Μήπως μας δουλεύει;

Οταν ξεκινούμε από τα βασικά, πάντα κερδίζουμε χρόνο. Δείτε, λ.χ., τα χθεσινά στη Βουλή, στη συζήτηση των αρχηγών για τα αμυντικά θέματα. Δεν έχει νόημα να χασομεράμε, προσπαθώντας να ξεδιαλύνουμε τη σκέψη του Τσίπρα, είτε του Αλέξη είτε του εξαδέλφου Γιώργου. Αρκεί ότι την προηγουμένη ο ΣΥΡΙΖΑ είχε ψηφίσει «παρών» επί της αρχής στο νομοσχέδιο για τους εξοπλισμούς. «Παρών» σημαίνει δεν ενδιαφέρομαι. Οταν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ενδιαφέρεται για την άμυνα της χώρας (το απέδειξε, άλλωστε, εμπράκτως διά της απραξίας του, όταν είχε την κυβέρνηση), είναι άσκοπο να ψάχνουμε εμείς μετά να βρούμε τι εννοούσε ο εξάδελφος Γιώργος Τσίπρας με τη φράση του ότι «η άμυνα δεν είναι αυτοσκοπός»; Ας εννοούσε ό,τι ήθελε! Οταν κάποιος δεν ενδιαφέρεται, ό,τι και αν πει για να καλύψει την αδιαφορία του περιττεύει.

Απορώ, όμως, πώς μπορεί να υποστηρίζει στα σοβαρά ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ότι σκοπός τους είναι να κυβερνήσουν ξανά τη χώρα, όταν η στάση τους στο ζήτημα των εξοπλισμών είναι «δεν ενδιαφέρομαι». Καλά το ΚΚΕ, αυτοί ξέρουν ότι δεν πρόκειται ποτέ να κυβερνήσουν. Εξάλλου, την τρέχουσα περίοδο έχουν σοβαρότερα θέματα να τους απασχολούν: τα έχουν βάλει με τους ξένους ιστορικούς που αποκαλύπτουν τη δουλικότητα του κόμματος στη Μόσχα κατά τον Εμφύλιο. Για τον ΣΥΡΙΖΑ, όμως, πώς νοείται τέτοια στάση αδιαφορίας;

Επειτα είναι και το άλλο: η νοσηρή εμμονή του με τον πρόεδρο (sic) Μάο. Ας του εξηγήσει κάποιος ότι, τις τελευταίες δεκαετίες, η ιστορική έρευνα έχει αποκαλύψει το εύρος των εγκλημάτων του ηγέτη στον οποίον εκείνος αναφέρεται με τόσο έκδηλο τον σεβασμό (ο πρόεδρος Μάο!) και ότι ο δικός του πλέον κατέχει την πρώτη θέση στον κατάλογο των εγκληματιών του 20ού αιώνα. Ει μη τι άλλο, χρεώνεται τον μεγαλύτερο λιμό από ανθρώπινη υπαιτιότητα στην ανθρώπινη ιστορία! Μπροστά στον πρόεδρο (sic) Μάο, ο Τζένγκις Χαν είναι αμούστακο μειράκιο.

Οσο για τη «Διορθωτική Εκστρατεία» του 1957, με το κωμικό σλόγκαν «Αφήστε εκατό λουλούδια να ανθίσουν! Αφήστε εκατό σχολές σκέψης να συναγωνιστούν!», ήταν ένα διάλειμμα αμηχανίας, στην ιστορία του Μαοϊκού κομμουνισμού. Το διαδέχθηκε νέα περίοδος καταπίεσης και εκκαθαρίσεων, με αποκορύφωμα την «Πολιτιστική Επανάσταση». Θέλω να πω με αυτά ότι ο Μάο δεν είναι το κατάλληλο πρόσωπο, για να πουλήσει στον ψηφοφόρο το παραμύθι του δήθεν κεντρώου Τσίπρα. Πόσο καθαρότερα να το πω; Δεν προσλαμβάνεις τον Χίτλερ για πλασιέ  τάπερ, ούτε αναθέτεις τη διεύθυνση ενός Παρθεναγωγείου στα έμπειρα χέρια μιας ορδής Ζαποροζιανών Κοζάκων.

Μιλούμε για τόσο προφανή λάθη και τέτοια επιπολαιότητα, ώστε φθάνω κάποιες ώρες να αναρωτιέμαι μήπως μας δουλεύει όλους ο Τσίπρας. Από τις αλλεπάλληλες γκάφες που κάνει, υποψιάζομαι ότι μας παραπλανά όλους όταν φωνάζει ότι θέλει εκλογές το συντομότερο δυνατό. Αν αυτός είναι ο σκοπός του, τέτοια χονδροειδή λάθη δεν νοούνται, παρά μόνον αν εκείνος που τα κάνει είναι παιδαριωδώς κουτός. Είναι τέτοια περίπτωση ο πρόεδρος; (Ο Τσίπρας, όχι ο Μάο). Ας το κρίνει ο καθένας μας.

Συνεπώς, επειδή είμαι καλοπροαίρετος άνθρωπος και δεν θέλω να δεχθώ τη χειρότερη εκδοχή για τον αρχηγό της αντιπολίτευσης, καταλήγω να διασκεδάζω με θεωρίες συνωμοσίας. Μήπως, λέω, ο Αλέξης έχει υποστεί τέτοιο δεινό τραύμα από την εμπειρία της διακυβέρνησης, ώστε σκοπίμως διαπράττει τα λάθη για να είναι βέβαιο ότι δεν θα κληθεί να ξαναζήσει το ίδιο μαρτύριο. Ειλικρινά, ορισμένες φορές μού περνά από τον νου η τρελή σκέψη. Διότι ποιο είναι, σε τελευταία ανάλυση, το πρόβλημα στο οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ επί δύο χρόνια τώρα σπάζει τα μούτρα του; Η απροθυμία του να αποδεχθεί τους συμβιβασμούς του κυβερνητικού παρελθόντος του: οι μεν θέλουν την χύδην πασοκοποίηση, οι δε την επιστροφή στο καβούκι του 4%. Ετσι, μένουν εκεί μετέωροι με τις αντιφάσεις τους και, δύο χρόνια τώρα, δεν μετακινούνται ρούπι. Πραγματικά, γιατί να θέλουν να κυβερνήσουν;

«Η ΘΕΙΑ ΙΛΖΕ»
Συνήθως τέτοια θέματα τα αποφεύγω, για να μη βρίζω μόνος μου όταν τα γράφω και ανησυχούν στο σπίτι. Για τη φρικαλέα υπόθεση του γηροκομείου στα Χανιά, θα κάνω όμως την εξαίρεση, καθώς δεν μπορώ να χωνέψω ότι η ιδιοκτησία τού εν λόγω Konzentrationlager είχε το θράσος να το ονομάσει «Αγία Σκέπη»! Μπούχενβαλντ, Νταχάου, Μπέργκεν-Μπέλσεν! Χάθηκαν τα ονόματα, που μάλιστα θα ταίριαζαν πολύ περισσότερο με τις υπηρεσίες του συγκεκριμένου γηροκομείου; Την επόμενη φορά, που ελπίζω να μην υπάρξει ποτέ, ας το ονομάσουν «Ιλζε Κοχ» ή, καλύτερα, για να μην καρφώνονται, «Η θεία Ιλζε»…