«Τα λεφτά σου ή τη ζωή σου;»

Είμαστε κι εμείς, δεν λέω, αλλά αυτοί οι Ιταλοί το τερμάτισαν. Σαλτάρισαν, δεν το συζητάμε. Ακου τώρα περίπτωση ο αντιεμβολιαστής (γιατί δεν το έχουμε αποκλειστικότητα, το ΑΝΤΙ ανθεί και σε άλλες χώρες, πιο ανεπτυγμένες), δεν το ‘θελε το ρημάδι να του το πατήσουνε στο μπράτσο να τελειώνουμε, αλλά ήθελε και το πιστοποιητικό εμβολιασμού να μπαίνει ελεύθερα όπου του κατέβει και να μολύνει καμιά τρακοσαριά στην καθισιά του. Τι έκανε λοιπόν ο maestro; Πήγε και αγόρασε ένα ολόκληρο χέρι από σιλικόνη, με τα όλα του, με τον βραχίονα, τον πήχη, την κερκίδα, την ωλένη, όλα κομπλέ. Είχε κρύψει το χέρι το δικό του πίσω από την πλάτη και είχε κοτσάρει το κουλό στον ώμο. Βέβαια, η νοσοκόμα είδε το χρώμα το αλλόκοτο και το χέρι που το ζούλαγες κι άκουγες μπουρμπουλήθρες, του το ξεκόλλησε και μόνο που δεν του το έφερε στο κεφάλι να σκάσει και κανενός το χείλι που είμαστε όλοι σαν τις βαρυπενθούσες χήρες, μας έχει αλαλιάσει η πανδημία, το κέρατό μου μέσα.

Ενώ εμείς εδώ πιο ανώτεροι. «Εφάμιλλοι» που έλεγε η γιαγιά μου εννοώντας «Υπεράνω». Αντί να τρέχεις να βρίσκεις τα σιλικονάτα, τα μαϊμού που φωνάζουνε το ντεμέκ από χίλια μέτρα, πας ωραιότατα σ’ έναν γιατρό, δίνεις κάτι παραπάνω (ένα πεντακοσάρικο, μη φανταστείς) και σου υπογράφει ο επιστήμων ένα πιστοποιητικό

να γλείφεις τα δάχτυλά σου.

Αν και τώρα με το χαράτσι του κατοστάρικου δεν χρειάζεται να τρέχεις από ‘δώ κι από ‘κεί. Αριβάρεις στο εμβολιαστικό κέντρο, σηκώνεις το μανίκι, τέλος.

Ομολογώ, υπήρξα αφελής. Οταν ανακοινώθηκε το μέτρο, λέω, σιγά που θα τους τρομάξει το πρόστιμο, οι άνθρωποι (τέλος πάντων, οι αντιεμβολιαστές άνθρωποι είναι κι αυτοί, μην είμεθα ρατσισταί) έχουν άποψη, έχουν πιστεύω, έχουν ιδανικά, δεν θα τα ξεφτιλίσουν όλα για ένα ψωροκατοστάρικο. Αν τους έριχνες κάνα τρακοσάρι, μπορεί κάπως να δούλευε το εργαλείο. Αμ δε. Με το που τ’ ακούσανε, τρέξανε λεφούσια. Πατείς με πατώ σε. Τόσο λίγο λοιπόν κοστίζει η ζωή τους; Γι’ αυτό φαγωνόσαντε σαν τσι λυσσασμένοι;

Μια χαρά δούλεψε το μέτρο, κι ας σκούζει σύσσωμη η αντιπολίτευση. Εκτός ΚΙΝΑΛ, βέβαια. Το οποίο ΚΙΝΑΛ, ειρήσθω εν παρόδω, θα το σβήσει από τον χάρτη ο κύριος Λοβέρδος και θα το ξανακάνει ΠΑΣΟΚ που είναι πιο μεγάλο. Τελικά, το παν είναι θέμα μεγέθους, ταρίφας ή κόμματος. Ναι, η αντιπολίτευση το καυτηριάζει το μέτρο. Οπως όλα. Ο,τι και να κάνει η κυβέρνηση είναι λάθος από χέρι. Δίνει χρήματα στους νέους για να εμβολιαστούν; Στην πυρά ο Πρωθυπουργός. Παίρνει χρήματα από τους ανεμβολίαστους μέχρι να τους πείσει; Στον Καιάδα ο τρισκατάρατος κι ο αναθεματισμένος. Ασε μας, κουκλίτσα μου, κι ανοίγουμε εκατό τάφους την ημέρα. Αντί να ξεστραβωθούνε να μαζευτούμε όλοι μαζί να δούμε πώς θα γλιτώσουμε που έχουμε μπλέξει σαν το σκαθάρι στο μαλλί, κάθονται και αντιφάσκουν με τον εαυτό τους μέρα με τη μέρα. Αυτά.

Α, κι ένα τελευταίας στιγμής. Ακούω στο ραδιόφωνο ότι άνοιξε, λέει, ένα «πάρκο τσέπης» στη διασταύρωση των οδών Βιζυηνού και Καρκαβίτσα. Πού να το ‘ξεραν τότε οι άνθρωποι ότι οι δρόμοι τους κάποια στιγμή θα συναντιόντουσαν σε ένα πάρκο τσέπης στα Πατήσια! Καλό μπόλι.