Ανανέωση, όχι ανακύκλωση

Το βασικό σύνθημα του Νίκου του Ανδρουλάκη, που είναι ο τίτλος του σημερινού σημειώματος, συνοψίζει και εξηγεί όσα έγιναν την Κυριακή. Γκρίζος μεν, άφθαρτος δε, ο Ανδρουλάκης επικράτησε ακριβώς επειδή είναι αδοκίμαστος και, ουσιαστικά, άγνωστος. Επειδή, με άλλα λόγια, προσφέρει τη δυνατότητα της έκπληξης. Ευχάριστης ή δυσάρεστης, κανείς δεν το ξέρει. Αλλά και μόνον η υπόσχεση της έκπληξης ήταν αρκετή για να κινητοποιήσει εκείνους που προσβλέπουν στην ανανέωση της Κεντροαριστεράς.

Αν στέκεται η ερμηνεία μου, τότε η επικράτηση του Ανδρουλάκη στον δεύτερο γύρο μπορεί να θεωρείται σχεδόν δεδομένη. Εκτός, βέβαια, αν η έκπληξη που φέρνει είναι ότι θα χάσει από τον ΓΑΠ στον β’ γύρο! Κάτι τέτοιο, όμως, δεν το θεωρώ καθόλου πιθανό και το γράφω μόνο για να εξορκίσω το ενδεχόμενο. Αλλωστε, τώρα γνωρίζουμε το συγκεκριμένο εκλογικό σώμα και τις τάσεις του, δοθέντος ότι στον β’ γύρο θα ψηφίσουν όσοι ψήφισαν και στον πρώτο. Η μάζα των ψηφοφόρων του Ανδρέα του Loveρδου προφανώς θα κατευθυνθεί σύσσωμη στον Ανδρουλάκη, διότι, αν με έξι διαφορετικούς υποψηφίους ένας ψηφοφόρος επιλέγει εκείνον που προβάλλει ως ο περισσότερο κεντρώος και εκσυγχρονιστής, πώς ο ίδιος υποψήφιος θα προτιμήσει στον β’ γύρο τον άλλο υποψήφιο που θεωρείται ο πιο οπισθοδρομικός;

Η επίσημη δήλωση στήριξης του Ανδρουλάκη από τον Loveρδο αναμένεται να δημοσιοποιηθεί σήμερα. Εκτός από τους λόγους που εκθέτω παραπάνω, την υπαγορεύουν και κριτήρια αμοιβαίως ωφελιμιστικά. Ο Ανδρουλάκης έχει ανάγκη τον Loveρδο και αντιστρόφως. Ο πρώτος χρειάζεται τον δεύτερο, όσο ο ίδιος δεν είναι στη Βουλή, ενώ ο δεύτερος χρειάζεται τον πρώτο ώστε οι απόψεις του να έχουν θέση στο νέο ΠΑΣΟΚ. Εξάλλου, ο Loveρδος, όσο πικραμένος και αν είναι, δεν παύει να είναι κύριος και ως τέτοιος δεν υπάρχει περίπτωση να μην τιμήσει τη συμφωνία του με τον Ανδρουλάκη, εφόσον αυτή υπάρξει.

Τώρα, οι υπόλοιποι του α΄ γύρου, ο Χρηστίδης και ο Τζερούλανος (Geroulanos), θα κατευθυνθούν επίσης στον Ανδρουλάκη, αφού πλέον το κομματικό μέλλον τους εξαρτάται αποκλειστικά από εκείνον. Αυτός ήταν, άλλωστε, και ο λόγος για τον οποίο εξετέθησαν στις εκλογές: για να προσφέρουν το ποσοστό τους στον μέλλοντα αρχηγό και έτσι να αγοράσουν το μέλλον τους. Η μόνη αμφίβολη περίπτωση είναι εκείνη του Χάρη του Καστανίδη. Ποιος νοιάζεται, όμως, για 7.000 ψήφους μέσα στις 270.000; Ας πάνε στον Γιώργο, αφού ούτως ή άλλως δεν έπιασαν τόπο.

Το αποτέλεσμα της Κυριακής, για τον ΓΑΠ, έμοιαζε με την ήττα του Δράμαλη. Δεν υπάρχει λόγος να σταθούμε ιδιαιτέρως στο γεγονός. Το μόνο για το οποίο προσωπικά επιχαίρω δεν είναι αυτή καθαυτήν η ήττα του Γιώργου, αλλά το γεγονός ότι το εκλογικό σώμα απέδειξε ότι τελικά το δέος του ένδοξου ονόματος δεν μπορεί να επισκιάσει την εμπειρική γνώση. Υπό την έννοια αυτή, χάρη στην πρωτιά του Ανδρουλάκη, το ΠΑΣΟΚ πάει μπροστά ή, τέλος πάντων, επειδή είπαμε ότι ο Ανδρουλάκης είναι ένας γρίφος, το ΠΑΣΟΚ προχωρεί παρακάτω. Γυρίζει σελίδα και ό,τι ήθελε προκύψει. Επικίνδυνο, δεν λέω. Αλλά, αν το ζητούμενο είναι η ανανέωση, πρέπει να παίρνεις ρίσκα και το εκλογικό σώμα της περασμένης Κυριακής έδειξε ότι δεν τα φοβάται.

Το ερώτημα που απομένει είναι αν θα πραγματοποιηθεί ο β΄ γύρος την ερχομένη Κυριακή, καθώς αρχίζουν να ακούγονται διάφορες φωνές που συμβουλεύουν τον ΓΑΠ να παραδεχθεί γενναιοφρόνως την ήττα του και να παραιτηθεί του β΄ γύρου. Κατά τη γνώμη μου, θα ήταν λάθος αν συνέβαινε αυτό, τόσο για τον Ανδρουλάκη προσωπικώς όσο και για το ΠΑΣΟΚ ως σύνολο. Είναι προτιμότερο για τον Ανδρουλάκη, αλλά και για τη σταθερότητα της ηγεσίας του, δηλαδή τη σταθερότητα του ΠΑΣΟΚ, ο νέος πρόεδρος να είναι του 60% παρά του 38%. Οξύτητα σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να υπάρξει, δεδομένων των προσωπικοτήτων των δύο υποψηφίων. Επιπροσθέτως, η προεκλογική δραστηριότητα μέχρι την Κυριακή θα αναγκάσει τους δύο υποψηφίους να αποσαφηνίσουν τις θέσεις τους. Αν ο ΓΑΠ εννοεί έστω και κατ’ ελάχιστον τα μεγάλα λόγια που εκστομίζει, οφείλει να το πάει μέχρι τέλους και ας πιει το «πικρόν ποτήριον»…