Ο πρόεδρος σώθηκε

Ανακούφιση. Και ένα «αχ» βουβής ικανοποίησης. Μαντεύω πώς αισθανθήκατε όταν είδατε πως ο Βασίλης Λεβέντης έστω πολύ αδυνατισμένος (27 κιλά!) και σε αναπηρικό καροτσάκι εξήλθε του νοσοκομείου και της οδύσσειάς του με την Covid-19 που λίγο έλειψε να είναι η μοιραία. Γιατί τον Λεβέντη τον θέλουμε – θέλετε εδώ γύρω ακόμη κι αν μας θυμώνει πολιτικά στην εκρηκτική διαδρομή του που τα έχει όλα: από κατάρες και ουρλιαχτά, ατέλειωτες ώρες σε μεταμεσονύχτιες τηλεοπτικές ζώνες, πίτσες να φτάνουν στα γραφεία του ως φάρσα πολιτών, αλλά και την επιτυχία του να καθίσει στα βουλευτικά έδρανα ως πεισματάρης αρχηγός κόμματος στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015.

Ο Λεβέντης τα κατάφερε και σήμερα που μας διαβάζει είναι στο σπίτι του με την εξαιρετική σύζυγό του και με τον γιο του Μάριο Γεωργιάδη, τέως αντιπρόεδρο της Βουλής. Τον λατρεύει ο Μάριος. Και τον λατρεύει ο Λεβέντης. Και ο γιος του ήταν αυτός που ξεκαθάρισε τι συνέβη με τον πρόεδρο των Κεντρώων. Αν ήταν αντεμβολιαστής, αν τελικώς είχε εμβολιαστεί, αν ήταν αρνητής του ιού και όλα αυτά. Οχι. Ο Λεβέντης δεν είναι αρνητής, ούτε καν σκεπτικιστής του ιού ή του εμβολίου. Είναι όμως ο Λεβέντης, ή αλλιώς ο πολιτικός που πριν νοσήσει είχε την εξής ιδιότυπη αν και επικίνδυνη θέση: όποιος θέλει να το κάνει το εμβόλιο, καλά θα κάνει να το κάνει. Αλλά αν δεν το κάνει από πολιτική θέση, εγώ είμαι μαζί του. Ηταν θετικός με το εμβόλιο αλλά πολιτικά όχι. Μπερδευτήκατε; Είπαμε: Λεβέντης.

Ο ιός όμως δεν παίζει. Οι 75 μέρες στο νοσοκομείο για τον πρόεδρο ήταν Γολγοθάς. Πολλές φορές κόντεψε να κόψει το νήμα. Διασωληνώθηκε σε ΜΕΘ. Καρδιοχτύπησε τους δικούς του. «Αν ήταν εμβολιασμένος δεν θα είχε περάσει όλη αυτή την περιπέτεια. Απόδειξη ότι το εμβόλιο σώζει ζωές, και δεν σε βάζει σε περιπέτεια, είναι η ίδια μου η μητέρα, η οποία για δέκα ημέρες όταν αρρώστησε ο πατέρας μου τον περιέθαλπε και δεν κόλλησε. Αν δεν ήταν εμβολιασμένη, το πιθανότερο είναι ότι όλη αυτή τη χρονική περίοδο θα τους είχα και τους δύο σε μια ΜΕΘ, σε διπλανά κρεβάτια» είπε ο Μάριος Γεωργιάδης.

Ο πρόεδρος ευτυχώς τώρα είναι εδώ. Θα πάρει καιρό λόγω post Covid συνδρόμου να συνέλθει. Και να αρχίσει να φωνάζει ή να ρητορεύει ή ακόμη και να κάνει εκπομπές από το web κανάλι του με τον τίτλο «Αντιδιαπλοκή». Σας υπογράφω όμως με βεβαιότητα πως μόλις αναταχθεί οριστικά, θα ενδυθεί το κοστούμι και τη γραβάτα του και θα ξαναπάρει τον ρόλο του στις απολήξεις του πολιτικού συστήματος.

Εξωκοινοβουλευτικός τώρα βέβαια δεν θα απολαμβάνει το σκέτο ελληνικό καφεδάκι του ή τον φραπέ του και το τσιγάρο του στα άλλοτε γραφεία του κόμματος στη Βουλή, δίπλα στην αίθουσα των κοινοβουλευτικών συντακτών. Δεν θα κάνει τώρα σύσκεψη με τον πάλαι στενό του συνεργάτη και πολύπειρο δημοσιογράφο Διονύση Μποτώνη. Ούτε θα νιώθει το αγέρωχο βλέμμα από την τεράστια κορνίζα πίσω του και τη φωτογραφία του Γεωργίου Παπανδρέου. Ο Γέρος της Δημοκρατίας πάντα ήταν και είναι το ίνδαλμα του Λεβέντη και ο ίδιος έφτιαξε την Ενωση Κεντρώων ως μια Νεφελοκοκκυγία που θα συνέχιζε την παράδοση της Ενώσεως Κέντρου. Τώρα, μόλις αποθεραπευθεί, θα βρίσκεται στα γραφεία του κόμματός του για να συνεχίσει έναν δικό του αέναο Ανένδοτο. Εναν Ανένδοτο όχι α λα 60s, αλλά με αιχμές κατά Μητσοτάκη – Τσίπρα, κατά συμφερόντων, κατά όσων είναι διεφθαρμένοι και «επιβουλεύονται την πατρίδα».

Μπερδεμένα όλα αυτά; Οχι θα λέγαμε. Σαφή. Αυτά έλεγε πάντα, ακόμη κι όταν το κόμμα του αντιμετωπιζόταν ως ένα πρώιμο συλλογικό τρολ των αρχών των 90s ή ως επιλογή όσων νέων τότε είχαν αρχίσει να κουράζονται από τη δικομματική πόλωση και αναζητούσαν μια προβοκάτσια στα όρια του Πολιτικού. Τότε τον μάθαμε, από τις εκπομπές του, ατέλειωτων ωρών. Ο Λεβέντης υπήρξε το χανγκόβερ για τη γενιά των ρέιβερ ή των αρνητών της μεταπολιτευτικής Πολιτικής που περνούσαν ώρες στο Κανάλι 67 ακούγοντας και βλέποντάς τον. Ο Λεβέντης στην Κοινωνία του Θεάματος του Γκι Ντεμπόρ, θα είχε εξέχουσα θέση ως ένα κράμα τηλευαγγελιστή και της μέσης θυμωμένης συνείδησης. Τα έκανε όλα αυτά δε, έχοντας την πρωτιά να έχει περάσει και από τα δύο μεγάλα κόμματα της Μεταπολίτευσης (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ) αλλά και την πρωτιά να ταυτίζει το μέσο και το μήνυμα του αντιπολιτικού θυμού σε σάρκα μία. Μια σάρκα ασθενή σήμερα λόγω της περιπέτειας που έζησε, αλλά με πνεύμα ζωηρό για όσους έχουν την τύχη να έχουν συνομιλήσει μαζί του – συνεντεύξεις δεν δίνει ποτέ γραπτές, πάντα θέλει τον δημοσιογράφο ενώπιόν του.

Σκληρό καρύδι και ευαίσθητος συνάμα με ρεπερτόριο που έχει από αντιδικτατορική δράση ως φοιτητής του ΕΜΠ μέχρι δύο 45άρια δισκάκια όπου ο ίδιoς τραγουδάει για την εταιρεία Hellas – ανάμεσά τους τα «Παιδιά του Πειραιά» του Χατζιδάκι! Είπαμε, γράφοντας ή μιλώντας για τον πρόεδρο («της καρδιάς μας» τον αναγράφει το τελευταίο δελτίο Τύπου του κόμματος για το εξιτήριό του από το νοσοκομείο) η σελίδα μας φαντάζει λίγη.

Του ευχόμαστε πάντως να εορτάσει τα τριάντα χρόνια της Ενωσης Κεντρώων το 2022 (ιδρύθηκε το 1992) ακμαίος και με διάθεση να ενημερώσει πως ο ιός δεν φοβήθηκε ούτε καν έναν Λεβέντη αν και ηττήθηκε απ’ αυτόν.