Ημερομηνίες

Εφόσον ρωτήσει κανείς τον Ηλία Νικολακόπουλο πότε θα γίνουν εκλογές, εκείνος θα απαντήσει – όπως ήδη έκανε χθες στα αριστερά ερτζιανά – «τον Σεπτέμβριο», γιατί η κυβέρνηση δεν αντέχει τον επόμενο χειμώνα – τι κι αν ένας εξίσου έμπειρος πολιτικός αναλυτής θα μπορούσε να επισημάνει πως μια προεκλογική μάχη μέσα στον Αύγουστο, στο δυσκολότερο χρονικά σημείο της αντιπυρικής περιόδου δηλαδή, είναι το μεγαλύτερο δυνατό ρίσκο; Στην περίπτωση, πάλι, που πιστέψει τις εκτιμήσεις των διάφορων αντιπολιτευόμενων εδρών, το σενάριο στο οποίο οι αντίπαλοι της κυβέρνησης ποντάρουν τα λεφτά τους είναι κάλπες κάποια στιγμή την άνοιξη, ώστε οι κυβερνητικοί να προλάβουν την εκτόξευση των αρνητικών αξιολογήσεων της απόδοσής τους εξαιτίας της ακρίβειας – τι κι αν πλέον όλοι οι αναλυτές συμφωνούν ότι το φαινόμενο είναι παγκόσμιο, κι αδυνατούν να προβλέψουν το τέλος του; Τι, για να το πούμε αλλιώς, κι αν το δημοσκοπικό πρόβλημα που προκαλεί η εκτίναξη των τιμών δεν λύνεται με μια ανανέωση της λαϊκής εντολής; Στην κουβέντα για πρόωρες, η οποία άνοιξε για νιοστή φορά, σχεδόν όλοι έχουν και μια πιθανή ημερομηνία πια να καταθέσουν.

Παράμετρος

{ARXMEG}Ελάχιστοι στην πολιτική αγορά εμφανίζονται να αμφιβάλλουν πως θα βρεθούν οι πολίτες νωρίτερα στα εκλογικά τμήματα – παρότι για κάθε ημερομηνία που έχει κυκλοφορήσει στο πλαίσιο της φημολογίας, διατυπώνεται εύκολα ένα αντεπιχείρημα το οποίο κλονίζει τον πυρήνα του συλλογισμού των πολιτικών οιωνοσκόπων. Η παράμετρος, βέβαια, που δείχνουν να αγνοούν όσοι προεξοφλούν μια προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία πολύ πριν από τη συνταγματική λήξη της κυβερνητικής θητείας είναι το εκλογικό ακροατήριο που έχει επιλέξει ως νούμερο ένα στόχο εκείνος που έχει σήμερα το «προνόμιο» να προκηρύξει πρόωρες: οι κεντρώοι ψηφοφόροι. Ενας παλιός πολιτικός τούς περιγράφει ως δύσκολο κοινό. Αλλά δεν χρειάζεται καν η επίκληση της εμπειρίας του για να χαρακτηριστούν έτσι. Μια ματιά στα αιτήματά τους – όπως αυτά εκφράζονται μέσω των απαντήσεών τους στα γκάλοπ – αρκεί. Το πρώτο τους ζητούμενο είναι η πολιτική σταθερότητα, κρίσιμη έκφανση της οποίας αποτελούν οι σταθεροί εκλογικοί κύκλοι. Το δεύτερο η διαχειριστική ικανότητα, στον αντίποδα της οποίας βρίσκονται οι φθηνοί τακτικισμοί. Το πρωθυπουργικό δίλημμα, άρα, ίσως είναι διαφορετικό από αυτό που εικάζουν όποιοι διαβάζουν την ελληνική πολιτική φορώντας τα γυαλιά των παραδόσεών της{ARXMEG}.