Λαϊκισμός ή ρεαλισμός η διαχωριστική γραμμή

Ο κόσμος αλλάζει και μαζί του αλλάζει και η ελληνική κοινωνία. Οι κλασικές διαχωριστικές γραμμές υποχωρούν και αντίθετα νέες δημιουργούνται. Η ταύτιση των όρων «συντήρηση» με την παραδοσιακή Δεξιά και «πρόοδος» με την παραδοσιακή Αριστερά δεν βρίσκει ανταπόκριση στη σύγχρονη πραγματικότητα.

Τι είναι άραγε σήμερα, το 2022, «πρόοδος» και τι «συντήρηση»; Μήπως πρόοδος είναι η παρακολούθηση των διεθνών τάσεων και εξελίξεων και η προσαρμογή της χώρας σε αυτές; Μήπως πρόοδος είναι η Ελλάδα να είναι ισότιμος πρωταγωνιστής στις διεθνείς εξελίξεις και όχι κομπάρσος και παράγοντας μειωμένης επιρροής; Μήπως πρόοδος είναι ο σεβασμός του κράτους δικαίου και των θεσμών του και η περαιτέρω ενίσχυσή τους;

Από την άλλη πλευρά, συντήρηση μήπως είναι η εμμονή σε ορολογίες και σε παθογένειες του παρελθόντος, πολλές φορές υπό έναν ασαφή ιδεολογικό μανδύα, ο οποίος προέρχεται από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα; Μήπως συντήρηση είναι η πεποίθηση ότι τα πάντα είναι καλά καμωμένα στην Ελλάδα και πρέπει να συνεχίσουμε να βαδίζουμε; Και εν τέλει, μήπως ήρθε η ώρα να επαναπροσδιορίσουμε πότε μια εφαρμοζόμενη πολιτική κοιτάζει τις προκλήσεις του μέλλοντος και όχι τις πληγές του παρελθόντος; Σαφώς, η ιστορική μνήμη είναι πολύτιμος παράγοντας. Οχι όμως όταν χρησιμοποιείται ως τροχοπέδη για τις αλλαγές που απαιτούνται, αλλά όταν αξιοποιείται ως δίδαγμα και παράδειγμα.

Αντιθέτως, η νέα μεγάλη διαχωριστική τομή είναι αυτή που υπάρχει μεταξύ του λαϊκισμού και του ρεαλισμού. Μεταξύ του ουτοπικού και του πραγματικού. Δράσεις και πολιτικές οι οποίες μπορούν να φέρουν συγκεκριμένο και μετρήσιμο αποτέλεσμα προς όφελος όλων μας και όχι θεωρητικές προσεγγίσεις, οι οποίες μοιάζουν με τις εκθέσεις ιδεών των μαθητικών μας χρόνων.

Και εδώ ακριβώς οι προκλήσεις είναι σημαντικές. Και το κυριότερο υπαρκτές. Το δημόσιο σύστημα υγείας το οποίο σε όλα του τα επίπεδα πρέπει να διασφαλίζει την ισότιμη πρόσβαση όλων σε αυτό, η δημόσια παιδεία, η οποία λειτουργεί ως κοινωνικός ανελκυστήρας για τα παιδιά όλων των κοινωνικών στρωμάτων, οι ιδιωτικές επενδύσεις, οι οποίες θα εξασφαλίσουν πολλές και καλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας, ιδίως για τους νέους, η ψηφιακή επανάσταση που βελτιώνει την εξυπηρέτηση του πολίτη και εγγυάται τη διαφάνεια, είναι ορισμένες από αυτές.

Και στις προκλήσεις αυτές πρέπει όλα τα κόμματα να αντιτάξουν ρεαλιστικές και εφαρμόσιμες προτάσεις. Λύσεις που θα έχουν ένα μόνο στόχο: να βελτιώσουμε την ποιότητα ζωής όλων. Η παρούσα κυβέρνηση έχει αποδείξει ότι μπορεί όχι μόνο να προτείνει λύσεις αλλά και να τις υλοποιήσει. Τα τελευταία 2½ χρόνια φτιάξαμε πολλά, ασφαλώς μπορούμε να κάνουμε πολύ περισσότερα. Και διαθέτουμε πλέον τη δυνατότητα ως χώρα να διεκδικήσουμε και να πετύχουμε πολύ περισσότερα. Για όλους.

Εχουμε μια μεγάλη υποχρέωση όχι προς τους εαυτούς μας, αλλά προς την επόμενη γενιά: να τους δώσουμε ένα καλύτερο μέλλον που πάνω του θα χτίσουν τον κόσμο της μεθεπόμενης γενιάς. Σε αυτή την υποχρέωση πρέπει να είμαστε όλοι συνεπείς.

Ο Θοδωρής Λιβάνιος είναι υφυπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης