Φόβοι και ελπίδες

Τελευταία μέρα του χρόνου σήμερα για το «Στίγμα», όπως και για την υπόλοιπη εφημερίδα, αλλά όχι και τελευταία ημερολογιακή. Συνήθως μια τέτοια μέρα, κάνει κανείς απολογισμό της χρονιάς που φεύγει, ανακαλεί στη συλλογική μνήμη τα γεγονότα που τη σημάδεψαν και αν μπορεί κάνει και μια πρόβλεψη για τη χρονιά που έρχεται. Ομως οι καιροί είναι τέτοιοι, που το χθες είναι σαν το σήμερα, και πολύ φοβάμαι ότι το αύριο θα είναι και αυτό σαν το χθες και σαν το σήμερα.

Φοβάμαι, φοβάσαι, φοβάται. Φοβόμαστε, φοβάστε, φοβούνται. Αλλά ελπίζω, ελπίζεις, ελπίζει. Ελπίζουμε. Ολοι. Μηδενός εξαιρουμένου. Οτι του χρόνου, τέτοια μέρα, που θα είναι Παρασκευή, και ο Δεκέμβριος θα έχει 30, θα είμαστε μια χαρούμενη κοινωνία, θα ζούμε μια κανονική ζωή, και θα κάνουμε όνειρα για τον καινούργιο χρόνο, που θα μπει στις ζωές μας, έπειτα από δύο ημέρες, την Κυριακή 1η Ιανουαρίου 2023!

Να είμαι ειλικρινής, αν ήταν στο χέρι μου, αν το μπορούσα, αν ήμουν Θεός, θα πατούσα ένα κουμπί και με τη μία θα μας πήγαινα στην Πρωτοχρονιά του μεθεπόμενου χρόνου. Στο 2023!

Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια
Αλλά επειδή δεν είμαι, και ούτε προβλέπεται να γίνω, θα συμβιβαστώ με τη μοίρα όλων μας, που μας επιφυλάσσει έναν ακόμη δύσκολο χρόνο, με τις μεταλλάξεις της πανδημίας να χτυπούν κάθε τόσο την πόρτα μας, και να μας αλλάζουν τη ζωή. Οπως και τα «φώτα». Ελπίζω μόνο, να μη χρειαστεί να εξαντληθούν τα υπόλοιπα οκτώ, μετά την Ομικρον, γράμματα της ελληνικής αλφαβήτου, προκειμένου να περιγραφούν οι μεταλλάξεις του κορωνοϊού. Αρκετά ως εδώ. Οχι άλλο. Φτάνει.

Ευκαιρίας δοθείσης με τα stop, θα παρακαλέσω επίσης να βάλουν μια τελεία οι κυβερνώντες και στα πολλά λόγια. Και σε αυτό το πεδίο νιώθουμε μια πλήρωση. Καλόν είναι να το πιάσουν πάλι από την αρχή. Τότε που τα λόγια ήταν λίγα, μετρημένα, και χωρίς πολλές επεξηγήσεις που τώρα δημιουργούν σύγχυση, απορίες, και αμφιβολίες. Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, δεν έλεγαν κάποτε οι μεγαλύτεροι από εμάς; Θα προσθέσω ότι στον καιρό της πανδημίας τα πολλά λόγια είναι καταστροφή. Κανονική. Γιατί έχει επιπτώσεις. Σοβαρές. Σε ανθρώπους και υλικά αγαθά.

Επειδή τα όσα έχουμε παρακολουθήσει να συμβαίνουν το τελευταίο δίμηνο, στο επίπεδο της ενημέρωσης, της λήψης των αποφάσεων, της ανακοίνωσης μέτρων, δημιουργούν την εντύπωση ότι έχει χαθεί το μέτρο. Πού χάθηκε δεν ξέρω, μπορεί να υποθέσω όμως. Χάθηκε μεταξύ των πολλών ανευθυνοϋπεύθυνων. Μιλούν πολλοί περισσότεροι απ’ όσους αντέχει η κοινωνία – και το θέμα, περισσότερο. Και μιλούν άνθρωποι κουρασμένοι, ίσως και απογοητευμένοι και σίγουρα φοβισμένοι από το συνεχές bullying που υφίστανται επί καθημερινής βάσεως από τους πολιτικούς τους αντιπάλους και από μέσα ενημέρωσης.

Αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να ξεκουραστούν. Σε κάθε ομάδα συμβαίνει αυτό. Δεν γίνεται όλοι να παίζουν συνέχεια με την ίδια απόδοση. Υπάρχει και ο πάγκος. Κάθονται αυτοί στον πάγκο, και παίρνουν τη θέση τους κάποιοι άλλοι, οι οποίοι είναι πιο ξεκούραστοι. Και δεν χρειάζεται να έχεις θητεύσει ως προπονητής ποδοσφαίρου για να καταλαβαίνεις αυτή την αναγκαιότητα…

Ο ανασχηματισμός και τα λάθη
Ο Κυριάκος ήταν να κάνει τον ανασχηματισμό, έτσι το προγραμμάτιζε, τον καινούργιο χρόνο, μέσα τον Ιανουάριο. Το γνώριζαν αρκετοί το «μυστικό», που δεν ήταν ακριβώς μυστικό, αλλά ήταν στο πλαίσιο ενός προγραμματισμού. Εκ των πραγμάτων, και λόγω της πίεσης που αισθάνθηκε από την αντιπολίτευση και τα μέσα ενημέρωσης, λόγω των καταστροφικών πυρκαγιών, προχώρησε σε έναν ανασχηματισμό τον Αύγουστο. Ανασχηματισμό που «κάηκε» κανονικά, πριν καν ορκιστεί η νέα κυβέρνηση, τόσο με την επέλαση της παραλλαγής Δέλτα της πανδημίας, όσο και με το αυτογκόλ της επιλογής του ναυάρχου Αποστολάκη ως επικεφαλής της Πολιτικής Προστασίας.

Κάθε πρωθυπουργός που επιχειρεί έναν ανασχηματισμό, το κάνει κυρίως για να μηδενίσει το κοντέρ, να εξαγοράσει πολιτικό χρόνο και να προχωρήσει παρακάτω. Ο Κυριάκος ούτε το κοντέρ μηδένισε, ούτε πολιτικό χρόνο κατάφερε να πιστωθεί. Ολα πήγαν άσχημα, και μετά άρχισαν τα λάθη. Το ένα μετά το άλλο. Με τα μέτρα, που έπρεπε να είχαν αυτό το περιεχόμενο, αλλά είχαν κάτι άλλο, γιατί πότε η επιτροπή των σοφών λοιμωξιολόγων δεν μπορούσε να συμφωνήσει και πότε, τα γεγονότα, όπως η ραγδαία αύξηση της πανδημίας, υπερκέρασε τις προβλέψεις για τα αποτελέσματα που θα έφερναν τα μέτρα.

Μετά ήρθε και η έκθεση των Τσιόδρα – Λύτρα, και συμπληρώθηκε το κακό συναπάντημα. Ποιος πήρε την έκθεση, τι την έκανε, ποιος τη διάβασε και πώς την αξιολόγησε, έμεινε ένα μυστήριο. Οπως μυστήριο ήταν και η μελέτη η ίδια. Είσαι ο άνθρωπος, μιλάω για τον κύριο Τσιόδρα, τον οποίο υπολήπτομαι, στενός συνεργάτης του Πρωθυπουργού, κάνεις μια μελέτη για την πανδημία, και τη δημοσιεύεις σε ένα σκανδιναβικό περιοδικό, για ποιον λόγο ακριβώς; Χάθηκαν τα ελληνικά επιστημονικά περιοδικά; Ή και τα μη επιστημονικά; Ο Δημόπουλος, ο πρύτανης που καθημερινά ενημερώνει τα μέσα ενημέρωσης για τις εξελίξεις περί την πανδημία, κάνει λιγότερο επιστημονική δουλειά ή δεν έχει άκρες με επιστημονικά περιοδικά ανά τον κόσμο να δημοσιεύει τις μελέτες του;

Χαλασμένο φαγητό
Αλλά και η αξιωματική αντιπολίτευση δεν νομίζω ότι τα πήγε καλύτερα. Κάθε τρεις ημέρες, αλλάζουν θέσεις, και εξακολουθούν να κάνουν το ίδιο. Παίρνει μέτρα η κυβέρνηση; Εγκληματικά τα λάθη η αποτίμηση που κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ. Πεθαίνει κόσμος; Πεθαίνει γιατί δεν έχουμε πολλές ΜΕΘ η εκτίμηση του ΣΥΡΙΖΑ. Και κανείς τους δεν σκέφτεται πως αν πεθαίνουν τώρα που έχουν τριπλασιαστεί σχεδόν οι ΜΕΘ που διαθέτει το ΕΣΥ, φαντάσου τι θα συνέβαινε, αν κυβερνούσε ο ΣΥΡΙΖΑ με το 1/3 των ΜΕΘ που υπήρχαν επί των ημερών του. Και στο καπάκι μετά, έρχεται η μεγαλειώδης κίνηση: ζητείται η παραίτηση Μητσοτάκη «για να σωθεί ό,τι μπορούμε να σώσουμε», και η πρόωρη προσφυγή στις κάλπες.

Σώζουν οι κάλπες κόσμο, σε καιρό πανδημίας; Κατά τον ΣΥΡΙΖΑ ναι. Και μετά σκέφτεσαι ότι εννοούν πως θα κερδίσουν τις εκλογές, και θα αναθέσουν τη διαχείριση της πανδημίας στον… Πολάκη, και σε πιάνει σύγκρυο. Ανατριχίλα, στον δρόμο με τις λεύκες. Λες άσε καλύτερα, παιδί μου. Το έχουμε δοκιμάσει το έργο, δεν θέλουμε νέες δοκιμές.

Ζητάει εκλογές ο αρχηγός, αλλά η συνταγή είναι ίδια, τα υλικά πολυκαιρισμένα και το φαγητό που μας υπόσχεται χαλασμένο, ύποπτο για σαλμονέλα.

Να το πάρει κι αυτός από την αρχή, ο Σεβάχ ο θαλασσινός εννοώ, εισηγούμαι. Να το πιάσει από την αρχή το νήμα, να κάνει και καμιά αυτοκριτική (σοβαρή, όχι ήμασταν τέλειοι, αλλά δεν μας κατάλαβε ο λαός γιατί μας πολεμούσαν τα Μέσα), να καθίσει να το μελετήσει το πράγμα, και να επιστρέψει διαβασμένος. Και η δική του ομάδα είναι κουρασμένη, και θέλει αλλαγές. Δεν το βλέπει;

Καλή Χρονιά!
Τον παλιό καιρό, οι συνάδελφοί μου, μια τέτοια ημέρα, κάθονταν και έγραφαν καζαμία! Ητοι προέβλεπαν υποτίθεται τα μελλούμενα του επόμενου χρόνου, και ενέτασσαν σε αυτά ό,τι πιο απίθανο τους κατέβαινε στο μυαλό. Σήμερα δεν γράφει κανείς καζαμία – ούτε κι εγώ, φυσικά. Δεν έχει νόημα. Η πραγματικότητα που ζούμε, ξεπερνάει κάθε φαντασία πια…

Καλή Χρονιά, αναγνώστη μου. Και για το… 2023, εύχομαι τα καλύτερα! Γιατί για φέτος, δεν το βλέπω…