Σκέψεις μετά τις κάλπες του ΚΙΝΑΛ

Διακόσιες εβδομήντα και πλέον χιλιάδες πολίτες προσήλθαν στις κάλπες και συμμετείχαν έμπρακτα και σωματικά στην πολιτική διαδικασία της εκλογής νέου ηγέτη στο ΚΙΝΑΛ/ΠΑΣΟΚ. Στις εκλογές, ως γνωστόν, πρώτευσε ο Νίκος Ανδρουλάκης με δέκα μονάδες διαφορά από τον δεύτερο Γιώργο Παπανδρέου και λίγο περισσότερες από τον τρίτο Ανδρέα Λοβέρδο.

Οπως είναι φυσικό, το αποτέλεσμα των εκλογών αυτών συζητήθηκε και συζητιέται ακόμα στη δημόσια σφαίρα. Αρκετές συζητήσεις όμως και αναλύσεις και πολλά σχόλια στο Διαδίκτυο εκκινούν από μια λανθασμένη πρόσληψη των εκλογών αυτών και καταλήγουν σε αρνητικούς χαρακτηρισμούς της πολιτικής παρουσίας του Νίκου Ανδρουλάκη και της προχθεσινής νίκης του. Πράγματι, αρχικά και μόνο ότι 270.000 και πλέον πολίτες προσήλθαν και ψήφισαν, υπομένοντας μάλιστα την ταλαιπωρία της αναμονής, χωρίς καμιά προσδοκία ανταπόδοσης, καθότι δεν υφίσταται η προοπτική της εξουσίας, είναι γεγονός σημαντικό, τόσο για τον χώρο της Κεντροαριστεράς όσο και για το συνολικό πολιτικό σκηνικό. Οι πολίτες αυτοί όμως, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, ψήφισαν για να δηλώσουν την αναγκαιότητα της πολιτικής και ιδεολογικής ύπαρξης του φορέα της σοσιαλδημοκρατικής Κεντροαριστεράς. Οι εκλογές της 5ης/12/2021 δεν ήταν εθνικές, αλλά εκλογές ενός συγκεκριμένου πολιτικού φορέα με συγκεκριμένα πολιτικά όρια και με αντίστοιχες ιδεολογικές αναφορές. Προφανώς όσοι προσήλθαν αναγνωρίζονται πολιτικά και ιδεολογικά στη σοσιαλδημοκρατική Κεντροαριστερά, όπως αυτή εκφράστηκε στην Ελλάδα κυρίως από το ΠΑΣΟΚ από την εποχή του Ανδρέα Παπανδρέου μέχρι την περίοδο της Φώφης Γεννηματά. Και βέβαια από τις κατά καιρούς ανασυνθέσεις και συνεργασίες με πολίτες που ανήκαν σε όμορους χώρους και στην ανανεωτική Αριστερά.

Σ’ αυτόν τον κόσμο ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν είναι άγνωστος, ούτε φαίνεται άχρωμος και άοσμος, όπως υποτιμητικά σχολιάζεται. Είναι ένα στέλεχος του ΠΑΣΟΚ με πολυετή διαδρομή, έλαβε πάντα συγκεκριμένες θέσεις στις κατά καιρούς εσωκομματικές διαμάχες, αναφέρεται πολιτικά και ιδεολογικά στην ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία και στις προσπάθειές της να αναταχθεί και βέβαια εκφράζει το αίτημα και της ηλικιακής ανανέωσης.

Επιπλέον η επιλογή του από τους περισσότερους ψηφοφόρους δείχνει και το ενδιαφέρον τους και την αγωνία τους για την ενότητα του πολιτικού τους χώρου. Ο Ανδρουλάκης εκ των πραγμάτων, στην εκλογική και πολιτική αυτή διαδικασία, έχει κατακτήσει μια θέση, όχι κεντρώα βέβαια, αλλά κεντρική, στην προσπάθεια της επανεκκίνησης του ΚΙΝΑΛ, απέναντι στις σχετικά συντηρητικές διακηρύξεις του Ανδρέα Λοβέρδου και στον χαοτικό, έστω και με την κενή αντιδεξιά ρητορική του επένδυση, λόγο του Γιώργου Παπανδρέου. Η κεντρικότητα αυτή της θέσης του αποφορτίζει την όποια πόλωση στον δεύτερο γύρο, εμποδίζει την ανάπτυξη των ενδεχόμενων φυγόκεντρων τάσεων προς άλλα κόμματα ή προς την ιδιώτευση των «χαμένων» των εκλογών και εγγυάται την ενότητα του κόμματος.

Με αυτά τα δεδομένα, η νίκη του Νίκου Ανδρουλάκη φαίνεται ως μονόδρομος και μένει να επιβεβαιωθεί την ερχόμενη Κυριακή.

Η όλη διαδικασία δε ανέδειξε την ύπαρξη στο ΚΙΝΑΛ/ΠΑΣΟΚ ενός σοβαρού στελεχικού δυναμικού, το οποίο, μαζί με το πλήθος των άλλων, εξίσου σημαντικών στελεχών και μελών του μπορεί να αφουγκραστεί το στιβαρό και μαζικό, όπως αποδείχθηκε, αίτημα για την ύπαρξη ενός σοβαρού κεντροαριστερού σοσιαλδημοκρατικού κόμματος, με στόχο την αλλαγή των συσχετισμών στο εσωτερικό της ιστορικής δημοκρατικής παράταξης και τη διαμόρφωση μιας μεταρρυθμιστικής πρότασης εξουσίας.

Οσοι ενδιαφέρονται δε για την ανάπτυξη αυτού του πολιτικού και ιδεολογικού χώρου, αντί να ονειροβατούν και να φαντασιώνονται κάποιες ιδανικές, μα πάντα ανεύρετες καταστάσεις, είναι υποχρεωμένοι να συμμετάσχουν και να συνδράμουν στη νέα εκκίνηση.

Ο Κώστας Καρακώτιας είναι νομικός – κριτικός βιβλίου