Σύρραξη ΣΥΡΙΖΑ – ΚΙΝΑΛ και στη μέση ο Καραμανλής

Πήγε για φλερτ με αυτοπεποίθηση κι έφαγε πόρτα. Στον ΣΥΡΙΖΑ αναφέρομαι που κατέθεσε ένσταση αντισυνταγματικότητας για το νομοσχέδιο Χατζηδάκη για τον ΕΦΚΑ, η οποία όμως αντί για νίκη κατέληξε σε παράπλευρες απώλειες, καθώς το ΚΙΝΑΛ, αν και διαφωνεί με το επίμαχο νομοθέτημα, πήρε σαφείς αποστάσεις, σπάζοντας το «μέτωπο» που επιχείρησε να συγκροτήσει η αξιωματική αντιπολίτευση. Δεν την πήρε όμως καλά την απόρριψη. Η κοινοβουλευτική εκπρόσωπος του ΚΙΝΑΛ, Νάντια Γιαννακοπούλου, παίρνοντας θέση για την ένσταση αντισυνταγματικότητας, είπε «να αφήσουμε το Σύνταγμα ήσυχο και ας μην κάνουμε κατάχρησή του», προσθέτοντας ότι «η αποδόμηση του νομοσχεδίου θα γίνει από μας με ακλόνητα πολιτικά επιχειρήματα» και όχι με την επίκληση του Συντάγματος. Και το ΚΙΝΑΛ επέλεξε να ψηφίσει «παρών».

Βγήκαν τα μαχαίρια

Η στάση του αυτή έκανε τον Πάνο Σκουρλέτη να κάνει στροφή 180 μοιρών, επιτιθέμενος στο ΚΙΝΑΛ, χαρακτηρίζοντάς τους «άχρωμους» και «ουδέτερους». Κι ίσως το θέμα να τελείωνε εκεί αν δεν έφτανε να κατηγορήσει το ΚΙΝΑΛ ότι ξέχασε το ΑΣΕΠ και ότι δεν μπορεί να επικαλείται τις μεγάλες κατακτήσεις των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ γιατί «όταν έχετε μπροστά σας μια ευκαιρία να τις υπερασπιστείτε να το ξεχνάτε και να κάνετε την καλύτερη πάσα στη ΝΔ». Οργισμένη η Γιαννακοπούλου αντεπιτέθηκε, λοιπόν, λέγοντας στον Σκουρλέτη ότι «μαθήματα πολιτικής από τον ΣΥΡΙΖΑ το ΚΙΝΑΛ δεν δέχεται». «Πάρτε το απόφαση ότι βολικά στηρίγματα σ’ εμάς δεν θα βρείτε», πρόσθεσε, κατηγορώντας τον ΣΥΡΙΖΑ για τη στάση του στο παρελθόν έναντι του ΠΑΣΟΚ: «Τώρα που πιέζεστε από τις δημοσκοπήσεις θυμηθήκατε οψίμως το ΑΣΕΠ του Αναστάση Πεπονή, ενώ πριν μας λέγατε ότι καταστρέψαμε τη χώρα όταν μας αποκαλούσατε “γερμανοτσολιάδες”, ενώ ακόμα σιωπάτε για την περίοδο Καραμανλή». Αργότερα μάλιστα το ΚΙΝΑΛ αποφάσισε να υπενθυμίσει στον ΣΥΡΙΖΑ ανάλογες περιστάσεις που είχαν ψηφίσει κι αυτοί «παρών», αν και η πλέον πρόσφατη, στις συμβάσεις για την αμυντική ενίσχυση της χώρας, δεν ήθελε καν υπενθύμιση…

Ερχεται και β’ γύρος

Δεν αποκλείω καθόλου πάντως, μιας και ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κηρύξει «διμέτωπο» αγώνα, οι μπηχτές και τα καρφιά ανάμεσά τους να επαναληφθούν και σήμερα που κορυφώνεται η κοινοβουλευτική διαδικασία για το νομοσχέδιο Χατζηδάκη. Ο ΣΥΡΙΖΑ προανήγγειλε ότι θα το προκαλέσει ζητώντας ονομαστική ψηφοφορία, ενώ αναμένεται και παρέμβαση του Αλέξη Τσίπρα ο οποίος, παρατηρώ, μετά την εκλογή του Νίκου Ανδρουλάκη, δεν χάνει καμία ευκαιρία πια για εμφάνιση στη Βουλή. Ισως να είναι συμπτωματικό βέβαια αυτό. Ισως και όχι.

Το… καθοδηγητικό της ΡΕΝΕ

Στο μεταξύ πάντως έχουν να λύσουν στον ΣΥΡΙΖΑ και τα εσωτερικά τους. Στην προσυνεδριακή «μάχη των κειμένων» ρίχτηκε χθες και η ΡΕΝΕ, η ομάδα του Αντώνη Κοτσακά, του Παναγιώτη Ρήγα, του Σωκράτη Φάμελλου, του Σταύρου Αραχωβίτη και λοιπών συνοδοιπόρων. Ενα ιδεολογικό κείμενο στο οποίο, αν δεν με απατά το ένστικτό μου, αναγνωρίζω τη γραφή του Κοτσακά στην εσάνς πρώιμης πασοκικής καθοδήγησης. Στη γραμμή του μετασχηματισμού του ΣΥΡΙΖΑ σε διευρυμένο προοδευτικό φορέα, με εμφατικές αναφορές στήριξης στον πρόεδρο Αλέξη Τσίπρα για να μην υπάρχουν και… παρεξηγήσεις. Δεν λείπουν ωστόσο τα καρφιά τους προς συντρόφους, αφού κάνουν λόγο για «άγονες περιχαρακώσεις ιδεολογικής καθαρότητας» και «διολίσθηση σε μορφές μετάλλαξης σε κόμμα γραφειοκρατικό» και «παραγόντων-αξιωματούχων».

Το σημιτικό «επιτελικό κράτος»

Παρακολούθησα με μεγάλο ενδιαφέρον την εκδήλωση του Κύκλου Ιδεών του Ευάγγελου Βενιζέλου με τίτλο «Η οργάνωση του κράτους για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 ως μοντέλο διαχείρισης κρίσεων» και συνομιλητές του τον Γιώργο Φλωρίδη, τον Κώστα Καρτάλη και ένα πρόσωπο που είχαμε καιρό να δούμε, τον Νάσο Αλευρά, που, από ό,τι έμαθα, έχει αφοσιωθεί πια στην ενεργή δικηγορία. Και σημείωσα ότι οι παραλληλισμοί με το σήμερα στη συζήτηση ήταν συνεχείς. Οι ομιλητές αναφέρθηκαν εκτενώς στην προεργασία που είχε γίνει για να είναι έτοιμη η χώρα να αντιμετωπίσει οποιοδήποτε σενάριο εν τω μέσω μιας κορυφαίας διεθνούς διοργάνωσης, ο Αλευράς ανέτρεξε σε πρόσωπα και στον Κώστα Σημίτη προσωπικά, ενώ ο Καρτάλης αφηγήθηκε χαρακτηριστικά την αγωνία πως «κάθε στιγμή το καθετί μπορούσε να γίνει μια κρίση». «Μάθαμε σε ποιον τηλεφωνούμε όταν υπάρχει πρόβλημα, ποιος αποφασίζει και τη σημασία του Plan B», είπε, ενώ ο Φλωρίδης επεσήμανε ότι το know how δεν έπρεπε να εγκαταλειφθεί γιατί «το δομικό πρόβλημα της χώρας είναι ότι δεν υπάρχει θεσμική μνήμη, ό,τι καταφέρνουμε ως χώρα πρέπει να βρούμε τον τρόπο να το συνεχίζουμε». Σε περίπτωση που δεν είναι ακόμη εμφανές, πάντως, ότι όλο αυτό δεν ήταν μόνο η ανάδειξη μιας κληρονομιάς, αλλά κι ένα κλείσιμο ματιού στην κυβέρνηση, ο Βενιζέλος έδωσε την πλέον χαρακτηριστική ατάκα: «Αυτό, τότε, ήταν επιτελικό κράτος».