Της τιμής και του φόβου εξαιρουμένων

Δεδομένου ότι το επεισόδιο συνέβη την ώρα που μεταδιδόταν ζωντανά η εκπομπή, σήμερα δεν υπάρχει άνθρωπος στον κόσμο με πρόσβαση στο Ιντερνετ, ο οποίος να μην έχει δει στην οθόνη του κινητού του πώς ο ουκρανός δημοσιογράφος επιτίθεται στον φιλορώσο πολιτικό στο πάνελ και τον πλακώνει με μπουνιές, κεφαλοκλειδώματα και τα τοιαύτα.

Η πρώτη παρατήρηση που πρέπει να κάνω είναι πόσο άκομψο, άσχημο και άχαρο είναι το ξύλο όταν είναι πραγματικό και όχι κινηματογραφικό. Η τέχνη της σκηνοθεσίας μετατρέπει το βρωμόξυλο σε χορογραφία, αλλά αν προσέξετε το αληθινό ξύλο, την αυθόρμητη βία, στο επίμαχο βίντεο, βλέπετε δύο αρκούδια που συμπλέκονται. Η δεύτερη παρατήρηση αφορά το γεγονός ότι ο Ουκρανός επιτίθεται στον φιλορώσο ύπουλα. Τον πλησιάζει χωρίς προειδοποίηση και τον αρχίζει στις σφαλιάρες. Δεν του δίνει αυτό που οι ευγενείς των αθλημάτων ονομάζουν «sporting chance».

Εντούτοις, αν εξαιρέσετε την υπουλία του επιτιθέμενου Ουκρανού – πράξη αισχρή και απαράδεκτη για οποιονδήποτε θιασώτη της ευγενούς άμιλλας – προσωπικά δεν βρίσκω κάτι να με ενοχλεί στο περιστατικό, υπό την προϋπόθεση ότι θα οδηγούσε στην εκτόνωση της κρίσης. Μακάρι οι διαφορές μεταξύ κρατών να αποφασίζονταν από μια παρόμοια τελετή μεταξύ δύο προθύμων παλικαράδων, απαραιτήτως όμως με κανόνες σαφείς εκ των προτέρων! Λόγου χάρη, σε ρινγκ λάσπης, σε κλουβί ή σε ένα σκάμμα με φλεγόμενη περίμετρο; Γυμνοί από τη μέση και πάνω ή και από τη μέση και κάτω; (Ολοι οι κανόνες δεκτοί, αρκεί να είναι εκ των προτέρων γνωστοί). Αλειμμένοι με λάδι ή όχι; Αν ναι, με τι λάδι, ελαιόλαδο ή Baby Oil; Δυστυχώς, όμως, η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σύνθετη, για να διευθετούνται τα γεωπολιτικά συμφέροντα με αγώνες πεχλιβάνηδων.

Παρά ταύτα, εξακολουθώ να βρίσκω πιθανότερη έκβαση την αποφυγή πολέμου παρά την ανάφλεξη – κι ας καταγράφηκαν εκρήξεις από πυρά πυροβολικού στη διάρκεια του Σαββατοκύριακου. Δεν νομίζω ότι θα περίμενε κανείς η υπόθεση αυτή να εκτονωθεί αμέσως μόλις οι Ρώσοι, προς το τέλος της περασμένης εβδομάδας, ανακοίνωσαν τη λήξη των γυμνασίων. Δεν περίμενε κανείς ότι οι δύο πλευρές θα απέσυραν αμέσως τις δυνάμεις τους, λες και όλο αυτό που είχε προηγηθεί ήταν ένα βλακώδες, ένα κρύο αστείο στα όρια του μακάβριου. Μια τέτοια αντίδραση εκ μέρους της Δύσης και ειδικά των Αμερικανών, που έδιναν ως και την ημέρα έναρξης του πολέμου, θα ήταν καθαρή γελοιοποίηση. Συνεπώς, η Δύση δεν μπορεί παρά να εξακολουθεί να υποστηρίζει ότι η απειλή πολέμου είναι πραγματική, ακόμη και αν γνωρίζει ότι δεν είναι αυτές οι πραγματικές προθέσεις του αντιπάλου.

Ανάλογη είναι η θέση της ρωσικής πλευράς. Μπορεί να στέλνει το μήνυμα ότι δεν έχει την πρόθεση να επιτεθεί, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι έχει σκοπό κιόλας να αποσύρει και μάλιστα αμέσως όλες τις δυνάμεις. Για ποιον λόγο τότε τους κουβάλησε στα σύνορα; Αν η Ρωσία προχωρούσε σε ταχεία αποκλιμάκωση και απόσυρση δυνάμεων, θα έδινε την απόλυτη ελευθερία στη Δύση να υποστηρίζει ότι της επιβλήθηκε και εκείνη έκανε πίσω. Δεν θα μπορούσε να ελπίζει στη συμμόρφωση του Κιέβου με τη συμφωνία του Μινσκ, όπως μπορεί τώρα με τα ρωσικά στρατεύματα σε βολική απόσταση.

Συμπεραίνω, λοιπόν, ότι οι πιθανότητες να αποφευχθεί ο πόλεμος υπερτερούν. Ωστόσο, υπάρχει πάντα η τιμή και ο φόβος, εκτός από το συμφέρον, που παίζουν ρόλο στις αποφάσεις αυτές. Οπότε, ας έχουμε μικρό καλάθι, γιατί ο Θουκυδίδης έχει πάντα δίκιο…

ΞΑΝΑ Η ΜΑΡΜΑΓΚΑ

Αν δεν γνώριζα το ήθος του ανδρός, θα έλεγα ότι η στρατηγική του Γιώργου Κύρτσου, προκειμένου να  συμπεριληφθεί και πάλι στο ευρωψηφοδέλτιο της ΝΔ, έμοιαζε με εκβιασμό. Πάντως, έτσι την εξέλαβαν στο Μαξίμου και, αφού ο ίδιος δεν είχε τη δύναμη να αποχωρήσει, τον λύτρωσαν από το μαρτύριό του, διότι ήταν φανερό ότι ο άνθρωπος αυτός είχε τον ΣΥΡΙΖΑ μέσα του και πραγματικά υπέφερε στη ΝΔ. Ηταν θέμα ανθρωπισμού, λοιπόν, η διαγραφή του. Εχει σημασία, επίσης, ότι ο Μητσοτάκης δεν έκανε τη χάρη στον Κύρτσο να τον διαγράψει ο ίδιος· ανετέθη στα κατώτερα κλιμάκια. Ενδεικτικό της γνώμης του για τον άνθρωπο. Οσο για το πολιτικό μέλλον του Κύρτσου, αυτό δεν είναι άδηλο, όπως γράφεται, αλλά ανύπαρκτο. Η μόνη πολιτική στέγη που θα τον δεχόταν ευχαρίστως θα ήταν του Πάνου Καμμένου. Ομως ο Πάνος δεν ασχολείται πια με την πολιτική. Αν κατάλαβα καλά από κάτι δημοσιεύσεις του, είναι στο Παρίσι και προσπαθεί να γίνει μοντέλο…