Εικόνα

Το αξίωμα είναι τόσο παλιό όσο το πρώτο αμερικανικό ντιμπέιτ και παρά τις δεκαετίες που έχουν περάσει δεν έχει χάσει τη δύναμή του: το πεδίο στο οποίο κρίνεται ο νικητής μιας τηλεμαχίας είναι η εικόνα. Με βάση αυτό οι παροικούντες την Κεντροαριστερά προσπαθούν από χθες να βρουν ποιος από τα δυο φαβορί, που βρέθηκαν στο στούντιο της ΕΡΤ, βγήκε κερδισμένος. Εκείνος που δεν δίστασε να αναδείξει τα δεξιά χαρακτηριστικά της υποψηφιότητάς του, μιλώντας σαν αγανακτισμένος νοικοκύρης ακόμη και για «αλκοόλ και κοκαΐνη», προκειμένου να στηρίξει τη θέση του για αυστηροποίηση του Ποινικού Κώδικα; Ή ο άλλος, που επικαλέστηκε το τοτέμ της σοσιαλδημοκρατίας τόσες φορές όσες θύμισε τη βιολογική του ηλικία, το ένδοξο πασοκικό παρελθόν και το κυβερνητικό παρόν των σοσιαλιστών σε δυο χώρες του ευρωπαϊκού Νότου; Αυτός που προσπάθησε να αλατίσει τη διαδικασία με μομφές για νεόγερους; Ή ο συνυποψήφιός του, που απέφυγε να απαντήσει στο ερώτημα το οποίο του απευθύνουν οι αντίπαλοι για να αναδείξουν τις πρακτικές κοινοβουλευτικές δυσκολίες που θα αντιμετωπίσει σαν αρχηγός ως τις επόμενες εθνικές κάλπες;

Προσφορά

Η αλήθεια είναι ότι το εξασκημένο μάτι του κεντροαριστερού τηλεθεατή δεν είδε τίποτα που δεν περίμενε. Οι αυτοπροσωπογραφίες που θέλησαν να φιλοτεχνήσουν προχθές το βράδυ Ανδρέας Λοβέρδος και Νίκος Ανδρουλάκης πατούσαν πάνω στις μεθόδους τις οποίες ήδη χρησιμοποιούν στις προεκλογικές τους καμπάνιες. Στην τεχνική της γωνιώδους πρόκλησης και στη ρητορική του στρογγυλέματος αντίστοιχα. Ωστόσο, δόθηκε μια ευκαιρία σε όποιους συγκρότησαν το 8,2% της τηλεθέασης που έγραψε το κιναλίτικο ντιμπέιτ. Τα εναλλασσόμενα πλάνα του ενός και του άλλου επέτρεψαν στο κοινό να συγκρίνει τις αδρές γραμμές του λοβερδικού πινέλου με τις αχνές ανδρουλακικές μολυβιές πάνω στον πίνακα του ΚΙΝΑΛ. Το βοήθησαν, με άλλα λόγια, να καταλάβει τι εννοεί ένα έμπειρο στέλεχος της Κεντροαριστεράς όταν, χρόνια τώρα, εκφράζει το παράπονο πως «το ΠΑΣΟΚ κάποτε είχε πέντε πρωθυπουργίσιμους». Το κόμμα μπορεί να έχει ξαναποκτήσει ζήτηση – μια και η φθορά της κυβέρνησης μαζί με τη στασιμότητα της αξιωματικής αντιπολίτευσης δημιουργούν την ανάγκη για μια κεντρώα προοδευτική δύναμη. Αλλά η προσφορά αρχηγισίμων δεν φαίνεται να ανταποκρίνεται στις προϋποθέσεις που χτίζουν την ισορροπία της εκλογικής αγοράς.