Το καλό και το κακό

Η έκρηξη των σειρών έχει ένα κακό κι ένα καλό. Το κακό είναι πως αποσύνδεσε την υποκριτική και την αφήγηση μέσω της οθόνης από το σινεμά. Το σινεμά – όπως και το θέατρο – είχε πάντα μια τελετουργία: σηκώνομαι από το σπίτι μου, πηγαίνω στην αίθουσα, αγοράζω ποπ κορν και μπαίνω να δω κάτι που με καθηλώνει δύο ώρες. Αυτό έχει αρχίσει και χάνεται με τον κόσμο να πηγαίνει όλο και λιγότερο σινεμά αφού έχει την ευκολία να το δει μπροστά του. Το καλό είναι ότι έχει σταματήσει ο ελιτισμός με τις παραγωγές εκατομμυρίων του Χόλιγουντ. Στις πλατφόρμες πλέον υπάρχουν παραγωγές από χώρες όπως το Ισραήλ, η Ισπανία, η Ουγγαρία. Από τη λίστα του BBC στέκομαι στις εξής σειρές: Το πιο συγκλονιστικό στο Breaking Bad ήταν η ερμηνεία του Τζέσι και του Γουόλτερ. Αν σκεφτείς ότι ο μικρός δεν ήταν καν ηθοποιός. Εχει μια ερμηνεία πολύ ιδιαίτερη γιατί είναι ευαίσθητος ως χαρακτήρας και δένει με τη σκληράδα του Γουόλτερ που εμφανίζεται σιγά σιγά. Το σενάριο είχε επίσης κάποια συμβολικά δραματουργικά στοιχεία, αρχετυπικά, με την έννοια της σωστής γραφής που κουβαλάει μαζί της και στοιχεία και από πολύ καλά θεατρικά έργα. Οπως η σχέση του καλού – κακού και η σχέση του μαθητή – δασκάλου.

Το Casa de Papel το χάλασε τελείως στις τελευταίες σεζόν. Αλλά παρ’ όλα αυτά, επειδή είναι τόσο ωραίο το εύρημα και η αισθητική της πρώτης σεζόν, στο τέλος ήταν απολαυστικό.

Από το House of Cards, θυμάμαι τον τρόπο με τον οποίο μιλάει ο Κέβιν Σπέισι στην κάμερα και σπάει ουσιαστικά το τεράστιο τείχος στην τηλεόραση που δεν το έχεις αυτό δει ποτέ ξανά να συμβαίνει. Επίσης βγαίνει και όλη η σαπίλα της Αμερικής. Πολύ καλή υποκριτική από τον καταδικασμένο πλέον.

Από το Narcos με την ιστορία του Πάμπλο Εσκομπάρ μου άρεσαν οι πρώτες σεζόν. Ο πρωταγωνιστής ήταν συγκλονιστικός μέσα στην απλότητά του. Δοσμένος ο χαρακτήρας με ευρωπαϊκό αέρα και όχι αμερικάνικο, έκανε λίγο focus παραπάνω στην προσωπικότητα του Εσκομπάρ.

Το How I met your mother δείχνει πως οικογένεια μπορεί να είναι οι φίλοι σου, να κάνεις οικογένεια με κάποιους ανθρώπους που δεν έχεις σχέση αίματος ή ερωτική. Αυτό όσο απλό κι αν ακούγεται νομίζω πως σε όλους μας δημιουργεί μια ζεστασιά γιατί η ζωή μας έχει ένα ενδιαφέρον για τους ανθρώπους που την παρακολουθούν και είναι φίλοι μας. Μια πλάνη, η οποία νομίζω εξυπηρετεί όλους τους ανθρώπους.

Ο Γιάννης Νιάρρος είναι ηθοποιός (Βραβείο Δημήτρη Χορν 2018)