Να βρούμε όμως έναν προπονητή πρώτα…

Η εικόνα του Κουν Αγουέρο να κλαίει ανακοινώνοντας το αντίο του στο ποδόσφαιρο είναι σπαρακτική. Για πολύ κόσμο οι ποδοσφαιριστές είναι εκατομμυριούχοι φιλημένοι από την τύχη – παιδιά που έχουν καταφέρει να κάνουν το όνειρό τους πραγματικότητα γιατί κάποια καλή μοίρα τους έχει πάρει από το χέρι από την κούνια ακόμα. Βλέποντας ένα παιδί 31 ετών να κλαίει γιατί δεν θέλει να σταματήσει να κάνει αυτό που αγαπάει κατανοείς ότι οι μοίρες έχουν συχνά και πολλά σκληρά σχέδια.

Πολλοί συγκρίνουν τους ποδοσφαιριστές σαν τον Αγουέρο με τους μεγάλους αρτίστες. Ανάμεσα όμως στον ποδοσφαιριστή και στον αρτίστα υπάρχει μια διαφορά: η δυνατότητα της προσφοράς του αθλητή δεν έχει να κάνει πάντα με την έμπνευσή του. Οσο καλές κι αν είναι οι προθέσεις σου, όση μεγάλη κι αν είναι η όρεξη να καταπλήξεις, όσα σχέδια και να έχεις στο μυαλό σου, αν δεν σε βοηθά το σώμα σου δεν γίνεται τίποτα. Ο Αγουέρο έπαιζε πάντα με την καρδιά του. Αυτή του επιβάλει και να σταματήσει. «Μετά τις τελευταίες εξετάσεις οι γιατροί με συμβούλευσαν να σταματήσω τις προπονήσεις σε επαγγελματικό επίπεδο. Τα λόγια τους ήταν αρκετά για να αποφασίσω. Το να αποσύρεσαι κάτω από αυτές τις συνθήκες είναι δύσκολο, αλλά πάνω απ’ όλα μετρά η ζωή. Το γνωρίζω αυτό από πρώτο χέρι» είπε στο αντίο του. Δείχνοντας σαν να μας ζητά συγγνώμη (!) γιατί μας αφήνει νωρίτερα από όσο θα ‘θελε. Ας είναι καλά: έχει κάνει πολλά για να τον θυμόμαστε.

ΠΑΟΚ

Εβλεπα τον ΠΑΟΚ να περνά χωρίς να ιδρώσει από τα Γιάννενα, κάνοντας μια εμφάνιση απρόβλεπτα εντυπωσιακή απέναντι στον ΠΑΣ που είναι από τις πιο φορμαρισμένες ομάδες του πρωταθλήματος και σκεφτόμουν ότι πολλοί από όσους κατέληξαν στο συμπέρασμα πως η ομάδα του Ραζβάν Λουτσέσκου είναι για πέταμα, θα πρέπει να αναθεωρήσουν. Φανερά η επιστροφή του Ινγκασον και του Ντούγκλας Αουγκούστο μεταμόρφωσαν τον ΠΑΟΚ προς το καλύτερο, αλλά είναι μόνο αυτό; Δεν το νομίζω. Η δική μου υποψία είναι ότι η μεγάλη εξήγηση της μεταμόρφωσης της ομάδας είναι η μεταγραφική περίοδος που πλησιάζει. Την περίοδο των μεταγραφών δεν έρχονται μόνο παίκτες στις ομάδες: φεύγουν κιόλας. Κι από τον τωρινό ΠΑΟΚ έχω την υποψία πως δεν θέλει να φύγει κανένας.

Θεσσαλονίκη

Γενικά πρέπει να πω ότι η Θεσσαλονίκη είναι παραδοσιακός αγαπημένος προορισμός των ποδοσφαιριστών: αν μιλήσετε με παίκτες που έχουν περάσει καιρό εκεί θα μείνετε άφωνοι με τη λατρεία που έχουν για τη συμπρωτεύουσα. Αν μάλιστα δεν υπάρχει και η πίεση που δημιουργεί ο πρωταθλητισμός τα πάντα είναι ιδανικά. Ο κόσμος ενθουσιάζεται γρήγορα, αρκούν μερικά καλά αποτελέσματα και η όποια γκρίνια σταματά, οι παίκτες σπανίως φταίνε για κάτι: σε όλο το προηγούμενο διάστημα της κρίσης οι συζητήσεις είχαν να κάνουν με τον Ιβάν Σαββίδη και τη διοίκησή του ή με τον Λουτσέσκου και τις αποφάσεις του, αλλά όχι με ποδοσφαιριστές. Το να νιώθεις ότι μπορεί τον επόμενο μήνα να αφήσεις τη Θεσσαλονίκη δίνει φτερά στα πόδια: αν η μεταγραφική περίοδος κρατούσε δώδεκα μήνες τον χρόνο ο ΠΑΟΚ θα ήταν πάντα δυνατός. Δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία…

Γιάννης

Και ο Γιάννης Αντετοκούνμπο προσβλήθηκε από κορωνοϊό – σύμφωνα με όσα μαθαίνουμε από το Μιλγουόκι. Ο σούπερ σταρ δεν έχει κάτι σοβαρό, αλλά θα λείψει λόγω καραντίνας δυο εβδομάδες τουλάχιστον. Ωστόσο και η ιστορία αυτή μαρτυρά πόσο δύσκολη θα είναι φέτος και πάλι η συνέχεια των σημαντικών πρωταθλημάτων, όχι μόνο στην Ευρώπη, αλλά σε όλο τον κόσμο. Τα αθλήματα σάλας, όπως το μπάσκετ, γίνονται σε κλειστά γήπεδα, όχι σε θερμοκήπια. Και μου μοιάζει αδύνατο μεταξύ των αθλητών να μην υπάρχουν και φέτος πολλά κρούσματα. Χθες έγινε γνωστό ότι στην Ελλάδα του μπάσκετ, είχαμε πολλά τέτοια μετά το τέλος του ντέρμπι της περασμένης Κυριακής ανάμεσα στον Αρη και στον ΠΑΟΚ. Πέντε λένε, αλλά μπορεί να προκύψουν και περισσότερα.

Αδύνατον

Είναι δυνατόν οι αθλητές να προφυλαχθούν; Δεν το πιστεύω. Οι αθλητές ανήκουν σε έναν από τους πιο εκτεθειμένους επαγγελματικούς κλάδους για πολλούς λόγους: είναι αδύνατο στη δουλειά που κάνουν να κρατούν αποστάσεις, έρχονται συνεχώς σε επαφή με πολλούς και διαφορετικούς ανθρώπους, ταξιδεύουν πολύ. Ηδη πληθαίνουν παντού οι αναβολές των αγώνων και, ειδικά στην κεντρική Ευρώπη, τα γήπεδα πάλι κλείνουν για τους θεατές. Το καλό είναι ότι όλοι, αν είναι εμβολιασμένοι, περνάνε την ίωση χωρίς επιπλοκές – κι όχι όπως την πρώτη χρονιά που αρκετοί κινδύνευσαν. Αλλά πραγματικά σήμερα είναι δύσκολο να προβλέψει κανείς πώς θα ξεπεραστεί το πρόβλημα.

Αφρική

Εξαιτίας της ανησυχίας που μεγαλώνει γίνεται καθημερινά και συζήτηση για το αν θα έχουμε διεξαγωγή ή αναβολή του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής που ξεκινά σε ένα μήνα. Η διοργάνωση πρέπει να γίνει στο Καμερούν και εκεί η τήρηση των υγειονομικών πρωτοκόλλων δεν είναι η απόλυτη προτεραιότητα. Αν προσθέσει κανείς τη λατρεία της χώρας για τους μάγους και τα ξόρκια τους καταλαβαίνεις τι πρόκειται να γίνει: ακόμα κι αν η διοργάνωση αρχίσει, με την ταχύτητα μετάδοσης της μετάλλαξης Ομικρον, κανείς δεν ξέρει αν θα τελειώσει και πότε. Η αμηχανία της FIFA μπροστά στο μπλέξιμο είναι μεγάλη: στις επόμενες μέρες θα έχουμε εξελίξεις με πιο πιθανή – λέω εγώ – τη μεταφορά της έδρας της, αν όχι και τη ματαίωσή της.

Εθνική

Στο μεταξύ σήμερα θα μάθουμε τους αντιπάλους της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου στο περίφημο UEFA Nations League μια διοργάνωση που λίγοι καταλαβαίνουν, αλλά είναι σημαντική διότι δίνει εισιτήρια πρόκρισης σε τελικά Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος – δίνει μάλιστα τις περίφημες δεύτερες ευκαιρίες. Η Εθνική μας θα έχει σίγουρα αντιπάλους του χεριού της, αλλά σε καμία από τις προηγούμενες διοργανώσεις δεν κατάφερε να πάρει μια πρωτιά στον όμιλό της. Αρχίζει με τυμπανοκρουσίες, ενθουσιάζεται κερδίζοντας καμιά Μολδαβία κι αν έρθουν ήττες μαθαίνουμε ότι απλά προετοιμάζεται για τα προκριματικά και γελάμε καθώς θυμόμαστε την περίφημη αλεπού που όσα δεν τα φτάνει κ.λπ. κ.λπ.

Προπονητής

Πάντως σήμερα, πριν αρχίσουν να κυκλοφορούν οι εμπεριστατωμένες αναλύσεις περί δυνατοτήτων και ευκαιριών, ας πιέσουμε την ομοσπονδία μας να λύσει το θέμα της έλλειψης προπονητή. Δεν μπορώ να ξέρω ποιος διάβολε είναι ο περίφημος σχεδιασμός, αλλά ένας προπονητής χρειάζεται. Αν είναι ο Ιταλός Ντε Μπιάζι, όπως κυκλοφορεί, με ενθουσιάζει ότι μεταξύ των προσόντων του αναφέρεται η καλή του δουλειά στην Αλβανία. Είναι ωραίο να το εκτιμάς δείχνοντας και ποια πιστεύεις ότι είναι τα δικά σου διαπραγματευτικά στάνταρ. Το λέω σοβαρά: πάντα πίστευα ότι ένας ομοσπονδιακός προπονητής που θα προσληφθεί από την ΕΠΟ πρέπει να έχει κάνει προηγουμένως δουλειά σε κάποια χώρα της Βορείου Αφρικής π.χ., ώστε να προσαρμοστεί γρήγορα σε όσα εδώ θα συναντήσει…