«Θα πετύχεις, αλλά θα νιώσεις μόνος»

Οταν χθες βράδυ άνοιξε η αυλαία, η Κωνσταντίνα Τάκαλου πάτησε με τα τακούνια της τα σανίδια της Σκηνής «Νίκος Κούρκουλος» και μέσα στο λευκό της κομψό ταγιέρ στήθηκε κάτω από τους προβολείς. Πήρε θέση για να αντιμετωπίσει την Μπλανς Ντιμπουά, τον εμβληματικό ρόλο του παγκόσμιου ρεπερτορίου, για πρώτη φορά στην καριέρα της. Η «συνάντηση» αυτή γίνεται στην παραγωγή του αριστουργήματος του Τενεσί Ουίλιαμς «Λεωφορείον ο πόθος», πρώτη φορά στην ιστορία του Εθνικού Θεάτρου. Ο Θανάσης Σαράντος ανέλαβε να παρουσιάσει το έργο του σπουδαίου αμερικανού θεατρικού συγγραφέα με την πρωταγωνίστρια δίπλα στον Αποστόλη Τότσικα, τη Νάνσυ Μπούκλη, την Ιντρα Κέιν και τον Αγγελο Ανδριανόπουλο, μεταξύ άλλων.

«Ο Ουίλιαμς είναι ένας συγγραφέας που σε όλα τα έργα του κινείται γύρω από πρόσωπα που ίσως φαίνονται ψυχικά άρρωστα. Εχουν μια φορτισμένη ψυχική κατάσταση με προβλήματα που δεν μπορεί να λύσει κανείς, με ιδιότητες όχι υγιείς και φυσιολογικές. Ενώ είναι γραμμένο το 1947 νομίζω ότι το έργο είναι σύγχρονο. Οπως και τώρα, υπάρχει μια φρενίτιδα στους ανθρώπους, μια αλλαγή τοπίου, όχι μόνο στην Αμερική αλλά και στην Ευρώπη μετά τους δύο παγκόσμιους πολέμους. Δεν έχει αλλάξει όμως και τίποτα στην ιστορία του ανθρώπου. Πάντα κάτι συμβαίνει, οπότε ο άνθρωπος προσπαθεί να βρει μια απάντηση στις προσδοκίες του, στις απελπισίες του, στη μοναξιά του. Τέτοια είναι και τα πρόσωπα του συγκεκριμένου έργου που από το κομμάτι της πραγματικότητας που δεν αντέχεται, περνάνε πολύ συχνά στην ψευδαίσθηση» αναφέρει η Κωνσταντίνα Τάκαλου στα «Πρόσωπα».

Η ηρωίδα της, Μπλανς Ντιμπουά, καταφθάνει στη Νέα Ορλεάνη, στα τέλη της δεκαετίας του 1940 στο σπίτι της αδελφής της, Στέλλας, φέρνοντας στις αποσκευές της την απελπισία της χαμένης της ζωής, τα οικογενειακά βάρη που την τσάκισαν και τον εύθραυστο ψυχικό της κόσμο που την κάνει να προτιμάει να ζει στη φαντασία αντί για την οδυνηρή πραγματικότητα. «Είναι καθηλωμένη σ’ ένα παρελθόν, στη λάμψη που είχε ο Νότος. Η ίδια στην πραγματικότητα είναι ξεπεσμένη και δεν μπορεί να βρει για τον εαυτό της μια καινούργια ταυτότητα σ’ ένα καινούργιο τοπίο. Οπως δεν μπόρεσαν να βάλουν οι άνθρωποι μετά τον πόλεμο τη ζωή τους σε μια τάξη – όπως ίσως κι εμείς τώρα προσπαθούμε να κάνουμε το ίδιο. Επειδή έτσι κινούμαι στη ζωή και στο θέατρο, η Μπλανς Ντιμπουά δεν είναι ένα πρόσωπο μακρινό – το ίδιο και ο Τενεσί Ουίλιαμς γενικότερα» δηλώνει η ηθοποιός.

Η ΓΥΑΛΙΝΗ ΜΠΛΑΝΣ. Αν και στην παράσταση, τα σκοτάδια πνίγουν την Μπλανς, το μικρό φως που καίει μέσα της αφήνει να φανούν όλες οι ατέλειές της. «Είναι γυάλινη η Μπλανς. Δεν είναι εύθραυστο το εξωτερικό, αλλά το εσωτερικό της. Είναι βαθιά σκληρό πλάσμα, επικριτική στον τρόπο που ζει η αδελφή της, υποτιμητική και κρύβει πολύ καλά αυτό που είναι. Καταλαβαίνουμε από την πτώση της πόσο εύθραυστη είναι» λέει η Κωνσταντίνα Τάκαλου. «Υπάρχει ένα τραυματικό κατάλοιπο. Ξεκινάει τη ζωή της 16 χρονών, παντρεύεται ερωτευμένη ένα αγόρι, αλλά ανακαλύπτει ότι είναι ομοφυλόφιλος. Ξεκινάει από έναν Νότο με υπηρέτες και ωραία κοινωνική ζωή, αλλά ξαφνικά δεν υπάρχει τίποτα, ούτε χρήματα πια. Είναι αναγκασμένη να δουλέψει, αλλά στο όνομα του πρώτου έρωτα συνεχίζουν να της αρέσουν 16χρονα παιδιά για να πάρει επιβεβαίωση».

Το πολυδιάστατο έργο του Ουίλιαμς στοιχειώνεται διαρκώς από την έννοια της ματαίωσης, της αποτυχίας, αλλά και του χρόνου που περνά αδυσώπητα. «Το έργο ασχολείται πολύ με την ταυτότητα των φύλων και ποιο θα επικρατήσει. Όχι με φεμινιστική προσέγγιση, καθώς βάζει τις δύο γυναίκες από το ίδιο σπίτι να έχουν τελείως διαφορετικό τρόπο και να προσεγγίζουν αλλιώς το φύλο τους και τον τρόπο που κινούνται στη ζωή. Υπάρχει το κομμάτι της ενδοοικογενειακής βίας και πόσο αυτή ομολογείται ή όχι. Το έργο, όμως, θίγει και την ηθική, την αγάπη μεταξύ των αδελφών και του ζευγαριού. Για τον γάμο και τη θέση που παίρνει μια γυναίκα ή ένας άνδρας στον γάμο. Παράλληλα, ο Ουίλιαμς, ενσωματώνει ένα βαθιά πολιτικό κομμάτι της Αμερικής και του αμερικανικού ονείρου. Οτι μπορείς δηλαδή με την τύχη να πετύχεις, αλλά θα νιώσεις και πολύ μόνος» υποστηρίζει η Κωνσταντίνα Τάκαλου. «Μιλάει γι’ αυτούς τους μοναχικούς ανθρώπους μέσα σ’ ένα καπιταλιστικό σύστημα και πόσο μόνος μπορεί να είναι κάποιος ενώ κατακτάει τα πράγματα. Και έτσι οδηγείται στη μοναξιά, στην απελπισία, στον ψυχαναλυτή, στα ψυχοφάρμακα ή στο αλκοόλ».

Ο ΦΡΟΪΝΤ. Ολα αυτά τα διαφορετικά κομμάτια που συνθέτουν το ψυχολογικό παζλ των ηρώων, δεν θα μπορούσαν να μην καταλήγουν στον Φρόιντ, που επηρέασε  τον Ουίλιαμς. «Ο Φρόιντ κυκλοφορεί στο έργο με την έννοια της επιρροής ενός τραύματος σε τρυφερή ηλικία και κατά πόσο η οικογένεια καθορίζει ένα πλαίσιο. Δεν μπορείς να δεις τη ζωή αλλιώς» συνεχίζει. «Είναι αυτά τα μικρά που αφορούν όλους μας. Το κομμάτι του ονείρου, του φανταστικού, της σκέψης ότι θέλεις να φύγεις χωρίς να κάνεις κάτι για τη ζωή. Εχουν κάποιον δαίμονα ή άγγελο οι άνθρωποι αυτοί και προσπαθούν να δώσουν κάτι ως απάντηση. Αλλά απάντηση βέβαια δεν υπάρχει. Γι’ αυτό και παίζονται τα έργα, γι’ αυτό και συνεχίζει η ανθρωπότητα να αναρωτιέται γύρω από αυτά» καταλήγει η Κωνσταντίνα Τάκαλου.

info

«Λεωφορείον ο πόθος», Τετάρτη έως Κυριακή στη Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος» του Εθνικού Θεάτρου (Αγίου Κωνσταντίνου 22 – 24, Ομόνοια, τηλ. 210-5288170, προπώληση εισιτηρίων ticketservices.gr και στο 210-7234567).