Αλέξανδρος Γεωργίου

Εχω πολύ καλή σχέση με τα όνειρα, είχα από μικρός. Σαν παιδί έβλεπα όνειρα σαν σίριαλ σε συνέχεια, κάθε μέρα το όνειρο συνεχιζόταν στο ίδιο ονειρικό τοπίο με τους ίδιους χαρακτήρες από το σημείο που είχε μείνει το προηγούμενο βράδυ. Πετούσα πάρα πολύ στα όνειρά μου, και κολυμπούσα σε απίθανες θάλασσες, υπόγεια σπήλαια, σε μπλε νερά καθαρά… και δεν έβλεπα εφιάλτες σχεδόν ποτέ.

Αλλά το όνειρο που θέλω να αναφέρω εδώ είναι ένα σπάνιο όνειρο, ίσως κι εφιάλτης, κάτι που ποτέ δεν έχω ξαναδεί πριν ούτε μετά από εκείνο το πρώτο βράδυ που πέρασα στο Βαρανάσι της Ινδίας το 2001. Εφτασα στο Βαρανάσι, τον ιερότερο τόπο του ινδουισμού, δραπετεύοντας από την κατάθλιψη της Νέας Υόρκης μετά το χτύπημα των Δίδυμων Πύργων. Το Βαρανάσι είναι χτισμένο στη δυτική πλευρά του Γάγγη, είναι ένα μαγικό μέρος, σαν μία χρονοπύλη που μας συνδέει με ξεχασμένες αρχαίες αλήθειες. Είναι τόσο ιερό το μέρος που οι ινδουιστές πιστεύουν ότι αν πεθάνουν εκεί η ψυχή τους θα ενωθεί με τον Θεό και θα βρουν τη λύτρωση, θα ξεφύγουν από τον κύκλο των μετεμψυχώσεων. Πέτρινα μεγάλα σκαλοπάτια οδηγούν στον ποταμό και σε δύο σημεία της πόλης πάνω στο ποτάμι καίνε τα σώματα των νεκρών όλη τη μέρα και όλη τη νύχτα.

Εφτασα αργά το βράδυ με το τρένο, γύρω στη μία και τίποτα δεν ήταν ανοιχτό. Δεν θυμάμαι πώς αλλά βρέθηκα μέσα από σκοτεινά στενά σε ένα ακόμα πιο σκοτεινό πανδοχείο στο οποίο χτύπησα και αναπάντεχα κάποιος άνοιξε, μου έδωσαν ένα μικρό δωμάτιο με ένα παράθυρο με σίτα για τα κουνούπια. Κοιμήθηκα χωρίς να ξέρω ότι ακριβώς από κάτω ήταν ένα από τα δύο σημεία που καίνε τους νεκρούς.

Επεσα ξερός από την κούραση και θυμάμαι να αιωρούμαι στο δωμάτιο και να μιλάω με μία μορφή ανθρώπινη που στεκόταν ακριβώς πίσω από τη σίτα, έξω από το παράθυρο, ήταν μία λευκή φιγούρα σαν από καπνό, μιλούσαμε για ώρα γιατί η μορφή ήθελε να περάσει τη σίτα και να μπει στο δωμάτιό μου και εγώ της έλεγα ότι δεν θέλω, αλλά τελικά όρμησε και μπήκε και χτυπηθήκαμε, παλεύαμε και μια λευκή σφαίρα που βγήκε από μέσα μου χτύπησε τη μορφή προκαλώντας μία έκρηξη που με πέταξε πίσω στο σώμα μου, που βρισκόταν είδα τότε στο κρεβάτι ακριβώς από κάτω μου να κοιμάται. Πέφτοντας απότομα μέσα στο σώμα μου ξύπνησα ξαφνικά και ήταν ξημέρωμα, ήμουν στο μικρό δωματιάκι και το φως της ανατολής έμπαινε από το παράθυρο και εγώ ψηνόμουν στον πυρετό. Είχα 42 πυρετό, που κράτησε για τρεις μέρες, σαν σε όνειρο το θυμάμαι, μου έφερναν φαγητό και νερό και κάποια φάρμακα από το πανδοχείο και με βοήθησαν να αναρρώσω.

Αυτή ήταν η πρώτη και η τελευταία φορά που αρρώστησα στα πολλά ταξίδια στην Ινδία που ακολούθησαν. Ακόμα κι όταν έζησα στο Βαρανάσι για έναν ολόκληρο χρόνο και κολυμπούσα καθημερινά για ώρες στον Γάγγη, ποτέ ούτε μία μέρα δεν αρρώστησα, και ποτέ από εκείνη την πρώτη βραδιά δεν είδα ένα παρόμοιο όνειρο. Αναρωτιέμαι ακόμα αν ήταν ένα φάντασμα, μία ψυχή ενός ανθρώπου το σώμα του οποίου είχε καεί κάτω από το παραθυρό μου, ή ένα κομμάτι της φαντασίας μου…