Πρόσκαιροι {CR}με όνειρα {CR}αιώνια

Και κάπως έτσι, η πολιτική σκηνή πήρε τη διάσταση που της αξίζει, αυτήν που θα θέλαμε να βλέπουμε πιο συχνά, αν όχι πάντα. Οι βαριές κουβέντες και οι ακραίες αντιπαραθέσεις μπήκαν στην άκρη και έδωσαν τη θέση τους σε ευχές από καρδιάς. Η Φώφη Γεννηματά και η περιπέτεια της υγείας της μας υπενθύμισε τις προτεραιότητες. Ο ποιητής το λέει για όλους μας: «Να αποδεχτείς την ματαιότητα, που καθημερινά στα βήματά μας ενεδρεύει, να ζήσεις πάντα διψασμένος, ερωτευμένος με τα θαύματα».

Θεωρεί ότι η τζαζ είναι «η γλώσσα της ελεύθερης έκφρασης και έχει ισάξια θέση με την κλασική μουσική του 21ου αιώνα». Στις ΗΠΑ τη δεκαετία του 1950 δέχθηκε προτάσεις να γράψει μουσική για σημαντικές ταινίες του Χόλιγουντ. Μετά, μέσα από τα σάουντρακ ελληνικών ταινιών ο Μίμης Πλέσσας έπλεξε το σάουντρακ της ζωής μας. Πριν από λίγες ημέρες έκλεισε τα 97 του χρόνια, δημιουργικός, ήπιος, σοφός. Τι ήθελε να κάνει με τη μουσική του; «Να μειώνω την απελπισία και να πυργώνω την ελπίδα».

Η Κέιτ Μπλάνσετ ξετρελάθηκε με το σενάριο που έγραψε ο  Πέδρο Αλμοδόβαρ πάνω στο βιβλίο «Οδηγίες για οικιακές βοηθούς». Εργο της θρυλικής διηγηματογράφου Λουσία Μπερλίν, της μποέμ γενιάς του 1960. Με ένα μείγμα ρέμπελου χιούμορ και μελαγχολίας η Μπερλίν μέσα από τα διηγήματά της παρουσιάζει γυναίκες που καλούνται να τα βγάλουν πέρα μόνες στη ζωή. Το πρότζεκτ καθυστερεί λόγω δικαιωμάτων. Ομως η Μπλάνσετ είναι αποφασισμένη να περιμένει όσο χρειασθεί. «Οι ηρωίδες είναι πολλές αλλά τελικά στο βάθος, είναι πάντα η Λουσία».

Η Γάβρα, ένα μικρό χωριό στο Κιλκίς, ερήμωσε τρεις φορές και άλλες τρεις ξανακατοικήθηκε. Δύο σουηδοί κοινωνιολόγοι μίλησαν με τους κατοίκους του χωριού που μετανάστευσαν στη Σουηδία τα τελευταία 60 χρόνια. Το βιβλίο που έγραψαν ο Τόμας Τομέλ και ο Γκουνάρ Ολοφσον δίνει την ευκαιρία στους αναγνώστες να διατρέξουν τις μεγάλες αναταράξεις του 20ού αιώνα, μέσα από τα μάτια Ελλήνων που ξενιτεύτηκαν στον ευρωπαϊκό Βορρά. Μικρές ιστορίες που συνθέτουν το παζλ της Ιστορίας.

Η μαραθωνοδρόμος Μαρία Πολύζου μας παρακινεί: «Μην τα παρατάς». «Ετσι μου δόθηκε τελικά η ζωή. Οχι μόνο να διανύω τα 42.195 μέτρα, όχι μόνο να τερματίζω τον καρκίνο του μαστού που πέρασα, αλλά να καταφέρνω να βγαίνω νικήτρια από τη μεγαλύτερη μάχη που έδωσα. Με την κακοποίηση» λέει για τα όσα υπέστη από τον πατέρα της από μικρή. Εκείνοι που τη γνωρίζουν την περιγράφουν ως  φάρο αισιοδοξίας. Μπορεί να είναι η μοναδική γυναίκα που πέτυχε τον Φειδιππίδειο άθλο, όμως ο πραγματικός της άθλος είναι η ζωή.

Πριν από 6,05 εκατομμύρια χρόνια. Τόσο χρονολογούνται οι αρχαιότερες γνωστές πατημασιές προγόνων του ανθρώπου. Βρέθηκαν στην Κρήτη, στην ακτή του χωριού Τράχηλος της Δυτικής Κρήτης. Νέα διεθνής επιστημονική έρευνα διαπίστωσε πως είναι αρχαιότερες απ’ όσο είχαν αρχικά εκτιμηθεί – 2,5 εκατ. χρόνια παλαιότερα από τα ίχνη της περίφημης «Λούσι» στην Τανζανία. Και ξαφνικά, με τόσα εκατομμύρια χρόνια να κυλάνε μπροστά μας, η απορία θεριεύει – πώς περνάμε αυτόν τον ελάχιστο χρόνο που μας έχει δοθεί…