Γραμμή

Η χθεσινή μέρα ξεκίνησε για την Πειραιώς με τη σκέψη των στελεχών της στην προχθεσινή νύχτα. Οχι όμως εστιασμένη στο μείζον θεατρικό γεγονός της Ολομέλειας, αλλά στα δημοσκοπικά νέα. Το κυβερνών κόμμα εξέδωσε μια πρωινή ανακοίνωση γραμμένη σαν υπεράσπιση του πολιτεύματος μεν, με αποδέκτες όλους όσοι συγκαταλέγονται στις «εισροές» που καταγράφουν τα γκάλοπ προς το ΚΙΝΑΛ από τη ΝΔ δε. Ο συντάκτης της, προτού εγκαλέσει τη Χαριλάου Τρικούπη πως θυσιάζει τη θεσμική υπευθυνότητα για χάρη του κομματικού μικροϋπολογισμού, είχε φροντίσει να ταυτίσει τις ίσες αποστάσεις στην προκειμένη περίπτωση με τον πολακισμό. Οπως έκανε έπειτα on camera και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος. Πιστός στη νεοδημοκρατική γραμμή, λίγες ώρες αργότερα, ο αντιπρόεδρος του κόμματος χαρακτήρισε από το βήμα, που αυτή τη φορά άφησε ο αψύς καταληψίας, «πιο σοβαρό» το θέμα του ισαποστακισμού των κεντροαριστερών παρά εκείνο της αμέριστης συριζαϊκής υποστήριξης στην καφενειοποίηση της πολιτικής αντιπαράθεσης την οποία ενσαρκώνει ο σφακιανός βουλευτής – τόσο σοβαρότερο, μάλιστα, ώστε να αναφωνήσει «ντροπή» απευθυνόμενος προς τα κιναλίτικα έδρανα.

Ανησυχία

Σύμφωνα με ανθρώπους που μετράνε πολλές εργατοώρες μέσα σε κομματικές κουζίνες, η γαλάζια επίθεση στο τρίτο κόμμα την ημέρα που κυριαρχεί στην πολιτική επικαιρότητα ο θεσμικός αναλφαβητισμός του δεύτερου μαρτυρά ανησυχία. Οι πιο ωμοί, μάλιστα, υποστηρίζουν ότι κυβερνώντες και συμπολίτευση φώναξαν χθες πως προβληματίζονται, αν όχι αγωνιούν, για την τάση που παρατηρείται σε όλες τις δημοσκοπήσεις της τελευταίας περιόδου – η οποία επιβεβαιώθηκε κι από τη δευτεριάτικη μέτρηση της Pulse. Την τάση ενίσχυσης του ΚΙΝΑΛ που οφείλεται στην προσέλκυση ψηφοφόρων τόσο από τα δεξιά όσο κι από τα αριστερά του. Η αποκάλυψη μύχιων φόβων, βέβαια, είναι η προφανής παγίδα της νεοδημοκρατικής απόπειρας να κοντύνει τον νέο κεντροαριστερό πρόεδρο με μομφές για όσα δεν «έμαθε» στο Ευρωκοινοβούλιο. Η κρυφή – κι ενδεχομένως πιο επικίνδυνη για τους εμπνευστές της γραμμής – είναι η αναγόρευση του Νίκου Ανδρουλάκη σε ισότιμο ανταγωνιστή. Μόνοι τους οι κεντροδεξιοί τον βάζουν στο κάδρο, τον επιλέγουν δηλαδή για αντίπαλο. Του προσφέρουν έτσι μια θέση στο κέντρο της αρένας παρότι δείχνουν να κατανοούν πως τους συμφέρει να του τη στερήσουν.