Της προσφοράς, της σεμνότητας, του φιλότιμου…

Ενας ιδιαίτερος άνθρωπος στους βαθείς διαδρόμους της ΕΡΤ ήταν ο Μπάμπης… Εμοιαζε κάπως βαρύς, μα ήταν απλώς ντροπαλός.

Εμοιαζε κάπως αμήχανος… μα ήταν απλώς πολύ ευγενής.

Εμοιαζε λίγο μιας άλλης εποχής… μα βέβαια, ήταν τζέντλεμαν.

Με την ίδια πάντα κολόνια να προδίδει την παρουσία του, με την τραγιάσκα του και το κασκόλ πάντα τυλιγμένο στον λαιμό του τον χειμώνα και με τα κοντομάνικα πουκάμισά του το καλοκαίρι. Ο Μπάμπης μας ήταν πάντα στην πένα…

Φουριόζος έμπαινε, φουριόζος έβγαινε μοιράζοντας ευχές για καλή μέρα, καλή εβδομάδα, καλό μήνα.

Μία σύντομη στάση για καφέ και ξεκινούσε τη δουλειά.

«Κάντε άκρη για να περάσω»… Ξανά και ξανά, περπατώντας πάντα γρήγορα ή τρέχοντας για να είναι όλα στην ώρα τους. Διάδρομος 80 μέτρων σε 3, άντε 4 δευτερόλεπτα. Δεν το λες και λίγο…

Αδύνατες οι στατικές λήψεις για τον Μπάμπη… έβγαινε συνέχεια από το κάδρο. Πάντα υπήρχε κάτι που δεν τον άφηνε να σταματήσει να τρέχει.

Ο Μπάμπης μας ήταν ένας όμορφος άνθρωπος.

Υπάρχουν και κάποιοι τέτοιοι άνθρωποι ανάμεσά μας… που βλέπεις την ιδιαίτερη ομορφιά τους κάθε μέρα και την προσπερνάς γιατί δεν έχεις χρόνο να σταθείς να τη νιώσεις.

Ανθρωποι σαν τον Μπάμπη που το όνομά τους είναι κοινό, που τα βιογραφικά τους δεν είναι βαριά, που δουλεύουν αγόγγυστα περπατώντας πάντα βιαστικά για να μη χάσουν χρόνο, που δεν τους νοιάζει να περνούν απαρατήρητοι φτάνει να προσφέρουν.

Για ανθρώπους σαν τον Μπάμπη, δεν είναι εύκολο να γράψεις. Θα ήταν εύκολο αν δεν ήταν ένας καλός, έντιμος, ευγενής άνθρωπος. Μία, δύο σελίδες με χρονολογίες, με μεγαλοστομίες για την επαγγελματική του καριέρα, με το πού γεννήθηκε και πού μεγάλωσε, αν έκανε οικογένεια ή όχι και θα είχες ολοκληρώσει τη νεκρολογία.

Ομως ο Μπάμπης μας ήταν ένας καλός άνθρωπος. Ακέραιος και καθαρός, όμορφα διαφορετικός. Χρόνια στην ΕΡΤ μία κακή κουβέντα δεν είπε, ούτε καν πάνω στον θυμό του. Καθόταν για λίγο στο γραφείο του, αναψοκοκκινισμένος και το φιλοσοφούσε… πέντε λεπτά – το πολύ – και το βλέμμα του καθάριζε.

«- Είσαι εντάξει Μπάμπη;

– Εγώ καλά κορίτσι μου, καλά. Θύμωσα λίγο, μου πέρασε… η ζωή είναι μικρή. Για θυμούς και στεναχώριες είμαστε;»

Ναι, Μπάμπη, η ζωή είναι μικρή, δεν είμαστε για θυμούς και στεναχώριες…

Και ενώ δεν ήταν γνωστός – ούτε το επεδίωκε άλλωστε – η είδηση του θανάτου του δραπέτευσε από το κτίριο της ΕΡΤ και άπλωσε τη θλίψη. Γιατί ήταν από εκείνους τους ιδιαίτερους ανθρώπους της προσφοράς, της αφοσίωσης, της σεμνότητας και του φιλότιμου.

Τόση καλοσύνη…

Ο Μπάμπης δεν γκρίνιαζε, δεν θύμωνε, δεν ζητούσε ανταπόδοση.

Ηταν μόλις 20 χρόνων όταν ανέλαβε ο ίδιος να φροντίζει μία κατάκοιτη, μακρινή συγγενή της οικογένειάς του… «μην την αφήσουμε σε ξένα χέρια και νιώσει μοναξιά… όταν φύγει, κάποιος δικός της άνθρωπος να είναι εδώ».

Πράγματι έφυγε στα δικά του χέρια και ο Μπάμπης πήρε από τον θάνατο ένα αίσθημα γλυκό για το καλό που είχε κάνει. Μου το εκμυστηρεύτηκε ο αδελφός του ο Νίκος… Αλλωστε ο Μπάμπης ήταν άδολος… δεν μοιραζόταν τα καλά που έκανε. Τις πίκρες των άλλων ήθελε να μοιράζεται.

Πριν από έξι χρόνια έχασε τη μητέρα του εντελώς ξαφνικά, γεγονός που τον είχε συγκλονίσει. Δεν είχε δικά του παιδιά, μόνο την ανιψιά του, κόρη του αδελφού του Νίκου, που την υπεραγαπούσε. Είχε πάντα τη φωτογραφία της στο πορτοφόλι του και την έδειχνε με καμάρι.

Ο Μπάμπης Ζαχαρόπουλος ήταν παραγωγός των δελτίων ειδήσεων στην ΕΡΤ, επί 23 χρόνια. Ηταν δυσλεκτικός και σε στιγμές άγχους οι λέξεις δεν του έκαναν το χατίρι να γραφτούν σωστά. Πώς να σημειώσεις το υλικό; Πώς να κρατήσεις χρόνους; Πώς να το μεταφέρεις στο μοντάζ;

Δεν χρειαζόταν. Ο Μπάμπης θυμόταν κάθε πλάνο που έχει παίξει στην ελληνική τηλεόραση και την ημερομηνία που είχε τραβηχτεί.

«Μπάμπη, πότε πήγε ο πρωθυπουργός στον Εβρο; Χρειάζομαι τα πλάνα»…

«Μπάμπη, πότε έσκασε η υπόθεση με τη μαφία των φυλακών;»…

«Μπάμπη, θύμισέ μου όλους τους βουλευτές που ήταν παρόντες στη συγκέντρωση»…

Κυριακή κοντά στα μεσάνυχτα. Ενα κουδούνισμα του τηλεφώνου και ένας λυγμός στο ακουστικό… «ο Μπάμπης πέθανε. Είχε καλέσει σε βοήθεια διασώστες του ΕΚΑΒ γιατί ο πατέρας του δεν ένιωθε καλά, όμως το άγχος και η στεναχώρια έκαναν τη δική του καρδιά να σταματήσει… 49 χρόνων»…

Στην τελευταία νυχτερινή του βάρδια στην ΕΡΤ ο Μπάμπης έφυγε χαρούμενος. Από βιασύνη ή αφηρημάδα προσπέρασε χωρίς να μιλήσει. Οταν το συνειδητοποίησε γύρισε πίσω – όπως πάντα – για να χαιρετήσει και να ρωτήσει «είσαι καλά;».

Εφυγε κατάκοπος με τον δερμάτινο μαύρο χαρτοφύλακά του κάτω από τη μασχάλη, με το βιαστικό περπάτημά και το χαμόγελό του.

«Καληνύχτα, ομορφιά μου» είπε κι έστριψε στη γωνία.

Η Μαρία Σταυροπούλου είναι υποδιευθύντρια Ειδήσεων στην ΕΡΤ