Υπονόμευση

Ηταν ανάμεσά μας όλα αυτά τα χρόνια, έγραφαν κάτι εδώ, σχολίαζαν κάτι εκεί, αναπαρήγαν ό,τι συνωμοσιολογικό μπορούσαν να βρουν, ακούραστοι, αμετανόητοι, γραφικοί – και πάντα καλοζωισμένοι. Ο κίνδυνος ενός νέου πολέμου στην Ουκρανία τούς δίνει τώρα την ευκαιρία να βγουν στην αντεπίθεση πιο οργανωμένα, αλλά με τα ίδια λίγο-πολύ επιχειρήματα που χρησιμοποιούσαν και στους πολέμους της Γιουγκοσλαβίας. Οι Ουκρανοί, όπως τότε οι Κροάτες, είναι απόγονοι συνεργατών των Ναζί ή και οι ίδιοι νεοναζί. Ο Πούτιν, όπως τότε ο Μιλόσεβιτς, είναι ένας υπερήφανος και ανυπότακτος ηγέτης. Οι Δυτικοί, πάντα οι ίδιοι, εφευρίσκουν δικαιολογίες και κατασκευάζουν ενόχους για να διαιωνίζουν την κυριαρχία τους.

Δεν είναι η Ρωσία – λένε – που απειλεί την Ουκρανία με τις δυνάμεις που έχει παρατάξει στα σύνορά της και στη Λευκορωσία, είναι η Ουκρανία που απειλεί τη Ρωσία επειδή τολμά να διεκδικεί την επιστροφή των κατειλημμένων εδαφών της και να συζητά την ένταξή της στο ΝΑΤΟ. Δεν φταίει ο Πούτιν που κλιμακώνει συνεχώς τις απαιτήσεις του, φτάνοντας να ζητήσει την αποχώρηση των νατοϊκών δυνάμεων ακόμη κι από τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, φταίνε οι Δυτικοί που δεν τον «σέβονται» και δεν καταλαβαίνουν τις ανησυχίες του. Δεν πρέπει να στηριχθούν, ή έστω να κατανοηθούν, τα κινήματα υπέρ της δημοκρατίας σε διάφορους πρώην δορυφόρους της Μόσχας, πρέπει να καταδικαστούν γιατί χρηματοδοτούνται από τον ιμπεριαλισμό.

Κι ακόμη δεν έχει αρχίσει ο πόλεμος, ο γενικευμένος δηλαδή, γιατί πόλεμος στην ανατολική Ουκρανία γίνεται εδώ και οκτώ χρόνια κι έχει στοιχίσει τη ζωή σε 14.000 ανθρώπους. Αν πραγματοποιήσει τελικά τις απειλές του ο ηγέτης του Κρεμλίνου, θα ανεβάσουν ταχύτητα οι μηχανισμοί παραγωγής ψευδών ειδήσεων, κατά πολύ βελτιωμένοι από τότε που, συνοδεία κάποιων αξιοθρήνητων βίντεο, διακινούσαν σε κάθε βομβαρδισμό αμάχων του Σαράγεβο πως όχι, δεν ήταν οι Σέρβοι από πίσω, οι Μουσουλμάνοι βομβάρδιζαν τους δικούς τους για να προκαλέσουν επέμβαση της Δύσης.

Η βασική ανησυχία του Πούτιν είναι η διάδοση της δημοκρατίας – ιδίως όταν φτάνει στην πόρτα του. Γι’ αυτό και στο στόχαστρο των μηχανισμών του ήταν και είναι πάντα οι δυτικές δημοκρατικές κοινωνίες. «Η ρωσική επιρροή», επισημαίνει το Κέντρο Στρατηγικών και Διεθνών Μελετών, «επιδιώκει να αποδυναμώσει την εσωτερική συνοχή των κοινωνιών και να ενισχύσει την αίσθηση δυσλειτουργίας του δυτικού δημοκρατικού και οικονομικού συστήματος. Αυτό επιτυγχάνεται με την υπονόμευση της δημοκρατικής διακυβέρνησης μέσα από τους ίδιους τους θεσμούς της».

Από φανατισμό, από συμφέρον, ή από απλή ανοησία, οι εγχώριοι υπονομευτές, δεξιοί και αριστεροί, προσαρμόζουν τα fake news στην τοπική πραγματικότητα, τα πασπαλίζουν με ιστορικές ανακρίβειες, τα διογκώνουν και τα αναπαράγουν. Δεν περιμένουν να ασκήσουν καμιά σοβαρή επιρροή, ο τόπος είναι μικρός, τους ξέρουμε, είναι οι ίδιοι που πανηγύριζαν όταν χτυπήθηκαν οι Δίδυμοι Πύργοι. Ολο και κάποιον αφελή όμως θα πείσουν. Ολο και κάποιο φύλλο παραπάνω θα πουλήσουν. Κι ύστερα πάλι θα λουφάξουν.