Με τα μάτια της ψυχής…

Αν το απόγευμα της Πέμπτης κάποιος ανυποψίαστος περαστικός περπατούσε στην Πλατεία Αλεξάνδρας θα πίστευε για μια στιγμή πως τα Χριστούγεννα ήρθαν φέτος προ της ώρας τους και σίγουρα θα σκέφτονταν ότι στον Πειραιά αν μη τι άλλο ξέρουν να τα γιορτάζουν. Εκείνο το κόκκινο μέσα στη νύχτα. Tα τραγούδια.  Η ένταση. Η αίσθηση πως κάτι σπουδαίο συμβαίνει και οι άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους για χάρη του. Φυσικά θα του χρειάζονταν μια βαθιά ανάσα και δύο προσεκτικές ματιές για να εναρμονισθεί με την πραγματικότητα. Μια στα χρυσά γράμματα «Olympiacos» στην είσοδο των πολυτελών γραφείων της ΠΑΕ. Και άλλη μια σε εκείνον που πατώντας στο ψηλότερο σκαλοπάτι της σκάλας για την είσοδο έδινε τον ρυθμό στο «πάρτι». Τον Κώστα Μανωλά – που «επέστρεψε στο σπίτι του» όπως εύστοχα σημείωσε ο Βαγγέλης Μαρινάκης – και του έδινε να καταλάβει στήνοντας γλέντι «τρικούβερτο».

Επτάμισι χρόνια. Από το απόγευμα της 25ης Αυγούστου του 2014 που πήρε το αεροπλάνο για τη Ρώμη, με μάτια βουρκωμένα. «Φεύγω αλλά θα γυρίσω» είχε πει τότε. Το είπε και το έκανε. Ή πιο σωστά; Το είπε και το έκαναν, μιας και ο διοικητικός ηγέτης του Ολυμπιακού για να ανοίξει διάδρομο προσγείωσης στον Πειραιά προχώρησε σε μια οικονομική υπέρβαση «παράταιρη» με το ελληνικό ποδόσφαιρο: Οκταψήφιο το νούμερο για τη μεταγραφή από τη Νάπολι και το συμβόλαιο του Μανωλά ως το καλοκαίρι του 2025. Αλλά χαλάλι του. Ο πρωταθλητής δεν έβαλε απλά στη «μηχανή» του έναν από τους καλύτερους κεντρικούς αμυντικούς των ευρωπαϊκών γηπέδων της τελευταίας 10ετίας, αλλά πρωτίστως έναν δικό του άνθρωπο. Εναν κορυφαίο έλληνα ποδοσφαιριστή, που όπως ο Σωκράτης, ο Μασούρας, ο Φορτούνης – όταν με το καλό επιστρέψει από τον τραυματισμό του – και ο Μπουχαλάκης θα γίνει ξανά σημείο αναφοράς. Με την ποιότητα, τις παραστάσεις, τον χαρακτήρα του.

Πίσω στο καλοκαίρι του 2014 και στην παραλία του Αγίου Προκοπίου της Νάξου οι παρέες των ντόπιων είχαν χωριστεί σε «στρατόπεδα». Αλλοι έλεγαν Γιουβέντους και Ιντερ και πως το ιταλικό ποδόσφαιρο είναι «πανεπιστήμιο» για κάθε κεντρικό αμυντικό. Αλλοι Αρσεναλ και Premier League. Αλλοι πάλι – πιο καταρτισμένοι – γνώριζαν από πρώτο χέρι το ζεστό ενδιαφέρον της Μπενφίκα αλλά και τελικά πως την καλύτερη οικονομική πρόταση την έχει κάνει ως τότε η Ζενίτ της Αγίας Πετρούπολης με τον πανίσχυρο χορηγό της. Εδιναν και έπαιρναν οι συζητήσεις σε καθημερινή βάση, με τις φωνές να φτάνουν καμιά φορά ως τη Χώρα. Και ήταν τόσο έντονες που ακόμη και σήμερα όσοι δηλώνουν αυτήκοοι μάρτυρες – σε απόψεις και επιχειρήματα – ορκίζονται για δύο πράγματα: Αφενός ότι όσοι συμμετείχαν στο αυτοσχέδιο «debate»  έκαναν λες και συζητούσαν για τη δική τους μεταγραφή! Αφετέρου ότι ο τρόπος που χαίρονταν για τη χαρά του Κώστα Μανωλά, δεν έδειχνε τίποτα λιγότερο από αληθινή αγάπη και καμάρι για τον 23χρονο συντοπίτη τους που όχι μόνο βάδισε στα χνάρια του θείου του Στέλιου – σημαία της ΑΕΚ -, αλλά που είχε προλάβει ήδη να βάλει υποψηφιότητα για να τον ξεπεράσει…

Αφησε ανεξίτηλο σημάδι εκείνη η μεταγραφική ιστορία στο νησί – όπως και ένα έσοδο της τάξης των 107.000 ευρώ που έλαβε ο τοπικός Πανναξιακός από τα «τροφεία». Αφησε όμως το ίδιο ακριβώς σημάδι συνολικά και στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Στο Μουντιάλ της Βραζιλίας με το εθνόσημο και οι διαδοχικές σπουδαίες εμφανίσεις. Στις ατάκες σαν εκείνη του – άλλοτε προπονητή του στην ΑΕΚ – Μανόλο Χιμένεθ στην κορυφαία «Marca» πως βλέπει στην περίπτωση του Κώστα «κάποιον σαν τον Σέρχιο Ράμος με την ταχύτητα του Ραφαέλ Βαράν».

Τελικά εκείνο το μεταγραφικό ράλι το κέρδισε η Ρόμα με ένα ποσό της τάξης των 15 εκατ. ευρώ και πρόσωπο κλειδί τον Βασίλη Τοροσίδη, που με την παρουσία του στην Τριγκόρια έδινε αυτομάτως ένα μεγάλο κίνητρο στον Μανωλά να γίνει κάτοικος της «αιώνιας πόλης». Λίγους μήνες μετά, το απαιτητικό κοινό της Λύκαινας επέλεγε τον έλληνα κεντρικό αμυντικό ως την καλύτερη μεταγραφή της σεζόν για την ομάδα του. Η απογείωσή του ήταν πια γεγονός και το υψηλότερο σημείο πτήσης καταγράφηκε τον Δεκέμβρη του 2018: Τότε που επιλέχθηκε από την UEFA ανάμεσα στους καλύτερους 50 ποδοσφαιριστές της Ευρώπης. Που η χρηματιστηριακή του αξία εκτοξεύτηκε στα 45 εκατ. ευρώ. Και που η σημερινή κάτοχος του Champions League Τσέλσι έκανε την τελευταία προσπάθεια για να τον πάρει στο Λονδίνο. Κανείς δεν ξέρει τι θα είχε συμβεί αν τότε φορούσε τα δικά της μπλε και όχι με έξι μήνες καθυστέρηση εκείνα της Νάπολι -αντί 36 εκατ. ευρώ: Τον κάλεσε ο ίδιος ο Κάρλος Αντσελότι στο τηλέφωνο για να του εξηγήσει πόσο τον θέλει.

Λίγοι το γνωρίζουν αλλά επί της ουσίας από το καλοκαίρι του 2019 ο έλληνας άσος είχε αρχίσει να νιώθει έντονα το αίσθημα της λησμονιάς για το λιμάνι του. Την επιστροφή του στον Ολυμπιακό. Το εκμυστηρεύονταν σε φίλους του. Το συζητούσε με τα παιδιά της εθνικής ομάδας της οποίας ήταν ακόμη μέλος. Στην Ιταλία έζησε την καταξίωση. Κατέκτησε το Coppa Italia με τη Νάπολι, έφτασε ως τους «4» του Champions League με τη Ρόμα αποκλείοντας την Μπαρτσελόνα του Μέσι, με τον ίδιο να σκοράρει ένα χρυσό γκολ. Το όνειρό του τελικά όμως ήταν πάντα να γυρίσει. Να ξαναμπεί στο Καραϊσκάκη. Να απολαύσει το ποδόσφαιρο πλάι σε ανθρώπους που νιώθει σαν οικογένεια. Και να το κάνει μέχρι τη στιγμή για το επόμενο βήμα. Για το πλοίο που θα τον πάρει από τον Πειραιά και θα τον πάει με τη γυναίκα και τα παιδιά στη Νάξο, για μόνιμη εγκατάσταση. Τον Ιούνιο γίνεται 31. Εχει δρόμο μπροστά…

Tι δήλωσε στα «ΝΕΑ»
Στον Ολυμπιακό ένιωσα για πρώτη φορά τι σημαίνει να είσαι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Ενιωσα τι σημαίνει να βρίσκεσαι σε μια μεγάλη ομάδα, το βάρος της φανέλας. Κατάλαβα ότι αν θες να γίνεις μεγάλος πρέπει να αγωνιστείς σε ένα τέτοιο κλαμπ, μπροστά σε αυτό το κοινό. Τις χαρές που πήρα φορώντας αυτή τη φανέλα στην καριέρα μου δεν τις βρήκα πουθενά αλλού. Για αυτό είχα πει κατ’ επανάληψη πως θα γυρίσω στην Ελλάδα μόνο για τον Ολυμπιακό. Είμαι στα αλήθεια πολύ χαρούμενος που βρίσκομαι ξανά εδώ. Και ανυπομονώ να μπω και πάλι στο γήπεδό μας