Ζητείται εντιμότητα

Οταν επιτέλους ξέσπασε το «ελληνικό #MeToo», ένας φόβος κυριαρχούσε στην ατμόσφαιρα. Οχι μήπως αποκαλυφθούν οι ένοχοι, αυτό αποτελούσε οικουμενική απαίτηση. Αλλά μήπως ενοχοποιηθούν αθώοι για λόγους εκδίκησης. Μήπως δηλαδή κάποιες γυναίκες επωφεληθούν από το ρεύμα και κατηγορήσουν αδίκως κάποιους άνδρες για πράξεις που είτε δεν συνέβησαν ποτέ είτε συνέβησαν με τη συναίνεσή τους. Σχόλια του τύπου «Καλά, τώρα το θυμήθηκε;» ή «Καλά, δεν βλέπει τα χάλια της;» συνόδευαν την ιερή οργή για άλλες, καραμπινάτες, περιπτώσεις.

Με το revenge porn δεν υπάρχει ευτυχώς αυτή η ανησυχία. Γιατί εδώ υπάρχουν αποδείξεις, υλικό, βίντεο, φωτογραφίες. Να λοιπόν που βλέπουμε, έκπληκτοι, ότι η εκδίκηση μπορεί να είναι θηλυκού γένους, έχει όμως στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων ανδρικό πρόσημο. Να που διαπιστώνουμε, για άλλη μία φορά, ότι τα θύματα του σεξισμού είναι κατά κανόνα γυναίκες και ότι οι υπερβολές, που πάντα υπάρχουν, δεν αλλάζουν ούτε τη φύση ούτε το μέγεθος του προβλήματος. Να που συνειδητοποιούμε, οι ανυποψίαστοι, ότι η κοινωνία μας παραμένει βαθιά σεξιστική, αποτέλεσμα όχι κάποιας ελληνικής ιδιαιτερότητας, ούτε κάποιας θεϊκής κατάρας, αλλά της αδυναμίας μας ή, ακόμη χειρότερα, της ανικανότητάς μας να την αλλάξουμε.

Γιατί βέβαια δεν συνιστά αλλαγή άλλη μια αυστηροποίηση του ποινικού κώδικα υπό το βάρος της δημοσιότητας που παίρνει μια υπόθεση εξαιτίας της εμπλοκής μιας τηλεπερσόνας. Κάποιοι δικηγόροι μάλιστα επισημαίνουν ότι η μετατροπή της εκδικητικής πορνογραφίας από πλημμέλημα σε κακούργημα θα καθιστά πιο χρονοβόρες τις δίκες και πιο δύσκολες τις καταδίκες.

Αλλαγή σε αυτή τη χώρα θα συνιστούσε μια επέλαση της εντιμότητας. Κάτι που σημαίνει, πρώτα απ’ όλα, εφαρμογή των νόμων. Κάτι που σημαίνει, ύστερα, προστασία των θυμάτων από μια δεύτερη – τρίτη, τέταρτη – επίθεση στην αξιοπρέπειά τους, στην ελευθερία τους ή ακόμη και στη ζωή τους. Κάτι που σημαίνει, τέλος, σπάσιμο της συνωμοσίας της σιωπής.

Ηξερε ο Κανάκης; Την απάντηση την έχει ήδη δώσει το καφενείο με τη λαϊκή του σοφία, το βέβαιο όμως είναι ότι, με την πρότασή τους να αναλάβουν τα δικαστικά έξοδα του θύματος, οι συντελεστές της γνωστής σατιρικής εκπομπής δείχνουν να μην έχουν καταλάβει τη βαρύτητα της υπόθεσης. Αντιμετωπίζει σωστά το θέμα το κανάλι; Δύσκολα μπορεί να απαντήσει κανείς καταφατικά, αλλά εδώ είδαμε πρόπερσι τους παρουσιαστές μιας εκπομπής σε ένα άλλο κανάλι να ξεκαρδίζονται στα γέλια μαθαίνοντας ότι κάποιος εκσπερμάτισε στην πλάτη μιας φοιτήτριας στη βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου και την άλλη μέρα να μιλούν για «αστεία διάσταση», «ανθρώπινη στιγμή» και «παρεΐστικη πλάκα». Κι εμείς; Τα βρίσκουμε στ’ αλήθεια αστεία όλα αυτά;

Γιατί όλα συνδέονται μεταξύ τους. Γιατί οι πράξεις κρίνονται, αλλά σημασία έχουν κι οι λέξεις. Γιατί όταν ικανοποιηθεί το κοινό περί δικαίου αίσθημα με την τιμωρία των διασήμων, οι άσημοι θα συνεχίσουν το ποταπό τους έργο.