Ξορκίζοντας τις ιδεολογικές – πολιτικές συγγένειες

Η πλέον προβλέψιμη, αλλά και με αναμενόμενο ενδιαφέρον ερώτηση προς τους υποψήφιους προέδρους του ΚΙΝΑΛ-ΠΑΣΟΚ στην προχθεσινή τηλεοπτική τους αναμέτρηση, ήταν αυτή που αφορούσε στις μετεκλογικές συνεργασίες.

Κοινό στοιχείο στις απαντήσεις όλων, η εμφανής προσπάθεια ξορκίσματος της πιθανότητας να τους προσάψει κάποιος την «κατηγορία» προτιμησιακών απόψεων προς κάποιο από τα δύο μεγαλύτερα κόμματα. Η αγχώδης προσπάθεια αποστασιοποίησης από τον ΣΥΡΙΖΑ δηλαδή. Λες και η πολιτική είναι ουδέτερη, δεν καθορίζεται από την αέναη διαμάχη κοινωνικών και οικονομικών συμφερόντων. Λες κι έχουμε φτάσει στο πλήρωμα του χρόνου, στο «τέλος της ιστορίας».

Κι αν προ πανδημίας, όλο και περισσότεροι μας έλεγαν «τι Αριστερά, τι Δεξιά, όλοι στο τέλος τα ίδια κάνουν», σήμερα: όταν οι πάντες αναγνωρίζουν την ανυπέρβλητη αξία των δημοσίων συστημάτων υγείας, όταν οικονομικοί κολοσσοί ζητούν κρατικό παρεμβατισμό για να επιβιώσουν, όταν στη Μέκκα του καπιταλισμού εφαρμόζεται το πλέον πολυδάπανο πρόγραμμα κοινωνικής στήριξης, όταν η αξία της αλληλεγγύης κι η αναγκαιότητα ενός νέου διεθνισμού, (διαχρονικές αξίες της Αριστεράς), προβάλουν ως πανανθρώπινη ελπίδα, ουδείς πείθει κρατώντας ίσες αποστάσεις μεταξύ Αριστεράς –  Δεξιάς. Ουδένα πολιτικό κόμμα μπορεί να πάει μακριά, αρνούμενο να αποσαφηνίσει τις εκλεκτικές του ιδεολογικές συγγένειες, στη βάση των προγραμματικών του θέσεων.

Ο Ανδρέας Λοβέρδος, ο υποφήψιος που επένδυσε εξ αρχής περισσότερο στο αντί-ΣΥΡΙΖΑ στερεότυπο, νομίζει πως υπεκφεύγει πειστικά επιχειρώντας το «στρίβειν δια του αρραβώνος», στην υπενθύμιση της ιστορικής φράσης του Ανδρέα Παπανδρέου πως «η Δεξιά είναι ο ιστορικός αντίπαλός μας, η Αριστερά ο δυνητικός μας σύμμαχος», αναφέροντας ότι προτιμά τη φράση «το ΠΑΣΟΚ δεν τεμαχίζεται».

Ως πρόεδρος όμως του ΚΙΝΑΛ-ΠΑΣΟΚ αύριο, σε μια κυβέρνηση συνεργασίας με ΝΔ, πώς θα χειρίζονταν άραγε το ΕΣΥ; Ως «πολυτέλεια» και «προς ιδιωτικοποίηση», σύμφωνα με τους Σκέρτσο, Γεωργιάδη ή τις πάγιες, μέχρι σήμερα θέσεις του κόμματος περί ενός ισχυρού δημόσιου ΕΣΥ;

Πώς άραγε θα δικαιολογούσε την ανάλγητη και μυωπικά εγκληματική καταψήφιση της ΝΔ στο Ευρωκοινοβούλιο, της άρσης της πατέντας των αντί-Covid εμβολίων, προκειμένου να εμβολιαστεί όσο γίνεται γρηγορότερα ο πληθυσμός των φτωχών χωρών; Οπου δηλαδή η ιδεοληπτική προσκόλληση στο ιερό δικαίωμα κέρδους – κερδοσκοπίας της φαρμακοβιομηχανίας, υπερισχύει της αλληλεγγύης προκειμένου να διασφαλιστεί το υπέρτατο αγαθό της δημόσιας υγείας, που αφορά στην ανθρωπότητα ολόκληρη. Τι κι αν ο κοινός νους λέει πως ακόμα κι αν εμβολιαστεί το σύνολο του πληθυσμού του προηγμένου κόσμου,  οι υπόλοιποι που αδυνατούν να σηκώσουν το οικονομικό βάρος, θα «παράγουν» συνεχώς μεταλλάξεις που θα απειλούν όλους.

Κι αυτά για να μείνουμε σ’ ένα, αλλά τόσο καθοριστικό πεδίο πολιτικής, όπου οι διαφορές ιδεολογικής  προσέγγισης μεταξύ των κομμάτων είναι τεράστιες.

Αντιστοίχως ποια η συνάφεια σε κύριους τομείς, όπως τα εργασιακά, το κοινωνικό κράτος, η παιδεία, η διαχείριση του δημόσιου πλούτου, η δημόσια παρέμβαση;

Οι κυβερνήσεις συνεργασίας για να είναι βιώσιμες, χρήσιμες στην κοινωνία και επωφελείς στα συμπράττοντα κόμματα, δεν μπορεί παρά να στηρίζονται σε προγραμματικές θέσεις που απορρέουν από συγγενείς ιδεολογικά δυνάμεις.

Εκτός κι αν θεωρείς πως μόνο οι μονοκομματικές κυβερνήσεις είναι βιώσιμες.

Τα προοδευτικά κόμματα, όμως, πάντοτε αναφέρονταν στην αναλογικότητα του εκλογικού συστήματος.

Ο Σπύρος Δανέλλης είναι μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου του ΣΥΡΙΖΑ- Προοδευτική Συμμαχία, πρώην βουλευτής Ηρακλείου