«Της παραμονής το βράδυ, Παναγίτσα μου»

Εγώ μια φορά το στόλισα το σπίτι και κάντε τα κουμάντα σας. Ο,τι θέλει ας γίνει. Αρκετά έσκασα δυο χρόνια τώρα μες στην αγωνία. Δεν με πιάνουν πια ούτε απειλές για λοκντάουν και τα υπόλοιπα δυσοίωνα. Να μας τα κλείσουν όλα. Στη Γερμανία ήδη σφραγίσανε το σύμπαν. Εμάς εδώ, λέει, μετά τις γιορτές θα μας μαντρώσουνε πάλι ξανά μανά. Πρώτη φορά, αντί για ευχές, μας στέλνουν απειλές. Και, αντί για μποναμά, μας κάνουν δώρο δυο σελφ τεστ στον καθένα δωρεάν. Καλοί μου άνθρωποι, χάθηκε ένας κουραμπιές, ένα μελομακάρονο, δεν λέω πανετόνε, μια δίπλα έστω. Μα, στον Θεό σας, σελφ τεστ; Πού ακούστηκε; Αυτό είναι μπλακ χιούμορ, χωρίς χιούμορ. Μαύρο κατίμαυρο. Σε λίγο θα μας χαρίσουν κι ένα ΣουΚου στην Εντατική, φουλ πανσιόν, με τη διασωλήνωση δώρο.

Κι εδώ σε μας, λέει, είναι ήπια τα μέτρα, στα εξωτερικά είναι τρις χειρότερα. Υποχρεωτικός εμβολιασμός σε όλο τον πληθυσμό ανεξαρτήτως φύλου, ηλικίας κι επαγγέλματος, και σινεμά, θέατρα, συναυλίες, μπαρ, εστιατόρια, μπουρδέλα, λουκέτο τριπλοκλειδωμένο κι άγιος ο Θεός. Πού θα πάει; Ή θα τον ψοφήσουμε τον Ομικρον ή θα μας ψοφήσει ο κακούργος ο ιός να ησυχάσουμε. Πάει, το αποφάσισα. Την παραμονή δεν πάω πουθενά, πουθενά, εδώ θα μείνω. Σπίτι, εσώκλειστος, θα τον υποδεχτώ τον καινούργιο, θα κάτσω εκεί μπροστά στο δέντρο το στολισμένο να ρημαδοφάω, θ’ ανοίξω και μια σαμπάνια, που δεν έχω, αλλά εγώ θα την ανοίξω. Μόνος μου είμαι, ό,τι θέλω κάνω. Δεν έχω να δώσω λογαριασμό σε κανέναν. Θα πάρω και τρία ποτήρια, θα τα γεμίσω τίγκα και θα τα τσουγκρίζω να εύχονται το ένα ποτήρι στο άλλο «Ευτυχεσμένο το 2021». Θα βάλω και την Μπέλλου να τραγουδάει στο youtube τελεία com και θα την καταβρώ. Εχει ένα τραγούδι, μα ένα τραγούδι για την περίσταση, όνειρο. Ακου πώς πάει:

«Τώρα φωτιά

ν’ ανάψει και να μη σβήνει

κι όλος ο κόσμος πια

τσιμέντο να γίνει».

Ωπα. Ωπα.

Θα ρίξω και τις βόλτες μου. Μ’ έχεις δει εμένα να χορεύω ζεϊμπέκικο; Χάνεις. Να με δεις, να σιχαθείς την όρχηση πατόκορφα. Εν τω μεταξύ, θα πίνω κι απ’ τα τρία ποτήρια τη σαμπάνια, που δεν έχω, μέχρι να γίνω κουρούμπελο. Κι έτσι μισοζαλισμένος θα βάλω να ακούσω κάτι πιο ήσυχο, πιο μελωδικό, πιο έντεχνο και ποιοτικό. Θα βάλω Θεοδωράκη.

«Στον άλλο κόσμο που θα πας

κοίτα μη γίνεις σύννεφο.

Κοίτα μη γίνεις σύννεφο…

[Εδώ δεν έχει “ώπα”. Εδώ θέλει ένα βαρύ κι αβάσταχτο “ωωωωωχ”]

Κοίτα μη γίνεις σύννεφο…

Να γίνεις φεγγαροδροσιά».

Αυτό θα γίνω πρωί πρωί, χρονιάρα μέρα. Θα γίνω φεγγαροδροσιά κι ανάθεμα αν με γνωρίσει η μάνα μου που καρτερεί στην πόρτα. Κι έτσι πια θα πέσω στον ύπνο τον μεθυσμένο, τον ύπουλο, που σου ζωντανεύει ό,τι με κόπο ζωής είχες θάψει και με δάκρυα ξεχάσει.

Αλλά δεν πειράζει, γιατί ανήμερα με περιμένει μια γεμάτη μέρα. Πέντε μ’ οκτώ παράσταση και οκτώ με δύο το ξημέρωμα εκπομπή στην τηλεόραση. Τι παραπάνω να θέλει ο άνθρωπος χριστουγεννιάτικα. Αυτά τα απλά πράγματα. Δουλειά και πανδημία. Μάλλον όχι. Χιούμορ, δουλειά και πανδημία. Γιατί αλλιώς χαθήκαμε, αδέρφια. Και να μην το ξεχάσω. Καλά Χριστούγεννα κι ευτυχισμένος ο καινούργιος Πόνος.