Χαίρε, κεχαριτωμένη

Γιορτάζουμε που γιορτάζουμε φέτος, αντί για Πρωτοχρονιά, την 25η Μαρτίου, ας προσθέσω κι εγώ κάτι που μπορεί και να ενδιαφέρει την κ. Κεραμέως καθώς εμπίπτει στην περιοχή της ευθύνης της. Γιατί τότε ήμουν στην Πρώτη Δημοτικού και η δασκάλα ήθελε να ξεμπερδεύει με το «διδακτέον» που ήταν – ναι, καλά το μαντέψατε – ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου. Ξέρει κανένα παιδάκι τι γιορτάζουμε αύριο; Για πότε βρέθηκα στο σανιδένιο βάθρο με τον μαυροπίνακα πισώπλατα, ούτε που το θυμάμαι. Θυμάμαι όμως πολύ καλά ότι ήμουν εντελώς σίγουρη πως ήξερα τι έλεγα: «Σαν σήμερα, κυρία, ο Θεός έστειλε τον Αγγελό του στην Παναγία με μια ανθοδέσμη από κρίνους και της ζήτησε να τον παντρευτεί και να γίνει γυναίκα του».

Η δασκάλα κόντεψε να πάθει αποπληξία. Συγκρατήθηκε ωστόσο, δεν μου μίλησε, δεν με μάλωσε, δεν είπε απολύτως τίποτα, όμως εγώ κατάλαβα, γιατί αυτό το «τίποτα» φύσηξε και πάγωσε το αριστερό μου μπράτσο, έτσι καθώς στεκόμουν δίπλα της, κι ακόμα το νιώθω σε ορισμένες περιστάσεις. Αυτό που η κυρία σιωπηρά απέρριπτε ως βλάσφημο ήταν στην πραγματικότητα το «Σύμβολο της Πίστεώς μου», το «Πιστεύω» μου. Πώς και δεν το κατάλαβε; Αλλη απόδειξη για την ύπαρξη του Θεού δεν είχα, παρά μόνον τη διά του γάμου τεκνοποιία, και τούτο έφτανε και περίσσευε για να πιστέψω στις μυστηριώδεις θεϊκές δυνάμεις και να καταλαγιάσω τις παιδικές θεολογικές αναζητήσεις που σας διαβεβαιώ ότι είναι πολύ πιο σοβαρές από τις ενήλικες επειδή τις συνοδεύει μια αιφνίδια λογική. Η απορία πάντως μου έμεινε καθώς και η μοναξιά, μαζί με ένα παράπονο ότι εδώ δεν πρόκειται να συνεννοηθούμε ποτέ. Εν τω μεταξύ, το μικρό τερατάκι του ορθολογισμού μέσα μου έκλαιγε, θύμωνε, άρχιζε να απορρίπτει κι αυτό με τη σειρά του και να παγώνει μπράτσα αράδα. Και σάμπως δεν είχα δει ένα σωρό Ευαγγελισμούς στη γειτονιά μου; Την κυρία Τασία, παραδείγματος χάριν, που κουτσούρεψε όλες τις αγαπημένες της γαρυφαλλιές και τις έκανε ένα ματσάκι γαρύφαλλα να τα πάρει ο γιος της ο Σπύρος. «Πάει να ζητήσει το κορίτσι σε γάμο», μας είχε πει όλο νόημα, από το απέναντι μπαλκόνι.