Η ποπ και η ροκ πάνε στα Οσκαρ

Δύο λαμπερές προσωπικότητες της ποπ μουσικής, η 20χρονη Μπίλι Αϊλις και η 40χρονη Μπιγιονσέ, συναγωνίζονται φέτος για το Οσκαρ καλύτερου τραγουδιού, το οποίο επίσης διεκδικεί, για πρώτη φορά και αυτός, ο μεγάλος μουσικός δάσκαλος και γκουρού του ροκ & ρολ, Ιρλανδός Βαν Μόρισον (που στα 77 του θα μπορούσε να είναι παππούς της πρώτης και πατέρας της δεύτερης). Οι παραπάνω τρεις καλλιτέχνες είναι υποψήφιοι για τα τραγούδια (αντιστοίχως) «No time to die» (της ομότιτλης ταινίας), «Be alive» («Η μέθοδος των Γουίλιαμς») και «Down to joy» («Belfast»).

Συγχρόνως, φέτος η μουσικοσυνθέτρια Νταϊάν Γουόρεν μετράει τη 13η (!) υποψηφιότητά της για το Οσκαρ τραγουδιού («Somehow you do» της ταινίας «Four good days»). Δεν το έχει κερδίσει ποτέ! Στην ιστορία των Οσκαρ, αρκετοί μουσικοί της ποπ κέρδισαν το κορυφαίο κινηματογραφικό βραβείο.

Η παρακάτω δεκάδα είναι ίσως η πιο χαρακτηριστική.

1971: «Let it be» – Let it be

The Beatles (Τζον Λένον, Πολ ΜακΚάρτνεϊ, Τζορτζ Χάρισον, Ρίνγκο Σταρ)

Δεν κέρδισε το Οσκαρ καλύτερου τραγουδιού αλλά «καλύτερης μουσικής, πρωτότυπου σκορ για τραγούδι» όπως ονομαζόταν η κατηγορία στην οποία το «Let it be» ήταν υποψήφιο (αργότερα καταργήθηκε). H αξεπέραστη αυτή μελωδία ήταν και ο τίτλος του τελευταίου αριστουργηματικού άλμπουμ των Beatles, εκ των οποίων ο μόνος που είχε οσκαρική συνέχεια ήταν ο ΜακΚάρτνεϊ με υποψηφιότητες για τα ομότιτλα τραγούδια των ταινιών «Live and let die» (1973) και «Vanilla sky» (2001). Στην τελετή του 1971 οι Beatles δεν παραβρέθηκαν οπότε ο Κουίνσι Τζόουνς παρέλαβε το βραβείο στη θέση τους.

 1972: «Theme from Shaft» – Ο Μαύρος Πάνθηρας Αϊζακ Χέιζ

O «Μαύρος πάνθηρας», η σούπερ cult blaxploitation αστυνομική περιπέτεια του Γκόρντον Παρκς, ήταν υποψήφια και για το Οσκαρ καλύτερης πρωτότυπης μουσικής, άρα διπλή υποψηφιότητα για τον Αϊζακ Χέιζ, τον σπουδαίο μπλούζμαν που μεγάλωσε μαζεύοντας βαμβάκι στο Τενεσί, παράτησε το σχολείο, αλλά εν τέλει πήρε το πτυχίο του στη μουσική σε ηλικία 21 ετών και έγινε ένας από τους βασικότερους εκπροσώπους του Memphis Sound. Ο Μαύρος Μωυσής, όπως ήταν το παρατσούκλι του Χέιζ, έγραψε μουσική για αρκετές ταινίες και σειρές, με τελευταία το «The Legal Analyst», το 2007, έναν χρόνο πριν από τον ξαφνικό θάνατό του από έμφραγμα.

1984: «I Just Called to Say I Love You» – Η γυναικάρα με τα κόκκινα

Στίβι Γουόντερ

Γεννήθηκε στις 13 Μαΐου 1950 με μια σπάνια πάθηση στα μάτια, η οποία πολύ σύντομα τον οδήγησε στην τύφλωση. Ομως ο Στέβλαντ Χάρνταγουεϊ Τζάντκινς, όπως είναι το πραγματικό όνομα του Στίβι Γουόντερ, πέτυχε το… θαύμα, γιατί ήταν εκ φύσεως μουσικό ταλέντο (έπαιζε πιάνο, κρουστά και μπάσο ενώ ήταν ακόμα παιδί). Το τραγούδι για το οποίο κέρδισε τελικά το Οσκαρ μετά τη Χρυσή Σφαίρα υπήρξε χαρακτηριστικό χιτ της εποχής του και παραμένει η μεγαλύτερη επιτυχία του. Επίσης είναι η μοναδική δουλειά του Γουόντερ που διεκδίκησε αυτό το βραβείο.

1986: «Say You, Say Me» – Λευκές νύχτες

Λάιονελ Ρίτσι

To 1986 ήταν μια τρομερή χρονιά για τον Λάιονελ Μπρόκμαν Ρίτσι Τζούνιορ από την Αλαμπάμα καθώς είχε διπλή υποψηφιότητα στην κατηγορία καλύτερου πρωτότυπου τραγουδιού: εκτός από αυτό για το οποίο κέρδισε (για τη μέτρια ταινία «Λευκές νύχτες» του Τέιλορ Χάκφορντ), ο Ρίτσι ήταν επίσης υποψήφιος (μαζί με τον Κουίνσι Τζόουνς και τον Ροντ Τέμπερτον) για το «Miss Celie’s Blues (Sister)» από το «Πορφυρό χρώμα» του Στίβεν Σπίλμπεργκ. Μέχρι σήμερα έχει προταθεί για τρία Οσκαρ καθώς το τραγούδι του «Endless Love» στην ταινία «Ατέλειωτη αγάπη» του Φράνκο Τζεφιρέλι ήταν επίσης υποψήφιο το 1982.

1989: «Let the River Run» –  Εργαζόμενο κορίτσι

Κάρλι Σάιμον

Μαζί με άλλους σκεπτόμενους τραγουδιστές – τραγουδοποιούς των αρχών της δεκαετίας του 1970, η Κάρλι Σάιμον διαμόρφωσε την αντίληψη ενός μεγάλου μέρους του κόσμου για την ποπ μουσική και με την ειλικρινή, ευαίσθητη, πνευματώδη δουλειά της την έφερε στα σπίτια οικογενειών που ως τότε δεν είχαν σχέση μαζί της. Επίσης, η γεννημένη το 1943 στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης Σάιμον ήταν η πρώτη γυναίκα καλλιτέχνης που κέρδισε τα τρία μεγαλύτερα βραβεία της σοουμπίζνες για ένα μόνο (και το ίδιο) τραγούδι ως ερμηνεύτρια και συνθέτρια: Grammy, Χρυσή Σφαίρα και Οσκαρ καλύτερου τραγουδιού για το «Let the River Run». Παραμένει η μοναδική εμφάνισή της στα Οσκαρ.

1994: «Streets of Philadelphia» – Φιλαδέλφεια

Μπρους Σπρίνγκστιν

Το «Αφεντικό» από το Νιου Τζέρσεϊ και ένας από τους σημαντικότερους και πιο επιδραστικούς ροκ σταρ των τελευταίων 50 χρόνων έχει προταθεί δύο φορές για το Οσκαρ καλύτερου τραγουδιού (ως στιχουργός και συνθέτης) και κέρδισε την πρώτη με τη λυρική σύνθεση «Streets of Philadelphia» για τη σχετική με τη νόσο του AIDS ταινία «Φιλαδέλφεια» του Τζόναθαν Ντέμι. H ειρωνεία είναι ότι εκείνη τη χρονιά υποψηφιότητα είχε και ο Νιλ Γιανγκ για το τραγούδι «Philadelphia» από την ίδια ταινία! Δύο χρόνια αργότερα ο Σπρίνγκστιν βρέθηκε και πάλι στην πεντάδα για το Οσκαρ καλύτερου τραγουδιού με το «Dead Man Walking» για την ομότιτλη ταινία του Τιμ Ρόμπινς (ελληνικός τίτλος «Θα ζήσω»). Ο Γιανγκ δεν μετρά άλλη υποψηφιότητα.

1995: «Can You Feel the Love Tonight» – Ο βασιλιάς των λιονταριών

Ελτον Τζον

Η αλλοπρόσαλλη ζωή του σερ Ελτον Τζον (εθισμός στα ναρκωτικά, το αλκοόλ και τη βουλιμία στις δεκαετίες του 1970 και του 1980) φάνηκε με όλες τις λεπτομέρειές της στο «Rocketman» για το οποίο κέρδισε ένα δεύτερο Οσκαρ τραγουδιού: «I’m Gonna Love Me Again» μαζί με τον Μπέρνι Τάουπιν. Ωστόσο, το πρώτο Οσκαρ του για το «Can You Feel the Love Tonight», του τρομερά επιτυχημένου «Βασιλιά των λιονταριών» της Ντίσνεϊ, είχε προηγηθεί κατά μία 25ετία (το μοιράστηκε με τον Τιμ Ράις). Μάλιστα, εκείνη τη χρονιά ο Ελτον Τζον ήταν επίσης υποψήφιος για δύο ακόμη τραγούδια της ίδιας ταινίας, τα «Hakuna Matata» και «Circle of Life»! Στην ουσία ανταγωνιζόταν τον εαυτό του!

2000: «You’ll Be In My Heart» – Ταρζάν

Φιλ Κόλινς

Οταν ο λονδρέζος ντράμερ και τραγουδιστής των Genesis που από τη δεκαετία του 1980 ακολουθεί μια ακόμη πιο επιτυχημένη σόλο καριέρα κέρδισε το Οσκαρ τραγουδιού για τα κινούμενα σχέδια της Ντίσνεϊ «Ταρζάν», μετρούσε ήδη δύο υποψηφιότητες: για το τραγούδι «Two hearts» της ταινίας «Μπάστερ» (1988) με πρωταγωνιστή τον ίδιο και για το κλασικό πλέον τραγούδι «Take a look at me now» που ακούστηκε στην ταινία «Ερωτας δίχως αύριο» (1984) του Τέιλορ Χάκφορντ με τους Τζέφ Μπρίτζες και Ρέιτσελ Γουόρντ. Και μάλλον γι’ αυτό το τελευταίο ο Κόλινς άξιζε πραγματικά το βραβείο.

2001: «Things Have Changed» – Τρομερά παιδιά

Μπομπ Ντίλαν

Η παρουσία του Μπομπ Ντίλαν ως στιχουργού και μουσικοσυνθέτη πρωτότυπων θεμάτων για τον κινηματογράφο είναι ελάχιστη, αν και περισσότερες από 800 ταινίες περιέχουν ήδη γνωστά τραγούδια του (γραμμένα πολύ πριν από τις ταινίες όπου ακούστηκαν). Δύο είναι οι σημαντικότερες δουλειές του κατευθείαν για τον κινηματογράφο: το γουέστερν η «Μεγάλη μονομαχία» (1973) του Σαμ Πέκινπα που περιέχει το ανεπανάληπτο «Knockin’ On Heaven’s Door» (και στην οποία ο Ντίλαν παίζει και ως ηθοποιός) και τα «Τρομερά παιδιά» του Κέρτις Χάνσον που οδήγησε τον Ντίλαν για πρώτη και μέχρι σήμερα τελευταία φορά στα Οσκαρ όπου κέρδισε το καλύτερου τραγουδιού.

2003: «Lose Yourself» – 8 mile

Εμινεμ

Mε την εξαίρεση κάποιων ταινιών στις οποίες έχει κάνει αστραπιαίες εμφανίσεις παίζοντας τον εαυτό του, η μοναδική ταινία με πραγματικό ρόλο για τον πιο ανατρεπτικό ράπερ στον κόσμο είναι το «8 Mile» του Κέρτις Χάνσον, της οποίας η ιστορία, εν πολλοίς είναι εμπνευσμένη από εκείνη του ίδιου τον Εμινεμ. Η ταινία είχε μόνο μία υποψηφιότητα στα Οσκαρ και κέρδισε: καλύτερου τραγουδιού για το «Lose Yourself», βραβείο που ο Μάρσαλ Μπρουκς Μάδερς Γ’ από το Μιζούρι μοιράστηκε με τους μουσικούς Τζεφ Μπας και Λούις Ρέστο. Φυσικά ο Εμινεμ απουσίαζε από την τελετή…