή δόση κοινωνικής μοχθηρίας.

Η εποχή το επέτρεψε. Κυρίως όμως το διευκόλυνε η ενοχοποίηση του μεταπολιτευτικού συστήματος εξουσίας το οποίο επιτήδεια κατηγορήθηκε ότι «χρεοκόπησε τη χώρα».

Ακόμη κι οι επιτυχίες του χαρακτηρίστηκαν αμαρτήματα.

Αλλά αυτά είναι πλέον παλιά ιστορία, θα μου πείτε. Σωστά. Η Ελλάδα πήρε το μάθημά της και έκανε βήματα μπροστά.

Παρ’ όλα αυτά ο Παππάς απολογήθηκε χθες με υπόμνημα για τις τηλεοπτικές άδειες κραυγάζοντας ότι «η ΝΔ των σκανδάλων έπρεπε να έχει πάρει ένα μάθημα από το στραπάτσο της προανακριτικής».

Μάλλον αυτός δεν πήρε κανένα μάθημα. Διότι για ποιο στραπάτσο μιλάει; Και για ποια σκάνδαλα;

Δεν ήταν η ΝΔ που είχε νταραβέρια με τον Καλογρίτσα και τους Αραβες. Ούτε μοίραζε τηλεοπτικές άδειες με το αζημίωτο. Ούτε εκβίαζε τον Βγενόπουλο ή τον Μιωνή.

Και για να μην μπερδευόμαστε δεν εκλήθη να απολογηθεί ο Μητσοτάκης για στραπάτσο αλλά ο Παππάς, ο Παπαγγελόπουλος και τα άλλα παιδιά της παρέας. Οι οποίοι διώκονται όχι για πολιτικούρες αλλά για συγκεκριμένα ποινικά αδικήματα.

Ο πατέρας μου έλεγε «όταν ακούς κάποιον να σκίζει τα ρούχα του για την ηθική και την εντιμότητά του, πρόσεχε το πορτοφόλι σου».

Και δεν είχε άδικο: με τα χρόνια κατάλαβα ότι η καταγγελία και η ηθική αγανάκτηση είναι το τελευταίο καταφύγιο του απατεώνα.

Ελπίζω απλώς να το έχουμε καταλάβει όλοι.

Ούτως Ή άλλως, όλες αυτές οι σκοτεινές υποθέσεις έχουν πάρει πλέον τον δρόμο τους και, αργά ή γρήγορα, θα πάψουν να βαραίνουν τον δημόσιο βίο της χώρας.

Οχι μόνο για να ικανοποιηθεί ένα στοιχειώδες αίσθημα δικαίου. Αλλά κι επειδή η δημοκρατία δεν μπορεί να ζήσει με σκελετούς στο ντουλάπι.