«Ο Παπακαζής φυλάει ένα μυστικό που θα αποδειχθεί καταλυτικό»

Στο φιλότεχνο κοινό ο Γιάννης Αναστασάκης είναι γνωστός κυρίως χάρη στη δουλειά του σε μεγαλύτερες και μικρότερες σκηνές της χώρας, με αποκορύφωμα τη θητεία του στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος ως καλλιτεχνικός διευθυντής (2015-2019). Αλλά και στην κινηματογραφική του παρουσία σε ταινίες όπως ο «Νοτιάς» του Τάσου Μπουλμέτη και το «Μικρό ψάρι» και ο «Μαχαιροβγάλτης» του Γιάννη Οικονομίδη. Τώρα ο ηθοποιός και σκηνοθέτης μπαίνει για τα καλά στον κόσμο της τηλεόρασης συμμετέχοντας στη σειρά «Κομάντα και δράκοι» του Mega. Στη νεανική, μεταφυσική ιστορία μυστηρίου που υπογράφει ο Θοδωρής Παπαδουλάκης υποδύεται τον ιερέα του χωριού Πέτρο Παπακαζή και προτείνει την κρητική παράδοση κόντρα στο μεταφυσικό ταξίδι που περιμένει τους πρωταγωνιστές της σειράς.

Ποια είναι η εμπειρία σας από τα γυρίσματα της σειράς μέχρι τώρα;

Χαίρομαι πολύ που συμμετέχω σε αυτή τη σειρά! Ξεκινήσαμε με πρόβες από τον Μάιο και γυρίσματα από τον Ιούνιο. Ολο αυτό το διάστημα γίνεται πολύ προσεκτική δουλειά σε όλους τους τομείς. Από την επεξεργασία του σεναρίου, τη μελέτη του φωτισμού, την επιλογή και το στήσιμο των χώρων, την υποκριτική καθοδήγηση από τον σκηνοθέτη, τις ερμηνείες των συναδέλφων – επαγγελματιών και ερασιτεχνών -, τα κοστούμια, το μακιγιάζ και το μοντάζ ως τη δημιουργική ατμόσφαιρα που εξασφαλίζει σε όλους μας η παραγωγή. Σαν να είμαστε σε μια κινηματογραφική ταινία που έχει την πολυτέλεια να κάνει 6 μήνες γύρισμα! Το απολαμβάνω όποτε κατεβαίνω στα Χανιά για τις σκηνές μου. Ο Θοδωρής είναι ένας πολύ ταλαντούχος σκηνοθέτης κι ένας υπέροχος συνεργάτης – αυτός είναι ο κύριος… υπεύθυνος για όλα αυτά!

Τον ρόλο του Παπακαζή πώς τον αντιμετωπίζετε;

Συζητήσαμε με τον σκηνοθέτη αρκετό καιρό πριν… φορέσω τα ράσα του Παπακαζή. Ο ρόλος είναι σύνθετος και «ξεδιπλώνεται» σιγά σιγά. Αυτό απαιτεί μια ερμηνεία που να κρατά αθέατες αρκετές πλευρές του χαρακτήρα. Δεν είναι απλώς ένας καλοκάγαθος ιερέας στο Καλοχώρι Χανίων. Ο ρόλος αποκαλύπτεται στο δεύτερο μέρος της σειράς. Στα πρώτα επεισόδια βλέπουμε έναν ιερέα που αγαπά το ποίμνιό του, που προσπαθεί να υπάρχει σύμπνοια, ηρεμία και κατασίγαση των παθών στο χωριό του. Διαθέτει όλη την προσωπική του περιουσία για τις ανάγκες των ενοριτών του. Φροντίζει να αγοράζει ο ίδιος βασικά τρόφιμα και να τα διαθέτει στους άπορους πιστούς κι έχει για όλους έναν λόγο παρηγορητικό. Ενας τέτοιος παπάς δεν θα μπορούσε παρά να έχει ως πρότυπό του τον αείμνηστο Μητροπολίτη Κισάμου και Σελίνου Ειρηναίο (Γαλανάκη), που τον θυμόμουν κι εγώ ως έναν πολύ σεβαστό ιεράρχη με ιδιαίτερα σημαντικό κοινωνικό έργο. Ο Παπακαζής πιστεύει βαθιά στο «Αγαπάτε αλλήλους», την ύψιστη οδηγία του Ιησού, καθώς θεωρεί πως είναι εφικτή η προτροπή του προς το ανθρώπινο γένος. «Ο Χριστός δεν κάνει λάθος» (όπως συνήθιζε να κηρύττει ο Ειρηναίος).

Ο (Πέτρος) Παπακαζής σπούδασε Θεολογία κι επέστρεψε στην πατρίδα του σε μια πολύ δύσκολη εποχή. Απλός – φορά στην καθημερινότητά του ένα ταλαιπωρημένο ράσο, που δηλώνει την ειλικρινή ταπεινότητά του -, εργατικός και φιλάνθρωπος, όπως ορίζουν το σχήμα και η αποστολή του. Στην πορεία μαθαίνουμε πως σχεδιάζει να χτίσει με δικά του έξοδα ένα κέντρο απεξάρτησης που λείπει από την περιοχή. Και βλέπουμε την αγωνία του να εξηγήσει την περίεργη συμπεριφορά των χωριανών. Γιατί συμβαίνουν ανεξήγητα πράγματα. Σχεδόν μεταφυσικά! Να φταίει άραγε ο ερχομός του Μπάμπα Μπομπ και το Ασραμ που ιδρύει με τους ακολούθους του; Ο Παπακαζής φοβάται πως η παρουσία τους σκανδαλίζει το χωριό και ίσως κλονιστεί η πίστη των ντόπιων. Ισως γι’ αυτό αισθάνεται τόσο πιεσμένος κι αντιδρά σπασμωδικά και στα υγειονομικά πρωτόκολλα που ορίζει η πολιτεία για την αντιμετώπιση του κορωνοϊού. Αν η ορθόδοξη πίστη βάλλεται από παντού, αυτός οφείλει να τη στηρίξει με κάθε τρόπο. Ακόμη και υπερβάλλοντας. Ακόμη και με λάθη.

Φυλά κι ένα μυστικό που τον συνδέει με τον Μπάμπα Μπομπ (τον εξαίρετο Γιάννη Ζουγανέλη) από τα παιδικά τους χρόνια. Θα αποκαλυφθεί στην πορεία της σειράς και θα αποδειχθεί καταλυτικό και για τη δική του ύπαρξη. Αλλά δεν μπορώ να μαρτυρήσω περισσότερα.

Πριν από τα «Κομάντα και δράκοι» είχατε υποδυθεί επίσης τον κληρικό και στον «Ανθρωπο του Θεού». Τι κάνει τους σκηνοθέτες να σας δίνουν τέτοιους ρόλους νομίζετε;

Ετυχε, πιστεύω. Είναι εμφανισιακοί οι λόγοι. Η γενειάδα και η μορφή μου αυτή την περίοδο ήταν μάλλον οι αιτίες που με οδήγησαν στον Αρχιεπίσκοπο Θεόκλητο («Ο Ανθρωπος του Θεού» της Γ. Πόποβιτς), αλλά και στον Αγιο Νικόλαο στην ταινία του Θάνου Αναστόπουλου «Φαντάσματα ελευθερίας», που δεν έχει βγει ακόμη στους κινηματογράφους. Την ίδια περίοδο έχω παίξει σε άλλες ταινίες έναν τούρκο αγά («Ανεμος ελευθερίας» του Στέλιου Χαραλαμπόπουλου) κι έναν υψηλόβαθμο υπάλληλο του Βυζαντίου («Ανορθόδοξος» του Κων. Αντωνόπουλου). Κι έχω ερμηνεύσει κι έναν… γάδαρο στη «Φυλλάδα του γαδάρου». Παλιότερα, μάλιστα, με μικρότερη γενειάδα, έχω παίξει πολύ διαφορετικούς ρόλους σε ταινίες του Οικονομίδη, του Μπουλμέτη και του Δήμα. Αρα, δεν αποδίδω ιδιαίτερη σημασία σε αυτή τη… σύμπτωση του τελευταίου χρόνου. Ξαναθυμήθηκα ότι είμαι ηθοποιός! Αρα, αν χρειαστεί, κουρεύομαι και ξυρίζω και τη γενειάδα!

Η δική σας σχέση με τη θρησκεία ποια είναι;

Μεγάλωσα σε θρησκευτικό περιβάλλον και μικρός κάθε Κυριακή, σχεδόν, ήμουν παπαδάκι. Κρατούσα τα εξαπτέρυγα, δηλαδή, και βοηθούσα τον ιερέα στο τελετουργικό. Ετσι παρακολουθούσα, συνήθως, τη λειτουργία από το ιερό – εκ του σύνεγγυς, που λένε. Πήγαινα, βέβαια, και στο Κατηχητικό εννοείται. Με τα χρόνια η παρουσία μου στην εκκλησία αραίωσε, παρέμειναν όμως οι πνευματικές ανησυχίες. Με τον Παπακαζή πιάνω το νήμα που με συνδέει με την παιδική και την εφηβική μου ηλικία, θυμάμαι ψαλμούς, ξανάρχονται οι μυρωδιές από το θυμίαμα, νιώθω κατάνυξη καθώς μπαίνω στην εκκλησία του χωριού για να παίξω τον ρόλο. Περίεργο. Νόμιζα πως είχα απομακρυνθεί πολύ περισσότερο. Τελικά, αποδεικνύεται ότι το θέατρο, ο κινηματογράφος, η τηλεόραση δίνουν πολλές φορές την ευκαιρία σε μας όχι μόνο να υποδυθούμε έναν ρόλο, αλλά να σκύψουμε λιγάκι μέσα μας, να σκαλίσουμε τη μνήμη και να ανακαλύψουμε ξανά τον εαυτό μας.

Με τα «Κομάντα και δράκοι» επιστρέφετε στην τηλεόραση ύστερα από καιρό. Εχετε επιλέξει συνειδητά να απέχετε από τη μικρή οθόνη;

Δεν ήμουν ποτέ κοντά στην τηλεόραση. Μάθαινα ότι συνήθως οι δουλειές γίνονταν με βιασύνη κι ήξερα πως δεν θα τα κατάφερνα να  εγκλιματιστώ. Υπήρξαν σειρές που εκ των υστέρων κατάλαβα πως με χαρά θα συμμετείχα, αλλά μάλλον η δουλειά στο θέατρο με απορροφούσε 30 χρόνια τώρα κι αναλάμβανα κατά καιρούς ευθύνες που δεν μου επέτρεπαν να συνδυάσω τηλεόραση με θέατρο. Εβρισκα χρόνο για ταινίες πότε πότε. Μετρημένες στα δάχτυλα οι μικρές τηλεοπτικές συμμετοχές μου σε σειρές της δεκαετίας του ’90. Μόνο σε διαφημίσεις είχα κάποια παρουσία και μετά από ένα μεγάλο διάστημα πλήρους τηλεοπτικής αποχής επέστρεψα, που λέτε κι εσείς, φέτος με δυο σειρές του Mega, τον «Σιωπηλό δρόμο» του Βαρδή Μαρινάκη και το «Κομάντα και δράκοι» του Θοδωρή Παπαδουλάκη. Και για τις δυο σειρές είχα καλό προαίσθημα. Τα ονόματα των σκηνοθετών εγγύηση, οι συνθήκες παραγωγής  εξαιρετικές, οι ρόλοι ενδιαφέροντες. Αισθάνθηκα ότι κάτι καλό θα βγει από αυτή την περιπέτεια. Κι ότι αξίζει τον κόπο. Αλλά απέφυγα να αναλάβω ταυτόχρονα μια θεατρική σκηνοθεσία ή έναν ρόλο σε θεατρική παράσταση. Φοβάμαι πως θα είχα μεγάλο πρόβλημα… διαχείρισης χρόνου. Ενα ένα. Εχουμε όλον τον χρόνο μπροστά μας!