NON PAPER

Το μετέωρο βήμα του παραλογισμού

Ανατρέχω στην ειδησεογραφία των τελευταίων δέκα, περίπου, ημερών. Της πρώτης αλλά και της δεύτερης σελίδας – πολλές φορές τα «πρώτα» κρύβονται μέσα στα «δεύτερα». Διαβάζω για μια νοσηλευόμενη με κορωνοϊό που βούτηξε έναν σταυρό και, κραδαίνοντάς τον, άρχισε να κυνηγά τσίτσιδη τους γιατρούς μέσα στο νοσοκομείο. Για ασθενείς που αρνούνται να διασωληνωθούν, που πετάνε τα φάρμακά τους στα σκουπίδια ή που διεκδικούν το δικαίωμα να… πεθάνουν υγιείς. Μετά τους αρνητές εμβολίου που φοβούνται ότι τα τσιπάκια του Μπιλ Γκέιτς θα αλλοιώσουν το DNA τους, έχουμε και τους αρνητές απογραφής που είναι σίγουροι ότι ο απογραφέας θα αλλοιώσει την αύρα ή το φενγκ σούι ή το κάρμα ή δεν ξέρω εγώ τι άλλο του σπιτιού τους. Ακούω ότι γονείς δεν στέλνουν εδώ και ενάμιση χρόνο τα παιδιά τους στο σχολείο ως δείγμα αντίστασης σε μια υγειονομική χούντα που επιβάλει μέτρα για μια πανδημία που δεν υπάρχει, που υποχρεώνει τα παιδιά να φοράνε μάσκες ή να κάνουν τεστ (για να μη θυμηθούμε αυτούς που, πριν από μερικές εβδομάδες, ντύνονταν τσολιάδες ή επέβαλλαν στους δασκάλους πρόστιμα κάποιων εκατομμυρίων ευρώ). Βλέπω τα αντιεπιστημονικά παραληρήματα πρώην αναπληρωτών υπουργών Υγείας και ποστ εν ενεργεία βουλευτών. Χαζεύω ανορθόγραφα συνθήματα σε πανό, πλακάτ και αφίσες. Μαθαίνω για τσαμπουκάδες ανεμβολίαστων. Είναι και μια «εικαστικός» που πυροβόλησε τον πατέρα της κόρη της και πρόκειται, λέει, κληρονόμο μεγάλων βιομηχανιών, αμύθητων περιουσιών – για τίτλους ευγενείας δεν ξέρω.

Ημασταν πάντα έτσι ή τώρα το πάθαμε. Οχι δεν ήμασταν, σίγουρα δεν ήμασταν. Ακούω φίλες και φίλους που είχαν δουλέψει στις προηγούμενες απογραφές – όταν ακόμη η ηλεκτρονική πρόσβαση ήταν άγνωστη λέξη και ακατανόητη έννοια – να λένε ότι, τότε, οι άνθρωποι τους υποδέχονταν στο σπίτι τους σαν να ήταν επίσημοι καλεσμένοι. Φορούσαν τα καλά τους, είχαν φτιάξει το κάτι τι για να τους τρατάρουν. Αλλά ξέχασα, τέτοιες συμπεριφορές σήμερα παραπέμπουν σε κατάπτυστους νοικοκυραίους, σε εγκληματίες κυρ – Παντελήδες που εξαγριώνουν αλλά και εμπνέουν (με την κακή την έννοια) ευκαιριακούς και ανέμπνευστους τροβαδούρους διότι, ως γνωστόν, κάτω από το σεμεδάκι της συζύγου κρύβεται πάντα μια φαλτσέτα.

Ανέμπνευστη ριζοσπαστικοποίηση

Ναι, ζούμε σε μία εποχή που το ακραίο, το έκκεντρο, το παράλογο καταλαμβάνουν ολοένα και περισσότερο από τον ζωτικό χώρο του ουσιαστικού, του επίκεντρου και της κοινής λογικής – ακόμη κι ο Καρτέσιος δεν αισθάνεται πολύ καλά τελευταία. Αυτό που, παλαιότερα, ήταν στο περιθώριο, όχι μόνο εγκαταστάθηκε στην κεντρική σκηνή αλλά εξελίσσεται και σε ένα είδος καριέρας (ή σε υποστηρικτή καριέρας υπό εξαφάνιση). Μίλα για προπόλες, για σκοτεινά κέντρα λήψης αποφάσεων, για παγκόσμιες κυβερνήσεις του βουνού και του λόγγου και… είδες ο Πετράκος; Ακόμη και αν πρόκειται για μια «διήμερη καριέρα» στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, γίνεσαι η «μούρη της γειτονιάς».

Πού οφείλεται αυτό; Περί προσωπικής άποψης πρόκειται αλλά έχω την εντύπωση ότι ο κόσμος (γιατί, βεβαίως, δεν πρόκειται περί αποκλειστικά ελληνικού φαινομένου) χρειάζεται, κάθε τόσο, μια βαλβίδα εκτόνωσης. Εξού και η ριζοσπαστικοποίηση. Οταν ευνοούν οι συγκυρίες – ας πούμε, στις αρχές της δεκαετίας του 1960 που πρόκειται για πολύ τρανταχτό παράδειγμα – αυτή η ανάγκη για εκτόνωση μετουσιώνεται σε έμπνευση και η βαλβίδα σε πάει ντουγρού στη δημιουργία.

Οταν όμως δεν ευνούν; Ε, τότε δεν ευνοείται και έμπνευση και η ρζοσπαστικοποίηση σε πάει προς τα πίσω. Αναζητά αρνητικούς ήρωες σε στιχάκια του Γιώργη του Τζαβέλα από τα τρίσβαθα της δεκαετίας του 1970 και εκφράζεται σε υστερικά, αλλόφρονα βιντεάκια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Και είμαστε όλοι μια ωραία ατμόσφαιρα, είμαστε.