Ιστορίες από την Αντίσταση;

«Χθες το βράδυ συναντηθήκαμε […] στην ανατολική πλευρά του Φυσικομαθηματικού της ΣΘΕ. […] Γύρω στις 22:00 περίπου 30 άτομα με κουκούλες και γάντια στα χέρια, μας περικύκλωσαν απ’ όλες τις πλευρές, αποκλείοντας και μπλοκάροντάς μας από κάθε έξοδο και κατόπιν άρχισαν να μας φωνάζουν “μην τυχόν και σηκωθεί κανείς για να φύγει”. Στη συνέχεια, μια κοπέλα από αυτούς έβγαλε μια λίστα με τέσσερα ονόματα […] και διαβάζοντας δυνατά τα ονόματα απαίτησε να της υποδείξουμε ποια είναι αυτά τα άτομα. Ηταν παρών μόνο ένας τον οποίον αμέσως προσέγγισαν και άρχισαν να τον χτυπούν κολλώντας τον στον τοίχο. […] Δεν καταλάβαμε καν για τι ακριβώς μιλούσαν αλλά παρότι εκφράζαμε διαρκώς άγνοια για τα όσα έλεγαν, επέμεναν ότι το έκανε κάποιος από εμάς, χωρίς να παρουσιάσουν την παραμικρή απόδειξη […] Παρ’ όλα αυτά, τα 30 αυτά άτομα δεν σταματούσαν να μας τραμπουκίζουν και να μας χτυπούν. Χτυπούσαν φοιτητές και φοιτήτριες χωρίς να δείχνουν τον παραμικρό δισταγμό […]

Είδα συγκεκριμένα 3-4 άτομα να έχουν στριμωγμένο στη γωνία τον φίλο μου και να τον χτυπούν κατηγορώντας τον για κάτι που σίγουρα δεν έκανε ενώ ταυτοχρόνως τον ρωτούσαν αν το έκανε (δηλαδή, ούτε οι ίδιοι ήταν σίγουροι) […] Προσπάθησα να επέμβω για να τον βοηθήσω και με έπιασαν 4 – 5 άτομα ρίχνοντάς με κάτω και αρχίζοντας να με κλωτσούν χωρίς σταματημό […] Προσπαθούσαμε επανειλημμένως να τους εξηγήσουμε ότι δεν έχουμε καμία συσχέτιση με το περιστατικό που ανέφεραν αλλά συνέχιζαν να μας χτυπούν και να μας απειλούν χωρίς να ακούνε τίποτα. Δεν μας άφηναν καν να μιλήσουμε. Μας απείλησαν μάλιστα ότι ξέρουν πού μένουμε και αν πούμε γι’ αυτό που έγινε θα μας σκοτώσουν ή “θα μαζεύουμε τα δόντια μας από κάτω” […] Ο ένας από αυτούς μάλιστα γύρισε και είπε “Εχουμε καιρό να δείρουμε οπότε δεν έχουμε θέμα να ξεσπάσουμε σε εσάς” […]

Μία κοπέλα από αυτούς ήρθε μπροστά του και τον ρώτησε “Αν σου δώσω μία θα με θυμηθείς;” με τον φίλο μου να της απαντά “Οχι, αφού δεν ξέρω για ποιο πράγμα μιλάτε”. Η κοπέλα τότε τον χτύπησε εν ψυχρώ και έπειτα τον ξαναρώτησε “Αν σου δώσω άλλη μία, μήπως θα με θυμηθείς τώρα;”. Ο φίλος μου απάντησε ξανά όχι και η κοπέλα τον ξαναχτύπησε».

Οχι, ιστορίες από ελληνικό πανεπιστήμιο

Στο παραπάνω κείμενο οι αγκύλες με το αποσιωπητικά χρησιμεύουν αφενός στην περικοπή αποσπασμάτων χάρη συντομίας, αλλά και για να απαλειφθούν στοιχεία που δίνουν το στίγμα της εποχής και του χρόνου. Ετσι, χωρίς αναφορές, θα μπορούσε να υπάγεται στην κατηγορία «Ιστορίες από την Κατοχή» και να περιγράφει ντου Γερμανών σε κάποια συγκέντρωση αντιστασιακών. Ή εσατζήδων στα χρόνια της χούντας. Η δε γυναίκα που δίνει σφαλιάρες μέχρι ο άλλος να τη «θυμηθεί», λες και είναι βγαλμένη από το «1984» του Οργουελ, από τη σκηνή που ο ανακριτής βασανίζει τον Ουίνστον μέχρι να παραδεχθεί ότι βλέπει πέντε δάχτυλα ενώ εκείνος του δείχνει μόνο τέσσερα.

Και όμως, αυτά συνέβησαν το βράδυ της περασμένης Παρασκευής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Τα διάβαζα χθες στη σελίδα του Ηλία Κανέλλη αλλά η ανάρτηση της ομάδας που μαζεύεται εδώ και έξι χρόνια σε κάποιον χώρο του ιδρύματος για να παίξουν το γνωστό παιχνίδι συναναστροφών «Παλέρμο». Ενας απροκάλυπτος τραμπουκισμός, με ναζιστικά χαρακτηριστικά και δι’ ασήμαντον αφορμή. Από αυτούς που είναι κατά της πανεπιστημιακής αστυνομίας, κατά της κοσμητείας, κατά της αριστείας, κατά των πάντων.

Είμαστε σοβαροί; Δεν θέλουμε τη βία της αστυνομίας και κάνουμε τα στραβά μάτια στη βία ταγμάτων εφόδου και διαφόρων ανεξέλεγκτων πολιτοφυλακών; Μετά μας κάνει εντύπωση το bullying στα σχολεία, η μαθήτρια που έσβησε τσιγάρο στο μάτι της συμμαθήτριάς της και οι συμμορίες ανηλίκων; Ποιας ιδεοληψίας είναι δέσμια η πανεπιστημιακή κοινότητα; Τι ρωτάω κι εγώ; Λες και δεν ξέρω…