Αστρα

Να το πω απλά. Το πρόβλημα του Τσίπρα ειναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Και το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ είναι ο Τσίπρας. Αυτά πάνε μαζί.

«Το λάθος, αγαπητέ Βρούτε, δεν είναι στα άστρα μας αλλά στον εαυτό μας» λέει ο Κάσιος στον «Ιούλιο Καίσαρα» του Σαίξπηρ.

Είναι η πιο χρήσιμη πολιτική συμβουλή των τελευταίων αιώνων.

Κακώς λοιπόν επικεντρώνονται στον Μητσοτάκη ή τον Ανδρουλάκη, στον Τύπο ή τις δημοσκοπήσεις, σε φίλιες ή εχθρικές δυνάμεις. Είναι η εξίσωση με τον εαυτό τους που μοιάζει σχεδόν δισεπίλυτη.

Κυρίως αφότου ο Τσίπρας έγινε οπαδός των οπαδών του.

Αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά σε εφημερίδες ή σε ιστοσελίδες που υποστηρίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ  – υποθέτω διαβάζονται με άδεια γιατρού… Εκεί, μια καμαρίλα ανυπόληπτων παραγόντων παρέχει οδηγίες χρήσεως σε έναν κόσμο που υποτίθεται περιμένει τον Τσίπρα να τον σώσει.

Είναι βεβαίως κολακευτικό για τον Τσίπρα. Αλλά τέτοιος κόσμος δεν φαίνεται να υπάρχει.

Το νέο στοιχείο (το παρατήρησα στη Βουλή αλλά και σε μια πρόσφατη τηλεοπτική συνέντευξη) είναι ότι ο ίδιος ο Τσίπρας δεν έχει πλέον καμιά συναισθηματική απόσταση από τον κόσμο των οπαδών του.

Η προσωπική αποστροφή για τον Μητσοτάκη (και ενδεχομένως για ό,τι εκπροσωπεί…) δεν εκφράζεται στα όρια μιας συνηθισμένης πολιτικής αντιπαλότητας. Είναι έκδηλη σε κάθε φράση ή χειρονομία. Και θυμίζει αντίδραση μαθητή που τσακώνεται με τη βαθμολογία επειδή θεωρεί ότι τον αδικεί η  σύγκριση.

Το ίδιο συναίσθημα κυριαρχεί στους οπαδούς του Τσίπρα.

Απλώς αυτοί δεν έχουν λογαριασμούς με τον Μητσοτάκη, έχουν με τη ζωή. «Φταίει ο Θεός που μας μισεί, φταίει πάνω απ΄ όλα το κρασί».

Ολοι μαζί ανακυκλώνουν μια πικρία, μια μνησικακία ή μια εμπάθεια που δεν αφήνει χώρο στη λογική. Κάθε μέρα βρέχει ένας κατακλυσμός επιθετικών ή προσβλητικών χαρακτηρισμών σε σημείο που στο τέλος δεν συγκρατείς ούτε ποιον αφορούν, ούτε πού αναφέρονται.

Φοβάμαι ότι το πρόβλημα δεν είναι πολιτικό. Είναι πρωτίστως ψυχολογικό.

Είναι το αίσθημα ματαίωσης κάποιων ανθρώπων που είχαν πιστέψει ότι ήλθαν τα πάνω κάτω, ότι επιτέλους «γύρισε ο τροχός» κι ότι επαξίως εκτοξεύτηκαν στο προσκήνιο για να κυριαρχήσουν. Αλλά τους πήραν την μπουκιά από το στόμα.

Κολοκύθια τούμπανα.

Ο Μάικλ Κορλεόνε συμβούλευε «ποτέ μη μισείς τον εχθρό σου, θολώνει την κρίση σου».

Αυτό συμβαίνει τώρα με κάποιους που είχαν επενδύσει στον Τσίπρα. Και κάνουν κακό πρώτα στον ίδιο. Θολώνουν την κρίση του.

Υποθέτω πως προσπαθούν να φτιάξουν μια κατάσταση για να μείνουν στα πράγματα και μετά τις επόμενες εκλογές.

Θεμιτό και ανθρώπινο. Αλλά με μοναδικό πρόγραμμα το «Μητσοτάκη γα####αι» δεν ξέρω αν είναι εφικτό.

Μάλλον κάτι παραπάνω χρειάζεται.